Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Mirzaten Q-Tab

Kompleksowa ocena przedkliniczna mirtazapiny zawartego w leku Mirzaten Q-Tab obejmowała szereg badań konwencjonalnych, których celem było określenie profilu bezpieczeństwa substancji przed wprowadzeniem jej do badań klinicznych z udziałem ludzi. Przeprowadzone badania nie wykazały szczególnych zagrożeń dla człowieka związanych ze stosowaniem tego leku ¹.

Badania farmakologiczne bezpieczeństwa

Konwencjonalne badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa mirtazapiny nie ujawniły istotnych zagrożeń toksykologicznych, które mogłyby wpływać na bezpieczeństwo stosowania leku u pacjentów ².

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym mirtazapiny również nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji w przypadku długotrwałego stosowania ³.

Genotoksyczność

Mirtazapina została poddana licznym badaniom oceniającym jej potencjał genotoksyczny, w tym badaniom na mutacje genowe, chromosomalne oraz badaniom uszkodzeń DNA. W żadnym z przeprowadzonych testów nie stwierdzono genotoksycznego działania badanej substancji, co wskazuje na brak potencjału mirtazapiny do wywoływania uszkodzeń materiału genetycznego ⁴.

Potencjał rakotwórczy

W ramach oceny potencjalnego działania rakotwórczego mirtazapiny przeprowadzono długoterminowe badania na gryzoniach. W trakcie badania rakotwórczości zaobserwowano dwa typy zmian nowotworowych:

• Guzy tarczycy u szczurów
• Nowotwór wątrobowokomórkowy u myszy

Warto podkreślić, że oba rodzaje nowotworów uznano za specyficzne dla gatunku, a nie za efekt genotoksycznego działania mirtazapiny. Zmiany te związane były z długotrwałym podawaniem dużych dawek substancji, które indukowały enzymy wątrobowe, co stanowi mechanizm specyficzny dla badanych gatunków gryzoni i nie ma odniesienia do stosowania terapeutycznego u ludzi ⁵.

Toksyczny wpływ na rozród i rozwój potomstwa

Przeprowadzone badania toksycznego wpływu mirtazapiny na rozród obejmowały eksperymenty na szczurach i królikach. W badaniach tych nie zaobserwowano działania teratogennego mirtazapiny, co oznacza, że substancja nie wywołuje wad rozwojowych u płodów ⁶.

Jednakże, przy ekspozycji ogólnoustrojowej dwukrotnie większej niż maksymalna ekspozycja terapeutyczna u ludzi, zaobserwowano następujące efekty u szczurów:

• Wzrost strat poimplantacyjnych
• Zmniejszenie masy ciała miotów
• Zmniejszenie przeżycia młodych w czasie pierwszych trzech dni laktacji

Efekty te wystąpiły przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co sugeruje szeroki margines bezpieczeństwa dla stosowania klinicznego mirtazapiny w dawkach terapeutycznych ⁷.