zaburzenie pourazowe
Zaburzenie pourazowe, znane również jako zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD – Post-Traumatic Stress Disorder), to zaburzenie psychiczne występujące u osób, które doświadczyły lub były świadkami traumatycznego wydarzenia. Charakteryzuje się nawracającymi wspomnieniami traumy, koszmarami nocnymi, unikaniem bodźców związanych z traumą, negatywnymi zmianami w myśleniu i nastroju oraz zmianami w reaktywności i pobudzeniu.
Diagnoza PTSD wymaga utrzymywania się objawów przez co najmniej miesiąc oraz znaczącego wpływu na funkcjonowanie społeczne, zawodowe lub inne istotne obszary życia pacjenta. Zaburzenie to może rozwinąć się bezpośrednio po traumie lub pojawić się z opóźnieniem (PTSD z opóźnionym początkiem), nawet po kilku miesiącach lub latach.
Leczenie zaburzenia pourazowego obejmuje psychoterapię (głównie terapię poznawczo-behawioralną, EMDR – terapię odwrażliwiania za pomocą ruchu gałek ocznych, terapię ekspozycyjną) oraz farmakoterapię (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny). Wczesna interwencja psychologiczna może zmniejszyć ryzyko rozwoju pełnoobjawowego PTSD u osób po traumatycznych doświadczeniach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie lękowe o zdrowiu (hipochondria) – Objawy
Zaburzenie lękowe o zdrowiu (dawniej hipochondria) charakteryzuje się przewlekłym, nieproporcjonalnym lękiem dotyczącym posiadania lub rozwoju poważnej choroby, utrzymującym się pomimo braku medycznych dowodów. Objawy obejmują nadmierne zamartwianie się, stałe monitorowanie ciała, częste wizyty lekarskie lub unikanie opieki medycznej, a także fizyczne symptomy wywołane lękiem, takie jak bóle głowy, przyspieszone bicie serca, zawroty głowy czy duszność. Zaburzenie to dotyka około 3-10% populacji i ma charakter przewlekły, z falującym przebiegiem nasilania i remisji, często nasilając się pod wpływem stresu, informacji medialnych lub doświadczeń chorobowych. W diagnostyce kluczowe jest odróżnienie od normalnej troski o zdrowie oraz zaburzenia z objawami somatycznymi, zwracając uwagę na czas trwania (minimum 6 miesięcy), nasilenie lęku i wpływ na funkcjonowanie pacjenta.
adrenalina, atak paniki, badanie medyczne, ból głowy, cyberchondria, dolegliwości żołądkowe, dyskomfort, farmakoterapia, hipochondria, hormon stresu, kortyzol, lek przeciwdepresyjny, napięcie mięśniowe, objawy behawioralne, objawy psychiczne, objawy somatyczne, przewlekłe zmęczenie, terapia poznawczo-behawioralna, trudności z oddychaniem, układ współczulny, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe o zdrowiu, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie osobowości, zaburzenie paniczne, zaburzenie pourazowe, zaburzenie z objawami somatycznymi, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Halucynacje i słyszenie głosów – Objawy
Halucynacje słuchowe, definiowane jako percepcja dźwięków lub głosów nieistniejących w rzeczywistości, są najczęstszym objawem w schizofrenii, występującym u około 75% pacjentów. Mogą mieć charakter prosty (np. dzwonienie) lub złożony (głosy komentujące, nakazujące), a ich treść i intensywność różnią się w zależności od zaburzenia podstawowego. Poza schizofrenią, halucynacje słuchowe obserwuje się także w zaburzeniach afektywnych (20-50% w chorobie dwubiegunowej, ~10% w ciężkiej depresji), PTSD (~40%), zaburzeniach osobowości typu borderline (do 40%) oraz w chorobach neurologicznych, takich jak choroba Parkinsona (20-40%), otępienia, padaczka czy guzy mózgu. Inne czynniki wywołujące to utrata słuchu (16% pacjentów), substancje psychoaktywne, deprywacja snu, niedobory witamin (B12, D) oraz stany przejściowe między snem a czuwaniem. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu psychiatrycznego, badania stanu psychicznego i wykluczenia przyczyn organicznych za pomocą badań obrazowych, EEG, audiometrii i badań laboratoryjnych.
choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, deprywacja snu, halucynacja hipnagogiczna, halucynacja hipnopompiczna, halucynacja słuchowa, katatonia, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, myśl samobójcza, narkolepsja, neuroleptyk, obrazowanie mózgu, otępienie z ciałami Lewy’ego, padaczka skroniowa, parakuzja, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, schizofrenia, stabilizator nastroju, terapia elektrowstrząsowa, terapia poznawczo-behawioralna, udar mózgu, urojenie, zaburzenie lękowe, zaburzenie myślenia, zaburzenie osobowości typu borderline, zaburzenie pourazowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie zachowania, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gliatilin 1000 250 mg/ml
Gliatilin 1000 zawiera choliny alfosceran (250 mg/ml), będący prekursorem fosfatydylocholiny oraz choliny, co prowadzi do zwiększenia syntezy acetylocholiny (ACh) w ośrodkowym układzie nerwowym. Lek ten, dostępny w ampułkach 4 ml zawierających 1000 mg substancji czynnej, działa poprzez wzmocnienie aktywności układu cholinergicznego oraz poprawę funkcji błony komórkowej neuronów. Acetylocholina odgrywa kluczową rolę w procesach pamięci, emocji i funkcji ruchowych, a jej niedobór jest charakterystyczny dla zespołów zwyrodnieniowych i pourazowych mózgu. Alfosceran choliny, dzięki wysokiej zawartości choliny (40,5%) i właściwościom fizykochemicznym, efektywnie przenika do mózgu, wspierając regenerację błon komórkowych neuronów poprzez odbudowę fosfolipidów utraconych w wyniku starzenia lub uszkodzeń tkanki nerwowej.
acetylocholina, błona komórkowa neuronu, cholina, fosfatydylocholina, fosfolipid, funkcja poznawcza, neuroprzekaźnik mózgowy, ośrodkowy układ nerwowy, proces patologiczny, przekaźnictwo nerwowe, sfera afektywna, układ acetylocholinowy, układ cholinergiczny, uszkodzenie mózgu, zaburzenie pourazowe, zespół otępienny, zespół zwyrodnieniowy