alergia pokarmowa
Wskazanie

Alergia pokarmowa to nieprawidłowa odpowiedź układu immunologicznego na białka zawarte w spożywanych pokarmach. Występuje u około 2-8% dzieci oraz 1-3% dorosłych. Najczęstszymi alergenami pokarmowymi są: mleko krowie, jaja, orzechy, skorupiaki, ryby, pszenica i soja. Objawy alergii pokarmowej mogą manifestować się w różnych układach organizmu – od reakcji skórnych (pokrzywka, atopowe zapalenie skóry), przez objawy ze strony układu pokarmowego (wymioty, biegunka, bóle brzucha), po objawy ze strony układu oddechowego (kaszel, świszczący oddech) i, w najcięższych przypadkach, reakcję anafilaktyczną.

Diagnostyka alergii pokarmowej obejmuje szczegółowy wywiad, testy skórne, oznaczenie swoistych przeciwciał IgE w surowicy oraz próby eliminacji i prowokacji z podejrzanym alergenem. Leczenie opiera się głównie na eliminacji alergenu z diety pacjenta. W Polsce, w przypadku niemowląt z alergią na białka mleka krowiego, stosuje się hydrolizaty białkowe (np. Nutramigen, Bebilon Pepti, Nutrilon Pepti) lub mieszanki elementarne (np. Neocate, EleCare).

W farmakoterapii alergii pokarmowej wykorzystuje się leki przeciwhistaminowe (np. Zyrtec, Claritine, Xyzal), które łagodzą objawy reakcji alergicznej. W przypadku ciężkich reakcji anafilaktycznych niezbędne jest zastosowanie adrenaliny (np. EpiPen, Anapen, Adrenalina WZF), glikokortykosteroidów (np. Dexaven, Solu-Medrol) oraz intensywnej płynoterapii. U pacjentów z przewlekłymi objawami alergii pokarmowej można rozważyć stosowanie kromoglikanu sodu (np. Nalcrom) lub leków biologicznych, takich jak omalizumab (Xolair) w ciężkich przypadkach.

Największą trudnością w leczeniu alergii pokarmowej jest ścisłe przestrzeganie diety eliminacyjnej, szczególnie w przypadku alergenów powszechnie występujących w żywności przetworzonej. Pacjenci muszą być edukowani w zakresie czytania etykiet produktów spożywczych i unikania ukrytych alergenów. Kolejnym wyzwaniem jest ryzyko niedoborów pokarmowych wynikających z eliminacji ważnych grup produktów spożywczych, co wymaga odpowiedniego zbilansowania diety i niekiedy suplementacji. U dzieci dodatkowym problemem jest wpływ restrykcyjnej diety na rozwój fizyczny oraz psychospołeczny, a także potencjalne trudności w przestrzeganiu diety poza domem, np. w szkole czy podczas spotkań towarzyskich.