choroba zakaźna otaczających tkanek
Wskazanie

Choroba zakaźna otaczających tkanek, zwana również zapaleniem tkanek miękkich lub cellulitis, to ostra infekcja bakteryjna skóry oraz tkanki podskórnej. Najczęściej jest wywołana przez paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes) lub gronkowce (Staphylococcus aureus), w tym szczepy MRSA. Zakażenie może rozwinąć się w miejscu uszkodzenia skóry – rany, zadrapania, ukąszenia lub w okolicy owrzodzeń.

Charakterystycznymi objawami są zaczerwienienie, obrzęk, ból i ucieplenie zajętego obszaru. W cięższych przypadkach mogą wystąpić gorączka, dreszcze, powiększenie okolicznych węzłów chłonnych oraz formowanie się ropni. Nieleczone zakażenie może rozprzestrzeniać się do głębszych warstw tkanek, prowadząc do zapalenia powięzi, mięśni, a nawet sepsy.

W leczeniu stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię. W przypadkach o łagodnym przebiegu stosowane są doustne antybiotyki, takie jak Amoksiklav (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Augmentin, Zinnat (cefuroksym), Duomox (amoksycylina) czy Dalacin C (klindamycyna). W cięższych przypadkach konieczne jest leczenie szpitalne z dożylnym podawaniem antybiotyków, np. Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Targocid (teikoplanina) lub Zyvoxid (linezolid) w przypadkach MRSA.

Największe trudności w leczeniu choroby zakaźnej otaczających tkanek stanowią rosnąca antybiotykooporność patogenów, szczególnie szczepów MRSA, opóźniona diagnoza prowadząca do powikłań, oraz współistniejące choroby takie jak cukrzyca czy niewydolność żylna, które utrudniają gojenie. Wyzwaniem jest również różnicowanie z innymi jednostkami chorobowymi o podobnym obrazie klinicznym, jak zapalenie naczyń chłonnych, tromboflebitis czy kontaktowe zapalenie skóry. U pacjentów z obniżoną odpornością przebieg choroby może być szczególnie gwałtowny i wymagać intensywnej, wielokierunkowej terapii.