Właściwości farmakodynamiczne
Prefaxine 150 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna Prefaxine, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym hamowaniem wychwytu dopaminy, co przekłada się na jej działanie przeciwdepresyjne. Dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, wykazuje minimalne powinowactwo do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych i benzodiazepinowych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych związanych z tymi receptorami. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO), co odróżnia ją od niektórych innych leków przeciwdepresyjnych. Mechanizm działania obejmuje także zmniejszenie odpowiedzi β-adrenergicznej, zarówno po pojedynczej dawce, jak i podczas długotrwałego stosowania.

Właściwości farmakodynamiczne leku Prefaxine

Wenlafaksyna, substancja czynna produktu leczniczego Prefaxine, należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako inne leki przeciwdepresyjne (kod ATC: N06AX16). Dostępna jest w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, twardych, w trzech dawkach: 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg1.

Mechanizm działania

Mechanizm przeciwdepresyjnego działania wenlafaksyny u ludzi związany jest przede wszystkim ze wzmocnieniem aktywności neuroprzekaźników w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Badania przedkliniczne wykazały, że wenlafaksyna oraz jej główny aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) funkcjonują jako inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Dodatkowo wenlafaksyna wykazuje słabe działanie hamujące wychwyt zwrotny dopaminy2.

Istotną cechą działania wenlafaksyny i jej aktywnego metabolitu jest zdolność do zmniejszania odpowiedzi β-adrenergicznej, zarówno po pojedynczej dawce, jak i podczas długotrwałego stosowania. Oba związki charakteryzują się podobnym profilem farmakologicznym pod względem całkowitego wpływu na wychwyt zwrotny neuroprzekaźników oraz wiązania z receptorami3.

Profil receptorowy

W badaniach in vitro przeprowadzonych na mózgu szczura wykazano, że wenlafaksyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do receptorów:

  • Muskarynowych i cholinergicznych – co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z aktywnością antycholinergiczną4
  • H1-histaminowych – co zmniejsza potencjalne działanie uspokajające5
  • α1-adrenergicznych – co ogranicza potencjalny niekorzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy6
  • Opioidowych i benzodiazepinowych – co zostało potwierdzone w badaniach in vitro7

Ważną cechą odróżniającą wenlafaksynę od niektórych innych leków przeciwdepresyjnych jest brak zdolności hamowania monoaminooksydazy (MAO)8.

Skuteczność kliniczna

Skuteczność wenlafaksyny została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych w kilku wskazaniach terapeutycznych:

Epizody dużej depresji

Skuteczność wenlafaksyny w formie o natychmiastowym uwalnianiu w leczeniu epizodów dużej depresji została potwierdzona w pięciu randomizowanych, z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych. Badania te, trwające od 4 do 6 tygodni, uwzględniały zmienne dawkowanie leku (do 375 mg na dobę)9.

Dla postaci o przedłużonym uwalnianiu skuteczność wykazano w dwóch kontrolowanych placebo badaniach krótkookresowych, trwających odpowiednio 8 i 12 tygodni, przy stosowaniu dawek od 75 do 225 mg na dobę10.

Długoterminową skuteczność wenlafaksyny badano w dwóch istotnych próbach klinicznych:

  • W pierwszym długookresowym badaniu pacjenci ambulatoryjni, którzy odpowiedzieli na leczenie wenlafaksyną o przedłużonym uwalnianiu (w dawkach 75, 150 lub 225 mg) w początkowej 8-tygodniowej fazie otwartej, zostali zrandomizowani do kontynuacji tej samej dawki lub otrzymywania placebo przez okres do 26 tygodni w celu oceny zapobiegania nawrotom11
  • W drugim długookresowym badaniu kontrolowanym placebo z podwójnie ślepą próbą, skuteczność wenlafaksyny w zapobieganiu nawrotom epizodów depresyjnych została potwierdzona w 12-miesięcznej obserwacji u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z nawracającymi zaburzeniami depresyjnymi, którzy wcześniej odpowiedzieli na leczenie wenlafaksyną (100-200 mg na dobę, w schemacie dwukrotnego dawkowania)12

Uogólnione zaburzenia lękowe

Skuteczność wenlafaksyny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD) została potwierdzona w następujących badaniach klinicznych:

  • Dwa 8-tygodniowe badania kontrolowane placebo ze stałymi dawkami (75-225 mg na dobę)13
  • Jedno 6-miesięczne badanie kontrolowane placebo ze stałymi dawkami (75-225 mg na dobę)14
  • Jedno 6-miesięczne badanie kontrolowane placebo ze zmiennymi dawkami (37,5; 75 i 150 mg na dobę)15

Należy zaznaczyć, że dawka 37,5 mg na dobę, mimo wykazania przewagi nad placebo, nie była konsekwentnie tak skuteczna jak wyższe dawki16.

Fobia społeczna

Skuteczność wenlafaksyny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu fobii społecznej została potwierdzona w:

  • Czterech 12-tygodniowych, wieloośrodkowych, kontrolowanych placebo badaniach z podwójnie ślepą próbą ze zmiennymi dawkami17
  • Jednym 6-miesięcznym, kontrolowanym placebo badaniu z podwójnie ślepą próbą ze stałymi/zmiennymi dawkami18

Pacjenci w tych badaniach otrzymywali dawki w zakresie od 75 do 225 mg na dobę. Warto odnotować, że w 6-miesięcznym badaniu nie wykazano wyższej skuteczności w grupie pacjentów stosujących dawki 150-225 mg na dobę w porównaniu z grupą przyjmującą dawkę 75 mg na dobę19.

Lęk napadowy

Skuteczność wenlafaksyny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu lęku napadowego została potwierdzona w dwóch 12-tygodniowych, wieloośrodkowych, kontrolowanych placebo badaniach z podwójnie ślepą próbą u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z lękiem napadowym z agorafobią lub bez niej20.

Schemat dawkowania w tych badaniach obejmował:

  • Dawkę początkową 37,5 mg na dobę przez okres 7 dni21
  • Następnie pacjenci otrzymywali stałe dawki w zakresie od 75 do 150 mg na dobę w pierwszym badaniu oraz od 75 do 225 mg na dobę w drugim badaniu22

Długoterminowe bezpieczeństwo stosowania, skuteczność i zapobieganie nawrotom lęku napadowego zostało dodatkowo potwierdzone w długotrwałym badaniu z podwójnie ślepą próbą kontrolowanym placebo u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych, którzy zareagowali pozytywnie na wcześniejsze leczenie w fazie otwartej. W tym badaniu pacjenci kontynuowali przyjmowanie takich samych dawek wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu (75, 150 lub 225 mg), jakie stosowali na końcu fazy otwartej23.

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl