Właściwości farmakokinetyczne leku Talvosilen Forte (500 mg + 30 mg)

Talvosilen Forte zawiera dwie substancje czynne – paracetamol (500 mg) oraz kodeiny fosforan półwodny (30 mg), których parametry farmakokinetyczne wykazują pewne podobieństwa w zakresie wchłaniania, lecz różnią się pod względem metabolizmu i eliminacji. Zarówno paracetamol, jak i kodeina charakteryzują się zbliżoną szybkością wchłaniania, podobnym czasem osiągania maksymalnych stężeń w osoczu krwi oraz porównywalnym okresem działania. Co istotne, substancje te nie wchodzą w interakcje na szlakach biotransformacji oraz nie utrudniają wzajemnie procesu wydalania nerkowego.¹

Farmakokinetyka paracetamolu

Wchłanianie paracetamolu

Po podaniu doustnym paracetamol wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie tej substancji w surowicy krwi jest osiągane po około 0,5-1,5 godziny od momentu przyjęcia leku.²

Metabolizm paracetamolu

Biotransformacja paracetamolu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega on procesom sprzęgania z kwasem glukuronowym oraz siarkowym. Procesy te odpowiadają odpowiednio za metabolizm 55% i 35% przyjętej dawki leku. W toku przemian metabolicznych powstaje również niewielka ilość hepatotoksycznego metabolitu pośredniego – N-acetylo-p-benzochinonoiminy, który w warunkach fizjologicznych jest szybko unieczynniany poprzez wiązanie ze zredukowanym glutationem. Tak powstały kompleks ulega następnie wydaleniu z moczem po uprzednim sprzężeniu z cysteiną lub kwasem merkapturowym. Należy podkreślić, że w przypadku przyjęcia dużych dawek paracetamolu mechanizm ten może ulec wysyceniu, co prowadzi do nasilenia hepatotoksyczności.³

Eliminacja paracetamolu

Paracetamol podlega wydalaniu głównie przez nerki. W ciągu 24 godzin od przyjęcia leku około 90% dawki zostaje wydalone tą drogą, przede wszystkim w postaci metabolitów – glukuronianu (60-80%) oraz siarczanu (20-30%). Mniej niż 5% dawki wydala się w postaci niezmienionej. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi średnio około 2 godzin. Efektywność i czas działania leku (średnio 4-6 godzin) wykazują przybliżoną proporcjonalność do stężenia paracetamolu w osoczu krwi. Całkowite wydalenie paracetamolu i jego metabolitów następuje w czasie około 24 godzin.⁴

W szczególnych przypadkach klinicznych, takich jak zaburzenia czynności wątroby i nerek, przedawkowanie leku, a także u noworodków, obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji paracetamolu.⁵

Farmakokinetyka paracetamolu w niewydolności nerek

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, definiowaną jako współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 30 ml/min, obserwuje się opóźnienie wydalania zarówno samego paracetamolu, jak i jego metabolitów, co należy uwzględnić podczas ustalania schematu dawkowania leku.⁶

Farmakokinetyka kodeiny

Wchłanianie kodeiny

Kodeina po podaniu doustnym ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie tej substancji w osoczu krwi osiągane jest w przybliżeniu po upływie 1 godziny od momentu przyjęcia leku. Należy zaznaczyć, że kodeina ma zdolność przenikania przez barierę łożyskową. W przypadku przyjmowania dużych dawek tej substancji, w mleku kobiecym można wykryć stężenia kodeiny wykazujące aktywność farmakologiczną.⁷

Metabolizm kodeiny

Biotransformacja kodeiny zachodzi głównie w wątrobie, przy czym obserwuje się znaczne różnice osobnicze w jej przebiegu. Do głównych metabolitów kodeiny należą morfina i norkodeina oraz produkty sprzęgania zarówno morfiny, jak i kodeiny, będące produktami końcowymi przemian metabolicznych. Warto podkreślić, że stężenia produktów sprzęgania w organizmie są znacznie wyższe niż stężenia substancji wyjściowych.⁸

Eliminacja kodeiny

Okres półtrwania kodeiny w fazie eliminacji mieści się w zakresie od 3 do 5 godzin. Wartość ta ulega znacznemu wydłużeniu – do 9-18 godzin – u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Podobne wydłużenie okresu półtrwania obserwuje się również u osób w podeszłym wieku. Z całkowitej dawki kodeiny jedynie około 10% jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.⁹

Porównanie właściwości farmakokinetycznych składników leku Talvosilen Forte