choroba zakaźna kręgosłupa
Wskazanie

Choroba zakaźna kręgosłupa to termin obejmujący szereg infekcyjnych patologii kręgosłupa, z których najczęstszymi są zapalenie kości i szpiku kręgosłupa (osteomielitis) oraz zapalenie krążka międzykręgowego (discitis). Zakażenia te mogą być wywołane przez bakterie (najczęściej Staphylococcus aureus), grzyby lub prątki gruźlicy. Do zakażenia może dojść drogą krwiopochodną z odległego ogniska infekcji, przez ciągłość z okolicznych tkanek, jatrogennie (np. po zabiegach operacyjnych lub diagnostycznych) lub w wyniku urazu.

Choroba zakaźna kręgosłupa objawia się najczęściej silnym bólem pleców o charakterze zapalnym (nasilającym się w nocy, nieustępującym w spoczynku), ograniczeniem ruchomości, gorączką, objawami ogólnoustrojowymi oraz potencjalnie objawami neurologicznymi w przypadku ucisku na struktury nerwowe. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (OB, CRP, leukocyty), badania obrazowe (RTG, MRI, TK) oraz posiewy krwi lub biopsję zmian w celu identyfikacji patogenu.

W leczeniu stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię celowaną lub empiryczną do czasu uzyskania wyników posiewów. W Polsce stosowane są takie leki jak: Clindamycin (klindamycyna), Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Cipronex (cyprofloksacyna), Zyvoxid (linezolid) w przypadku zakażeń MRSA. W przypadku gruźliczego zapalenia kręgosłupa (choroba Potta) stosuje się leki przeciwgruźlicze jak Rifampicyna, Pyrazinamid, Ethambutol i Izoniazyd. Leczenie antybiotykami prowadzi się zwykle przez 6-12 tygodni.

Największymi trudnościami w leczeniu chorób zakaźnych kręgosłupa są: długi czas terapii, problemy z identyfikacją patogenu (co utrudnia celowaną antybiotykoterapię), narastająca antybiotykooporność, a także późne rozpoznanie prowadzące do powikłań neurologicznych. Często konieczne jest leczenie operacyjne – drenaż ropni, odbarczenie struktur nerwowych czy stabilizacja kręgosłupa w przypadku znacznej destrukcji kostnej. Rehabilitacja po zakończonym leczeniu może być długotrwała, a w niektórych przypadkach pacjenci mogą mieć trwałe deficyty neurologiczne lub deformacje kręgosłupa wymagające dalszego leczenia ortopedycznego.