Właściwości farmakokinetyczne
Sinecod 5 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne butamiratu cytrynianu

Butamiratu cytrynian, substancja czynna produktu Sinecod (5 mg/ml, krople doustne, roztwór), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które zostały scharakteryzowane w kilku aspektach. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z odpowiednim pogrupowaniem danych.¹

Wchłanianie butamiratu

Dostępne dane wskazują, że butamirat w postaci estru jest dobrze i szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Po wchłonięciu substancja czynna ulega całkowitej hydrolizie do dwóch głównych metabolitów: kwasu fenylo-2-masłowego i dietyloaminoetoksyetanolu. Proces hydrolizy przebiega w sposób proporcjonalny w zakresie dawek od 22,5 do 90 mg. Należy zauważyć, że nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu jednoczesnego przyjmowania posiłków na wchłanianie leku.²

Dystrybucja butamiratu

Butamiratu cytrynian charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji wynoszącą od 81 do 112 litrów, która jest zależna od masy ciała pacjenta. Substancja czynna w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza. Kwas fenylo-2-masłowy, jeden z głównych metabolitów, wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący średnio od 89,3% do 91,6% w zakresie dawek od 22,5 do 90 mg. Z kolei dietyloaminoetoksyetanol, drugi główny metabolit, wiązany jest przez białka osocza średnio w 28,8% do 45,7%. Obecnie brak jest danych dotyczących przenikania butamiratu przez barierę łożyskową oraz do mleka matki.³

Metabolizm butamiratu

Metabolizm butamiratu rozpoczyna się od jego szybkiej i całkowitej hydrolizy, prowadzącej głównie do powstania dwóch metabolitów: kwasu fenylo-2-masłowego i dietyloaminoetoksyetanolu. Badania prowadzone na różnych gatunkach zwierząt wykazały, że obydwa te metabolity wykazują działanie przeciwkaszlowe, co sugeruje, że efekt terapeutyczny leku może być wynikiem działania nie tylko substancji macierzystej, ale również jej metabolitów. W dalszym etapie kwas fenylo-2-masłowy podlega częściowej hydroksylacji w pozycji „para”. Należy zaznaczyć, że brakuje specyficznych danych dotyczących metabolizmu alkoholowego metabolitu (dietyloaminoetoksyetanolu) u ludzi.⁴

Eliminacja butamiratu

Eliminacja butamiratu i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki. Metabolity kwasowe są wydalane w dużej ilości w postaci sprzężonej z kwasem glukuronowym. Warto zauważyć, że stężenie sprzężonego kwasu fenylo-2-masłowego jest znacznie większe w moczu niż w osoczu. Butamiratu cytrynian jest wykrywalny w moczu do 48 godzin po zażyciu. W próbkach pobranych po 96 godzinach stężenie butamiratu w moczu wynosi około 0,02%, 0,02%, 0,03% i 0,03% dla dawek odpowiednio 22,5 mg, 45 mg, 67,5 mg i 90 mg.⁵

Butamirat w większym stopniu wydzielany jest do moczu w postaci metabolitów: dietyloaminoetoksyetanolu lub niesprzężonego kwasu fenylo-2-masłowego, niż w postaci niezmienionej. Średnie zmierzone wartości okresu półtrwania dla poszczególnych składników wynoszą:⁶

• Kwas fenylo-2-masłowy: 23,26 – 24,42 godzin
• Butamirat: 1,48 – 1,93 godzin
• Dietyloaminoetoksyetanol: 2,72 – 2,90 godzin

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Brak jest dostępnych danych dotyczących wpływu zaburzeń czynności wątroby lub nerek na parametry farmakokinetyczne butamiratu. Nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających właściwości farmakokinetyczne butamiratu u pacjentów z niewydolnością tych narządów.⁷

Parametry farmakokinetyczne butamiratu cytrynianu