Leki w grupie
„albuminy”

Albuminy to grupa białek osocza krwi, stanowiących około 60% wszystkich białek surowiczych. Ich główną funkcją jest utrzymanie prawidłowego ciśnienia onkotycznego krwi, które przeciwdziała przesiąkaniu płynu z naczyń do przestrzeni pozanaczyniowej. Albuminy pełnią również funkcję transportową dla wielu substancji endogennych (bilirubina, hormony, jony wapnia) oraz egzogennych (leki, toksyny), a także działają jako bufory pH krwi.

Albuminy jako preparaty lecznicze są pozyskiwane z osocza ludzkiego i dostępne w postaci roztworów izotonicznych (zwykle 5%) lub hipertonicznych (zwykle 20-25%). Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające albuminę ludzką, takie jak: Albumina ludzka Baxter, Albumina ludzka Biotest, Albunorm, Flexbumin, Human Albumin Grifols, Albiomin oraz Alburex.

Największą zaletą stosowania albumin jest ich skuteczność w przywracaniu objętości wewnątrznaczyniowej w stanach hipowolemii, zwłaszcza u pacjentów z hipoalbuminemią (poziom albumin poniżej 2,5 g/dl). Albuminy są szczególnie przydatne w leczeniu wstrząsu krwotocznego, oparzeń, w zespole ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), w zabiegach plazmaferezy oraz w przypadkach obrzęków opornych na leczenie diuretykami.

Do największych niebezpieczeństw stosowania albumin należą: ryzyko przeciążenia układu krążenia, możliwość wystąpienia reakcji alergicznych (od łagodnych do wstrząsu anafilaktycznego), ryzyko zakażeń krwiopochodnych (choć obecnie minimalne dzięki zaawansowanym technikom oczyszczania i inaktywacji patogenów), a także możliwość zaburzeń elektrolitowych, szczególnie hipernatremii przy stosowaniu roztworów 20-25%. Istnieje również ryzyko nasilenia obrzęku płuc u pacjentów z niewydolnością serca.

Albuminy można podzielić na dwie główne podgrupy ze względu na stężenie: roztwory izotoniczne (4-5%) stosowane głównie w celu uzupełnienia objętości krwi krążącej oraz roztwory hipertoniczne (20-25%) używane przede wszystkim w stanach, gdy konieczne jest zwiększenie ciśnienia onkotycznego osocza i zmniejszenie obrzęków. Podział ten ma znaczenie kliniczne, gdyż wybór odpowiedniego stężenia powinien być dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta i konkretnego wskazania klinicznego.