Leki zawierające w składzie
albumina

Albumina to białko osocza krwi, które jest najliczniejszym białkiem w ludzkim organizmie. Stanowi około 60% wszystkich białek osocza. Jej główną funkcją jest utrzymywanie odpowiedniego ciśnienia onkotycznego, które zapobiega przesiąkaniu płynów z naczyń krwionośnych do tkanek. Albumina wiąże i transportuje również wiele substancji, w tym hormony, bilirubinę, jony, leki oraz toksyny.

W medycynie albumina jest stosowana jako preparat krwiopochodny w leczeniu hipoalbuminemii (niskiego poziomu albuminy we krwi), wstrząsu, oparzeń, a także w przypadku obrzęków spowodowanych chorobami wątroby i nerek. Działanie albuminy polega na zwiększeniu objętości osocza, poprawie transportu substancji w organizmie oraz wiązaniu toksyn.

Na polskim rynku dostępne są preparaty albuminy ludzkiej w postaci roztworów do infuzji, takie jak Albumin CSL 20%, Albunorm 5%, Albunorm 20%, Alburex 5%, Alburex 20%, Flexbumin 200 g/l oraz Human Albumin Grifols. Występują one w różnych stężeniach, najczęściej 5%, 20% lub 25%, co pozwala na dobór odpowiedniej terapii w zależności od stanu pacjenta.

Największą zaletą stosowania albuminy jest jej skuteczność w przywracaniu objętości wewnątrznaczyniowej i ciśnienia onkotycznego, co jest kluczowe w leczeniu wstrząsu, oparzeń i stanów hipowolemicznych. Dodatkowo, jako naturalne białko organizmu, rzadko wywołuje reakcje alergiczne i jest dobrze tolerowana. W przeciwieństwie do syntetycznych koloidów, albumina ma zdolność wiązania toksyn i transportu leków, co zwiększa jej wartość terapeutyczną.

Należy jednak pamiętać o potencjalnych zagrożeniach związanych ze stosowaniem albuminy. Mimo rygorystycznych procedur oczyszczania, jako preparat krwiopochodny niesie teoretyczne ryzyko przeniesienia chorób zakaźnych. Ponadto, zbyt szybka infuzja może prowadzić do przeciążenia układu krążenia, obrzęku płuc i niewydolności serca. U niektórych pacjentów mogą wystąpić reakcje alergiczne, od łagodnych (gorączka, dreszcze) po ciężkie wstrząsy anafilaktyczne. Albumina powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym oraz niedokrwistością.