Właściwości farmakokinetyczne lizynoprylu

Lizynopryl jest substancją czynną preparatu LisiHEXAL, dostępnego w postaci tabletek o zawartości 5 mg, 10 mg oraz 20 mg lizynoprylu w postaci lizynoprylu dwuwodnego. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego leku, istotne z punktu widzenia jego stosowania w praktyce klinicznej.¹

Wchłanianie i wpływ pokarmu

Badania kliniczne wykazały, że około 25% przyjętej doustnie dawki lizynoprylu wchłania się z przewodu pokarmowego. Co istotne, obecność pokarmu nie wpływa na proces wchłaniania leku, co daje elastyczność w zakresie czasu jego podawania względem posiłków.²

Dystrybucja i wiązanie z białkami

Jedną z istotnych właściwości lizynoprylu jest brak wiązania z białkami osocza krwi, co odróżnia go od wielu innych leków przeciwnadciśnieniowych i minimalizuje ryzyko interakcji z lekami wypierającymi z tych wiązań.³

Metabolizm

Lizynopryl nie podlega procesom metabolicznym w organizmie, co stanowi istotną zaletę w kontekście minimalizacji ryzyka interakcji na poziomie enzymów wątrobowych. Lek jest wydalany w postaci niezmienionej, głównie przez nerki.⁴

Kinetyka i czas działania

Maksymalne stężenie lizynoprylu w surowicy osiągane jest po około 6-8 godzinach od podania doustnego. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki leku jest wolne zmniejszanie się jego stężenia w surowicy w końcowej fazie eliminacji. Zjawisko to jest niezależne od dawki i przypisuje się je wysyceniu wiązań lizynoprylu z konwertazą angiotensyny.⁵

Efektywny okres półtrwania lizynoprylu w fazie kumulacji po podaniu wielu dawek wynosi 12 godzin, co umożliwia stosowanie leku w schemacie dawkowania raz na dobę.⁶

Parametry farmakokinetyczne w populacjach szczególnych

Osoby w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) obserwuje się istotne różnice w farmakokinetyce lizynoprylu w porównaniu z młodszymi pacjentami. W badaniach z zastosowaniem pojedynczej dawki 20 mg, u osób starszych stwierdzono większe stężenia leku w surowicy niż u młodszych zdrowych osób dorosłych.⁷

W innym badaniu porównawczym, w którym stosowano 5 mg lizynoprylu dziennie przez 7 dni, maksymalne stężenia leku w surowicy oznaczane w 7. dniu były większe u zdrowych ochotników w podeszłym wieku niż u młodych, zdrowych ochotników. Co ciekawe, stężenia te były również większe niż występujące u pacjentów w podeszłym wieku z niewydolnością serca.⁸

Istotnym czynnikiem wpływającym na te różnice jest zmniejszony klirens nerkowy lizynoprylu u osób starszych, szczególnie wyraźny w przypadku współistniejącej niewydolności serca.⁹

Pacjenci z niewydolnością nerek

Dystrybucja lizynoprylu w tkankach pacjentów z niewydolnością nerek nie różni się od tej obserwowanej u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, pod warunkiem, że wskaźnik przesączania kłębuszkowego (GFR) nie spada poniżej 30 ml/min.¹⁰

Natomiast przy GFR poniżej 30 ml/min obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce leku:

• Zwiększenie maksymalnego stężenia lizynoprylu w surowicy¹¹
• Zwiększenie średniego stężenia leku¹²
• Spowolnienie osiągnięcia maksymalnego stężenia¹³
• Wydłużenie czasu osiągnięcia stężeń stacjonarnych leku w surowicy¹⁴

Dzieci i młodzież

Profil farmakokinetyczny lizynoprylu badano również u dzieci i młodzieży. W badaniu obejmującym 29 pacjentów pediatrycznych (w wieku od 6 do 16 lat) z nadciśnieniem tętniczym i z wartością GFR >30 ml/min/1,73m², stwierdzono następujące charakterystyczne cechy:^{30 ml/min/1,73m2.”>15}

• Po podaniu dawek od 0,1 do 0,2 mg/kg mc., lizynopryl osiągał stężenie w stanie stacjonarnym w ciągu 6 godzin¹⁶
• Wchłanianie leku (oceniane na podstawie ilości oznaczonej w moczu) wynosiło około 28%¹⁷
• Wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) i Cmax (maksymalne stężenie leku) u dzieci były zgodne z wartościami notowanymi u dorosłych¹⁸

Wyniki te wskazują, że farmakokinetyka lizynoprylu u dzieci i młodzieży jest zbliżona do obserwowanej u dorosłych, co ułatwia planowanie schematów dawkowania w tej grupie wiekowej.¹⁹

Charakterystyka farmakokinetyczna – zestawienie kluczowych parametrów