migotanie przedsionków niezwiązane z wadą zastawkową
Wskazanie

Migotanie przedsionków niezwiązane z wadą zastawkową (ang. non-valvular atrial fibrillation, NVAF) to najczęstsza arytmia nadkomorowa charakteryzująca się nieskoordynowaną aktywacją elektryczną przedsionków, prowadzącą do ich nieefektywnej pracy hemodynamicznej. W przeciwieństwie do migotania przedsionków związanego z chorobą zastawkową, NVAF nie jest spowodowane wadami zastawek mitralnej lub aortalnej ani sztucznymi zastawkami serca.

Główne czynniki ryzyka NVAF obejmują nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, chorobę wieńcową, cukrzycę, otyłość, zaawansowany wiek oraz nadczynność tarczycy. Objawy mogą obejmować kołatanie serca, duszność, osłabienie, zawroty głowy, a u niektórych pacjentów arytmia może przebiegać bezobjawowo. Najpoważniejszym powikłaniem jest zwiększone ryzyko udaru mózgu, które ocenia się przy pomocy skali CHA₂DS₂-VASc.

W farmakoterapii NVAF stosuje się leki przeciwkrzepliwe, kontrolujące rytm serca oraz częstość akcji serca. Wśród doustnych antykoagulantów niebędących antagonistami witaminy K (NOAC) dostępne w Polsce są: dabigatran (Pradaxa), riwaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) oraz edoksaban (Lixiana). Alternatywnie stosuje się antagonistów witaminy K: warfarynę (Warfin) lub acenokumarol (Sintrom). Do kontroli rytmu stosuje się m.in. propafenon (Polfenon), amiodaron (Amiokordin, Opacorden), sotalol (Sotahexal), a do kontroli częstości akcji serca – beta-blokery (np. metoprolol – Metocard, bisoprolol – Concor), antagonistów wapnia (werapamil – Isoptin, diltiazem – Dilzem) oraz digoksynę (Digoxin).

Największe trudności w leczeniu NVAF obejmują utrzymanie odpowiedniej równowagi między ryzykiem krwawienia a ryzykiem zakrzepowo-zatorowym. Monitorowanie terapii przeciwkrzepliwej, szczególnie w przypadku antagonistów witaminy K, wymaga regularnych badań INR. Ponadto, u wielu pacjentów trudno jest osiągnąć długotrwałą kontrolę rytmu serca, co może prowadzić do progresji arytmii i rozwoju kardiomiopatii tachyarytmicznej. Dodatkowym wyzwaniem jest niska adherencja pacjentów do leczenia przeciwkrzepliwego, zwłaszcza w przypadku leków wymagających przyjmowania dwa razy dziennie.

W przypadkach opornych na farmakoterapię rozważa się inwazyjne metody leczenia, takie jak ablacja przezskórna, zamknięcie uszka lewego przedsionka czy kardiowersja elektryczna. Istotnym elementem terapii jest również modyfikacja czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz leczenie chorób współistniejących.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl