hipoalbuminemia
Wskazanie

Hipoalbuminemia to stan obniżonego stężenia albuminy w surowicy krwi poniżej wartości referencyjnych (norma wynosi zwykle 3,5-5,0 g/dl). Jest to najczęściej objaw, a nie samodzielna jednostka chorobowa, który może towarzyszyć wielu stanom patologicznym. Albumina, jako główne białko osocza, odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego, transporcie substancji endogennych i egzogennych oraz pełni funkcję antyoksydacyjną.

Przyczyny hipoalbuminemii są różnorodne i obejmują: niedożywienie białkowo-kaloryczne, zwiększoną utratę białka (np. w zespole nerczycowym, enteropatii z utratą białka, oparzeniach), zaburzenia wątrobowe ograniczające syntezę albuminy (marskość wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby), przewlekłe stany zapalne oraz nadmierne rozcieńczenie (np. przy przewodnieniu). Również ciąża może fizjologicznie obniżać poziom albumin z powodu zwiększenia objętości osocza.

W leczeniu hipoalbuminemii kluczowe jest postępowanie przyczynowe. W przypadkach ciężkiego niedoboru albuminy (poniżej 2,0-2,5 g/dl) z towarzyszącymi objawami klinicznymi, stosuje się preparaty albuminy ludzkiej do podawania dożylnego. W Polsce dostępne są preparaty takie jak Albumina ludzka Biotest, Albunorm, Alburex, Flexbumin czy Plasbumin. Należy pamiętać, że samo uzupełnianie albuminy bez leczenia przyczyny jest zwykle nieskuteczne długoterminowo.

W leczeniu zespołu nerczycowego, będącego częstą przyczyną hipoalbuminemii, stosuje się glikokortykosteroidy (np. Encorton, Metypred), leki immunosupresyjne (Cyklosporan ME, Equoral, Azatiopryna, Takrolimus) oraz inhibitory ACE i sartany (np. Prestarium, Tritace, Lorista). W przypadku hipoalbuminemii w przebiegu chorób wątroby stosuje się leki hepatoprotekcyjne (np. Essentiale Forte, Sylimaryna) oraz leczenie przyczynowe danej choroby wątroby.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z hipoalbuminemią wynikają z jej wieloczynnikowego charakteru oraz z faktu, że często jest objawem poważnych chorób podstawowych. Wyzwaniem jest również utrzymanie równowagi wodno-elektrolitowej u pacjentów z ciężką hipoalbuminemią, gdyż obniżone ciśnienie onkotyczne prowadzi do przesunięć płynowych i powstawania obrzęków. Dodatkowym problemem jest ryzyko powikłań zakrzepowych przy długotrwałym wlewie preparatów albuminy oraz możliwość wystąpienia reakcji alergicznych. U pacjentów z przewlekłą hipoalbuminemią często występują także zaburzenia wchłaniania leków, co może zmniejszać skuteczność farmakoterapii.