Leki zawierające w składzie
wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego

Wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego to substancja stosowana w immunoterapii alergenowej (odczulaniu), będącej jedyną metodą leczenia przyczynowego alergii. Preparat zawiera oczyszczone i standaryzowane alergeny roztoczy kurzu domowego (głównie Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae), które są jednymi z najczęstszych alergenów powodujących objawy alergicznego nieżytu nosa, astmy oraz atopowego zapalenia skóry.

Mechanizm działania polega na stopniowym podawaniu uczulającego alergenu w rosnących dawkach, co prowadzi do wytworzenia tolerancji immunologicznej. W wyniku terapii dochodzi do zmniejszenia aktywności limfocytów Th2 i zwiększenia aktywności limfocytów Treg, modyfikacji odpowiedzi IgE na IgG4 oraz redukcji uwalniania mediatorów zapalnych z komórek tucznych i bazofilów. Efektem jest zmniejszenie lub całkowite ustąpienie objawów alergii.

Na polskim rynku dostępne są preparaty w formie podskórnej (SCIT) oraz podjęzykowej (SLIT). Do najczęściej stosowanych produktów należą: Allergovit, Acarizax, Alutard SQ, Novo-Helisen Depot, Staloral oraz Purethal zawierające wyciągi alergenowe roztoczy kurzu domowego. Immunoterapia prowadzona jest zazwyczaj przez okres 3-5 lat i wymaga regularnych wizyt u alergologa.

Największą zaletą stosowania wyciągu alergenowego roztoczy jest możliwość trwałej modyfikacji przebiegu choroby alergicznej, a nie tylko łagodzenie jej objawów. Badania kliniczne wykazują, że skuteczna immunoterapia może zmniejszać zapotrzebowanie na leki objawowe, zapobiegać rozwojowi astmy u pacjentów z alergicznym nieżytem nosa oraz zapobiegać uwrażliwieniu na nowe alergeny. Efekt terapeutyczny utrzymuje się przez wiele lat po zakończeniu leczenia.

Stosowanie wyciągu alergenowego roztoczy wiąże się jednak z ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych. Najczęstsze są reakcje miejscowe (obrzęk, zaczerwienienie) w miejscu podania lub reakcje ogólnoustrojowe o różnym nasileniu. W rzadkich przypadkach może dojść do ciężkiej reakcji anafilaktycznej, dlatego immunoterapia powinna być prowadzona przez doświadczonego alergologa, z zachowaniem środków ostrożności i obserwacją pacjenta po podaniu leku. Przeciwwskazaniami do immunoterapii są między innymi: niekontrolowana astma, aktywne choroby autoimmunologiczne, zaawansowane choroby układu krążenia oraz stosowanie leków beta-adrenolitycznych.