Właściwości farmakokinetyczne leku Tranxene 20

Preparat Tranxene 20 zawiera substancję czynną dipotasu klorazepat w dawce 20 mg, dostępny jako proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego leku z uwzględnieniem procesów, jakim podlega w organizmie.¹

Dystrybucja leku w organizmie

Po podaniu domięśniowym dipotasu klorazepatu w dawce 50 mg, maksymalne stężenia zarówno substancji czynnej, jak i jej głównego metabolitu – desmetylodiazepamu – osiągane są w osoczu po 30 minutach do 1 godziny od momentu iniekcji. W przypadku podania dożylnego tej samej dawki, maksymalne stężenia w osoczu pojawiają się znacznie szybciej.²

Objętość dystrybucji desmetylodiazepamu wynosi około 1 l/kg. Charakterystyczną cechą preparatu jest wysoki stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 97%. Należy zaznaczyć, że ze względu na intensywne przemiany metaboliczne oraz zjawisko tachyfilaksji (szybkiego zmniejszania się efektu terapeutycznego przy powtarzalnym podawaniu), nie określono bezpośredniej zależności między stężeniem benzodiazepiny w osoczu a siłą jej działania farmakologicznego.³

Dipotasu klorazepat, podobnie jak inne benzodiazepiny, wykazuje zdolność do przenikania przez istotne bariery biologiczne – przechodzi przez barierę krew-mózg oraz przez łożysko. Substancja czynna oraz jej metabolity są również wydzielane z mlekiem kobiecym, co ma znaczenie kliniczne przy stosowaniu leku u kobiet karmiących piersią.⁴

Metabolizm i eliminacja

Głównym metabolitem dipotasu klorazepatu jest desmetylodiazepam, który wykazuje aktywność farmakodynamiczną. Istotną cechą tego metabolitu jest znacznie dłuższy okres półtrwania w porównaniu do związku macierzystego – wynosi on od 30 do 150 godzin. W procesie dalszych przemian metabolicznych, desmetylodiazepam ulega hydroksylacji, w wyniku której powstaje kolejny aktywny metabolit – oksazepam.⁵

Proces inaktywacji leku zachodzi poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym. W wyniku tego procesu powstają metabolity rozpuszczalne w wodzie, które są następnie wydalane z organizmu głównie drogą nerkową poprzez mocz.⁶

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych dipotasu klorazepatu:

• Zmniejszenie metabolizmu wątrobowego
• Redukcja klirensu całkowitego
• Zwiększenie stężenia leku w osoczu w stanie równowagi
• Wzrost frakcji niezwiązanej z białkami osocza
• Wydłużenie okresu półtrwania leku

Ze względu na powyższe zmiany farmakokinetyczne, u pacjentów w wieku podeszłym zaleca się zmniejszenie dawki produktu leczniczego Tranxene 20, szczególnie w początkowej fazie terapii.⁷

Pacjenci z upośledzeniem czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby występują zmiany farmakokinetyczne, które obejmują:

• Wydłużenie okresu półtrwania leku
• Zmniejszenie całkowitego klirensu leku w osoczu

Zmiany te mają istotne znaczenie kliniczne i mogą wymagać odpowiedniej modyfikacji dawkowania.⁸