indukcja znieczulenia
Wskazanie

Indukcja znieczulenia to początkowa faza znieczulenia ogólnego, w której następuje szybkie wprowadzenie pacjenta w stan nieprzytomności, zniesienia bólu oraz zwiotczenia mięśni. Proces ten jest kluczowym etapem w przygotowaniu pacjenta do zabiegu operacyjnego, ponieważ zapewnia odpowiednie warunki do przeprowadzenia intubacji dotchawiczej oraz dalszego prowadzenia znieczulenia ogólnego.

W celu indukcji znieczulenia najczęściej stosuje się leki dożylne, takie jak propofol (Propofol MCT/LCT Fresenius, Propofol-Lipuro), etomidat (Etomidate-Lipuro), tiopental (Thiopental) czy ketamina (Ketalar). Środki te są często łączone z opioidowymi lekami przeciwbólowymi, takimi jak fentanyl (Fentanyl WZF), remifentanyl (Ultiva) czy sufentanyl (Sufenta). Do zwiotczenia mięśni wykorzystuje się najczęściej rokuronium (Esmeron, Rocuronium B. Braun), sukcynylocholinę (Chlorsuccillin) lub cisatrakurium (Nimbex).

Największe trudności podczas indukcji znieczulenia mogą pojawić się u pacjentów z tzw. trudnymi drogami oddechowymi, gdzie standardowa intubacja może być utrudniona lub niemożliwa. Problematyczna może być również indukcja u pacjentów niestabilnych hemodynamicznie, gdyż większość leków anestetycznych powoduje spadek ciśnienia tętniczego. U pacjentów z pełnym żołądkiem istnieje ryzyko regurgitacji i aspiracji treści żołądkowej do płuc, co wymaga zastosowania specjalnej techniki indukcji (tzw. rapid sequence induction).

Istotnym wyzwaniem jest także indukcja znieczulenia u pacjentów pediatrycznych, gdzie często stosuje się indukcję wziewną (przy użyciu sewofluranu – Sevorane), aby uniknąć stresu związanego z kaniulacją żył. U osób starszych i obciążonych internistycznie konieczne jest dostosowanie dawek leków oraz szczególnie uważne monitorowanie parametrów życiowych podczas indukcji, co wymaga doświadczenia anestezjologicznego.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl