wypadnięcie krążka międzykręgowego
Wskazanie

Wypadnięcie krążka międzykręgowego (przepuklina dysku) to stan, w którym część krążka międzykręgowego (dysku) przemieszcza się poza swoje naturalne położenie, uciskając na rdzeń kręgowy lub korzenie nerwowe. Najczęściej występuje w odcinku lędźwiowym (L4-L5, L5-S1) oraz szyjnym kręgosłupa. Do głównych przyczyn należą: zmiany degeneracyjne związane z wiekiem, przeciążenia kręgosłupa, urazy, nadwaga oraz predyspozycje genetyczne.

Typowe objawy wypadnięcia krążka międzykręgowego to: silny ból promieniujący wzdłuż przebiegu nerwu (rwa kulszowa w przypadku odcinka lędźwiowego, rwa barkowa przy odcinku szyjnym), osłabienie mięśni, drętwienie kończyn, a w ciężkich przypadkach zaburzenia funkcji zwieraczy. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych, głównie MRI kręgosłupa.

W leczeniu farmakologicznym wypadnięcia krążka międzykręgowego stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak: Ibuprom, Nurofen, Voltaren (diklofenak), Olfen, Ketonal (ketoprofen). W przypadku silnych dolegliwości bólowych wykorzystuje się leki przeciwbólowe: Paracetamol (Apap, Panadol), Tramal (tramadol). Stosowane są również miorelaksanty: Mydocalm (tolperyzon), Baclofen, Sirdalud (tyzanidyna), a w przypadku neuropatycznego charakteru bólu – leki przeciwdrgawkowe: Lyrica (pregabalina), Gabapentyna (Neurontin).

Największym wyzwaniem w leczeniu wypadnięcia krążka międzykręgowego jest opanowanie przewlekłego bólu oraz zapobieganie nawrotom. Leczenie zachowawcze jest skuteczne u około 90% pacjentów, jednak pozostali wymagają interwencji chirurgicznej. Trudnością jest również długi okres rehabilitacji oraz konieczność modyfikacji stylu życia. Powrót do pełnej sprawności może trwać miesiące, a w niektórych przypadkach pacjenci pozostają z pewnymi ograniczeniami ruchowymi na stałe.

Kompleksowe podejście do leczenia obejmuje również fizykoterapię, rehabilitację ruchową, terapię manualną oraz zmianę nawyków posturalnych. W przypadkach niepoddających się leczeniu zachowawczemu przez 6-8 tygodni lub przy nasilających się objawach neurologicznych rozważa się leczenie operacyjne – mikrodiscektomię lub inne techniki małoinwazyjne.