osteoporoza starcza
Wskazanie

Osteoporoza starcza to najczęstsza postać osteoporozy, która dotyka przede wszystkim osoby powyżej 70. roku życia. Charakteryzuje się postępującym ubytkiem masy kostnej i zaburzeniem mikroarchitektury tkanki kostnej, co prowadzi do zwiększonej łamliwości kości. W przeciwieństwie do osteoporozy pomenopauzalnej, osteoporoza starcza występuje zarówno u kobiet jak i u mężczyzn, choć z większą częstotliwością u kobiet. Jest ona wynikiem naturalnych procesów starzenia się organizmu, w tym zmniejszonej aktywności osteoblastów przy jednoczesnym zachowaniu aktywności osteoklastów.

W leczeniu osteoporozy starczej w Polsce stosuje się kilka grup leków. Podstawę terapii stanowią bisfosfoniany, takie jak alendronian (Ostenil, Alendronat Bluefish, Ostolek), rizedronian (Risendros) czy ibandronian (Bonviva, Ibandronic Acid Teva, Ossica). W przypadku nietolerancji bisfosfonianów stosuje się denosumab (Prolia), który jest przeciwciałem monoklonalnym hamującym resorpcję kości. U pacjentów z wysokim ryzykiem złamań można zastosować teryparatyd (Forsteo, Terrosa) – rekombinowany ludzki parathormon stymulujący tworzenie kości.

Suplementacja wapnia (preparaty Calcium, Calperos, Osteocard) i witaminy D (Vigantol, Devikap, Oleovit D3) jest niezbędnym elementem uzupełniającym terapię farmakologiczną. Zaleca się przyjmowanie 1000-1500 mg wapnia elementarnego i 800-2000 IU witaminy D dziennie. W przypadkach zaawansowanych, z licznymi złamaniami, rozważa się również leczenie raloksyfenem (Evista) u kobiet lub testosteronem u mężczyzn z hipogonadyzmem.

Największe trudności w leczeniu osteoporozy starczej wynikają z wielochorobowości pacjentów w podeszłym wieku oraz polipragmazji, które mogą prowadzić do interakcji lekowych i działań niepożądanych. Problemem jest również niedostateczna diagnostyka – wiele osób starszych nie ma wykonanej densytometrii, a osteoporoza pozostaje nierozpoznana aż do momentu wystąpienia złamania niskoenergetycznego. Istotną przeszkodą jest także niska adherencja do leczenia, szczególnie przy stosowaniu bisfosfonianów, które mają skomplikowany schemat przyjmowania i mogą powodować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Dodatkowym wyzwaniem są ograniczenia w mobilności pacjentów starszych, utrudniające regularną aktywność fizyczną, która jest kluczowym elementem profilaktyki i leczenia osteoporozy.