Specjalne ostrzeżenia
Linorion

Ostrzeżenia związane z potencjalnym działaniem teratogennym lenalidomidu

Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu, substancji o znanym działaniu teratogennym u ludzi, powodującej ciężkie, zagrażające życiu wady wrodzone. Badania na małpach wykazały, że lenalidomid wywołuje wady rozwojowe podobne do tych obserwowanych po talidomidzie. W przypadku stosowania lenalidomidu w trakcie ciąży można oczekiwać wystąpienia działania teratogennego u ludzi¹.

Program zapobiegania ciąży

Wszystkie pacjentki muszą spełniać warunki programu zapobiegania ciąży, chyba że istnieją wiarygodne dowody, że pacjentka nie może zajść w ciążę. Pacjentka jest uznawana za niemogącą zajść w ciążę, jeśli spełnia co najmniej jedno z następujących kryteriów²:

• Wiek ≥ 50 lat i naturalny brak menstruacji przez ≥ 1 rok (brak menstruacji po leczeniu przeciwnowotworowym lub w czasie karmienia piersią nie wyklucza możliwości zajścia w ciążę)
• Przedwczesna niewydolność jajników potwierdzona przez specjalistę ginekologa
• Uprzednia obustronna resekcja jajników z jajowodami lub histerektomia
• Genotyp XY, zespół Turnera, agenezja macicy

Warunki stosowania u kobiet mogących zajść w ciążę

Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet mogących zajść w ciążę, jeśli nie zostały spełnione wszystkie z poniższych warunków³:

• Pacjentka rozumie oczekiwane ryzyko teratogenności dla nienarodzonego dziecka
• Rozumie konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji bez przerwy przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, przez cały okres trwania leczenia i przez co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia
• Nawet jeśli u kobiety w wieku rozrodczym wystąpi brak menstruacji, musi ona przestrzegać wszystkich zaleceń dotyczących skutecznej antykoncepcji
• Jest w stanie stosować i przestrzegać skutecznych metod antykoncepcji
• Została poinformowana i zrozumiała potencjalne następstwa ciąży oraz konieczność natychmiastowej konsultacji w przypadku podejrzenia zajścia w ciążę
• Rozumie potrzebę rozpoczęcia leczenia zaraz po wydaniu lenalidomidu poprzedzonym uzyskaniem ujemnego wyniku testu ciążowego
• Rozumie potrzebę i zgadza się na wykonywanie testów ciążowych przynajmniej co 4 tygodnie, z wyjątkiem przypadków potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów
• Potwierdza, że rozumie zagrożenia i niezbędne środki ostrożności związane ze stosowaniem lenalidomidu

Warunki stosowania u mężczyzn

Lenalidomid jest obecny w spermie ludzkiej w bardzo małym stężeniu w trakcie leczenia i jest niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia jego podawania. Wszyscy mężczyźni przyjmujący lenalidomid muszą spełniać następujące warunki⁴:

• Zrozumieć oczekiwane ryzyko teratogenności leku w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę
• Zrozumieć konieczność używania prezerwatyw w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę, niestosującą skutecznych środków antykoncepcyjnych (nawet jeżeli mężczyzna w przeszłości poddał się zabiegowi wazektomii) w czasie leczenia i przez co najmniej 7 dni od podania ostatniej dawki
• Zrozumieć, że jeżeli partnerka zajdzie w ciąże w czasie, kiedy mężczyzna przyjmuje produkt Linorion lub w krótkim czasie po zaprzestaniu stosowania produktu Linorion, mężczyzna powinien jak najszybciej poinformować o tym fakcie swojego lekarza prowadzącego, oraz zaleca się, by partnerka została skierowana do lekarza specjalizującego się w teratologii

Wymagania dotyczące antykoncepcji

Kobiety mogące zajść w ciążę muszą stosować przynajmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie leczenia, przez co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia i nawet w przypadku przerwy w stosowaniu leku, jeśli pacjentka nie zobowiąże się do bezwzględnej i ciągłej abstynencji seksualnej⁵.

Rekomendowane metody antykoncepcji obejmują⁶:

• Implanty
• System terapeutyczny domaciczny (IUS) uwalniający lewonorgestrel
• Octan medroksyprogesteronu w postaci depot
• Sterylizacja przez podwiązanie jajowodów
• Pożycie seksualne tylko z mężczyzną po wazektomii (wazektomia musi zostać potwierdzona dwoma ujemnymi badaniami spermy)
• Pigułki hamujące owulację, zawierające tylko progesteron (tzn. dezogestrel)

Doustne środki antykoncepcyjne dwuskładnikowe nie są zalecane ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów ze szpiczakiem mnogim przyjmujących lenalidomid w terapii skojarzonej, a w mniejszym stopniu u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi przyjmujących lenalidomid w monoterapii⁷.

Należy pamiętać, że implanty i systemy terapeutyczne domaciczne uwalniające lewonorgestrel wiążą się ze zwiększonym ryzykiem zakażenia w trakcie ich umieszczania oraz nieregularnym krwawieniem z pochwy. U pacjentek z neutropenią należy rozważyć profilaktyczne podanie antybiotyków⁸.

Wewnątrzmaciczne wkładki uwalniające miedź nie są zalecane ze względu na potencjalne ryzyko zakażenia i utratę krwi menstruacyjnej, co może pogorszyć stan pacjentów z neutropenią lub trombocytopenią⁹.

Testy ciążowe

U kobiet mogących zajść w ciążę należy wykonywać testy ciążowe o minimalnej czułości 25 mIU/ml pod nadzorem personelu medycznego. Wymóg ten dotyczy również kobiet praktykujących bezwzględną i ciągłą abstynencję seksualną¹⁰.

Schemat wykonywania testów ciążowych¹¹:

• Przed rozpoczęciem leczenia: Test ciążowy pod nadzorem personelu medycznego w trakcie wizyty, podczas której przepisano lenalidomid, lub na 3 dni przed wizytą, jeśli pacjentka stosowała skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie
• W trakcie i po zakończeniu leczenia: Testy ciążowe przynajmniej co 4 tygodnie, w tym co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia (z wyjątkiem przypadków potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów)

Testy powinny być wykonywane w dniu wizyty lub 3 dni przed wizytą u lekarza przepisującego lek. Lenalidomid powinien zostać wydany kobietom mogącym zajść w ciążę w ciągu 7 dni od jego przepisania¹².

Dodatkowe środki ostrożności

• Pacjenci nie powinni przekazywać leku innym osobom
• Pacjenci powinni zwrócić niewykorzystane kapsułki do apteki po zakończeniu leczenia
• Podczas leczenia i przez co najmniej 7 dni po jego zakończeniu pacjent nie może oddawać krwi
• Personel medyczny i opiekunowie powinni nosić rękawiczki jednorazowe podczas pracy z blistrem lub kapsułką
• Kobiety w ciąży lub podejrzewające, że mogą być w ciąży, nie powinny dotykać blistra ani kapsułki¹³

Cytopenie: neutropenia i trombocytopenia

Do głównych działań toksycznych ograniczających dawkę lenalidomidu należą neutropenia i trombocytopenia. W celu monitorowania cytopenii należy wykonywać oznaczenia morfologii krwi, w tym liczby krwinek białych z rozmazem, liczby płytek krwi, stężenia hemoglobiny i hematokrytu¹⁴:

• Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem
• Co tydzień przez pierwsze 8 tygodni leczenia
• Następnie co miesiąc

U pacjentów z chłoniakiem grudkowym badania kontrolne należy przeprowadzać co tydzień przez pierwsze 3 tygodnie cyklu 1. (28 dni), co 2 tygodnie od 2. do 4. cyklu, a następnie na początku każdego cyklu¹⁵.

W przypadku wystąpienia neutropenii lekarz powinien rozważyć zastosowanie czynników wzrostu. Należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania epizodów gorączki¹⁶.

Pacjenci i lekarze powinni zwracać szczególną uwagę na objawy podmiotowe i przedmiotowe krwawienia, w tym wybroczyny i krwawienia z nosa, zwłaszcza u pacjentów jednocześnie przyjmujących leki mogące wywoływać krwawienie¹⁷.

Szczególną ostrożność należy zachować podczas równoczesnego podawania lenalidomidu z innymi produktami o działaniu mielosupresyjnym¹⁸.

Występowanie cytopenii w różnych grupach pacjentów

Częstość występowania neutropenii i trombocytopenii różni się w zależności od wskazania i schematu leczenia¹⁹:

Ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa

Ryzyko wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (głównie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej) jest podwyższone u pacjentów ze szpiczakiem mnogim otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Mniejsze ryzyko obserwowano przy stosowaniu lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem²⁰.

Lenalidomid w monoterapii u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi wiąże się z mniejszym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w porównaniu do pacjentów leczonych lenalidomidem w skojarzeniu²¹.

Choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic

Ryzyko wystąpienia choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic (głównie zawału mięśnia sercowego i epizodów naczyniowo-mózgowych) jest podwyższone u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem. Obserwowano mniejsze ryzyko przy stosowaniu lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem²².

Postępowanie w przypadku ryzyka zakrzepowego

Pacjenci ze znanymi czynnikami ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej (w tym z wcześniejszymi epizodami zakrzepicy) powinni być poddani dokładnej obserwacji. Należy podjąć działania mające na celu minimalizację wszystkich możliwych do modyfikacji czynników ryzyka (np. palenie, nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia)²³.

Jednoczesne podawanie czynników wpływających na erytropoezę lub hormonalnej terapii zastępczej może również zwiększać ryzyko zakrzepicy. Czynniki te powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim otrzymujących lenalidomid z deksametazonem. Przy stężeniu hemoglobiny powyżej 12 g/dl należy zakończyć leczenie czynnikami wpływającymi na erytropoezę²⁴.

Zaleca się profilaktyczne stosowanie leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka zakrzepicy. Decyzję o profilaktyce przeciwzakrzepowej należy podjąć po starannej ocenie indywidualnych czynników ryzyka²⁵.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek epizodów zakrzepowo-zatorowych należy:²⁶

1. Przerwać leczenie lenalidomidem
2. Rozpocząć standardową terapię przeciwzakrzepową
3. Po ustabilizowaniu pacjenta w terapii przeciwzakrzepowej i opanowaniu objawów można rozważyć ponowne podjęcie leczenia lenalidomidem w pierwotnej dawce, zgodnie z oceną stosunku ryzyka do korzyści
4. Kontynuować terapię przeciwzakrzepową podczas leczenia lenalidomidem

Zawał mięśnia sercowego i nadciśnienie płucne

U pacjentów przyjmujących lenalidomid zgłaszano przypadki zawału mięśnia sercowego, szczególnie u tych ze znanymi czynnikami ryzyka oraz w ciągu pierwszych 12 miesięcy leczenia skojarzonego z deksametazonem. Pacjenci ze znanymi czynnikami ryzyka, w tym z wcześniejszymi epizodami zakrzepicy, powinni być poddani dokładnej obserwacji, a wszystkie możliwe do modyfikacji czynniki ryzyka powinny być zminimalizowane²⁷.

U pacjentów otrzymujących lenalidomid zgłaszano również przypadki nadciśnienia płucnego, niektóre zakończone zgonem. Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia lenalidomidem należy badać pacjentów pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych choroby podstawowej układu krążenia i układu oddechowego²⁸.

Zaburzenia czynności tarczycy

U pacjentów leczonych lenalidomidem odnotowano przypadki niedoczynności i nadczynności tarczycy. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się optymalną kontrolę współistniejących chorób mających wpływ na czynność tarczycy. Zaleca się kontrolowanie czynności tarczycy na początku i podczas leczenia²⁹.

Neuropatia obwodowa

Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu, który może wywoływać ciężką neuropatię obwodową. Nie obserwowano zwiększonej częstości występowania neuropatii obwodowej w związku ze stosowaniem lenalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem lub melfalanem i prednizonem, monoterapią lenalidomidem lub długotrwałym stosowaniem lenalidomidu u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim³⁰.

Skojarzone leczenie lenalidomidem, dożylnym bortezomibem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim wiąże się z większą częstością występowania neuropatii obwodowej. Częstość była niższa, gdy bortezomib podawano podskórnie³¹.

Zespół rozpadu guza i reakcja typu „tumour flare”

W związku z działaniem przeciwnowotworowym lenalidomidu mogą wystąpić powikłania w postaci zespołu rozpadu guza (TLS) i reakcje typu „tumour flare” (TFR), w tym przypadki zakończone zgonem. Ryzyko TLS i TFR dotyczy pacjentów z dużym rozmiarem guza przed zastosowaniem leczenia³².

Postępowanie u pacjentów z chłoniakiem grudkowym

U pacjentów z chłoniakiem grudkowym zaleca się ścisłe monitorowanie i dokładną ocenę w kierunku TFR, która może naśladować progresję choroby. U pacjentów z TFR 1. i 2. stopnia, objawy kontrolowano podawaniem kortykosteroidów, NLPZ i/lub opioidowych leków przeciwbólowych. Decyzję o rozpoczęciu terapii TFR należy podjąć po przeprowadzeniu szczegółowej oceny klinicznej pacjenta³³.

Zaleca się również ścisłe monitorowanie i dokładną ocenę w kierunku TLS. Pacjenci powinni być dobrze nawodnieni i otrzymywać leczenie profilaktyczne TLS w dodatku do cotygodniowego wykonywania badań biochemicznych w ciągu pierwszego cyklu lub dłużej, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi³⁴.

Reakcje alergiczne i ciężkie reakcje skórne

U pacjentów leczonych lenalidomidem odnotowano przypadki:³⁵

• Reakcji alergicznych, w tym obrzęku naczynioruchowego i reakcji anafilaktycznej
• Ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) i reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS)

Lekarze powinni poinformować pacjentów o objawach tych reakcji oraz o konieczności natychmiastowego zwrócenia się o pomoc medyczną w przypadku ich wystąpienia³⁶.

Zalecenia dotyczące postępowania w przypadku reakcji alergicznych i skórnych³⁷:

• Zakończyć stosowanie lenalidomidu w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki złuszczającej lub pęcherzowej, lub w przypadku podejrzenia SJS, TEN lub DRESS
• Nie wznawiać leczenia przerwanego z powodu tych reakcji
• W przypadku wystąpienia innych form reakcji skórnych, w zależności od ich nasilenia, rozważyć przerwanie lub zakończenie leczenia

Pacjenci, u których uprzednio występowały reakcje alergiczne w trakcie leczenia talidomidem, powinni być poddani ścisłej obserwacji ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowej. Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiła ciężka wysypka w związku z leczeniem talidomidem, nie powinni otrzymywać lenalidomidu³⁸.

Drugie nowotwory pierwotne

W badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem obserwowano zwiększone ryzyko drugich pierwotnych nowotworów złośliwych (Second Primary Malignancies, SPM)³⁹.

Częstość występowania drugich nowotworów pierwotnych różni się w zależności od populacji pacjentów i schematu leczenia:

• U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (NDMM) niekwalifikujących się do przeszczepu otrzymujących lenalidomid z melfalanem i prednizonem obserwowano 4,9-krotny wzrost częstości hematologicznych SPM (głównie AML, MDS) w porównaniu do pacjentów otrzymujących tylko melfalan z prednizonem⁴⁰
• Zwiększone ryzyko SPM obserwowano również u pacjentów z NDMM po przeszczepie komórek macierzystych otrzymujących leczenie podtrzymujące lenalidomidem⁴¹

Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem lekarze powinni ocenić ryzyko wystąpienia SPM. Zarówno przed rozpoczęciem leczenia, jak i w jego trakcie, pacjenci powinni być dokładnie obserwowani pod kątem występowania SPM, a leczenie wdrażane zgodnie ze wskazaniami⁴².

Progresja do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi

U pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) niższego ryzyka z delecją 5q leczonych lenalidomidem istnieje ryzyko progresji do ostrej białaczki szpikowej (AML). Czynniki zwiększające to ryzyko obejmują⁴³:

• Złożone zmiany cytogenetyczne – najwyższe ryzyko progresji (szacowane 38,6% w ciągu 2 lat)
• Delecja 5q z dodatkowo jedną nieprawidłowością cytogenetyczną (17,3% w ciągu 2 lat)
• Izolowana delecja 5q (13,8% w ciągu 2 lat)

Szczególnie wysokie ryzyko dotyczy pacjentów z mutacją genu TP53. U pacjentów z MDS niższego ryzyka z delecją 5q pozytywnych w teście IHC-p53 wskaźnik progresji w ciągu 2 lat do AML wynosił 27,5%, w porównaniu do 3,6% u pacjentów negatywnych w tym teście⁴⁴.

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów leczonych lenalidomidem w terapii skojarzonej odnotowano przypadki niewydolności wątroby, w tym śmiertelne. Zgłaszano ostrą niewydolność wątroby, toksyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, cholestatyczne zapalenie wątroby i mieszane cytolityczne/cholestatyczne zapalenie wątroby⁴⁵.

Mechanizm ciężkiej hepatotoksyczności wywoływanej lekami jest nieznany, ale w niektórych przypadkach czynnikami ryzyka mogą być: przebyte wirusowe zapalenie wątroby, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych lub terapia antybiotykowa⁴⁶.

Często zgłaszano nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby, które były zasadniczo bezobjawowe i ustępowały po przerwaniu leczenia. Po powrocie parametrów do wartości początkowych można rozważyć leczenie mniejszą dawką⁴⁷.

Lenalidomid jest wydalany przez nerki, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek należy starannie dobrać dawkę, aby uniknąć nadmiernego wzrostu stężenia leku we krwi, co może zwiększyć ryzyko hematologicznych działań niepożądanych i hepatotoksyczności⁴⁸.

Należy monitorować czynność wątroby, szczególnie u pacjentów z wirusowym zakażeniem wątroby w wywiadzie lub w przypadku jednoczesnego stosowania lenalidomidu z lekami o znanym działaniu hepatotoksycznym⁴⁹.

Zakażenia

Pacjenci ze szpiczakiem mnogim są narażeni na zakażenia, w tym zapalenie płuc. U pacjentów otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem obserwowano wyższą częstość zakażeń w porównaniu z pacjentami w innych schematach leczenia. Zakażenia ≥ 3. stopnia występowały przy neutropenii u mniej niż jednej trzeciej pacjentów⁵⁰.

Pacjenci ze znanym ryzykiem zakażenia powinni być ściśle monitorowani. Wszystkich pacjentów należy pouczyć, aby w przypadku pierwszych objawów zakażenia (np. kaszel, gorączka) skontaktowali się z lekarzem, co pozwoli na wczesne podjęcie leczenia i złagodzenie choroby⁵¹.

Reaktywacja zakażenia wirusowego

U pacjentów otrzymujących lenalidomid zgłaszano przypadki reaktywacji zakażenia wirusowego, w tym ciężkie przypadki reaktywacji zakażenia wirusem półpaśca lub zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). Niektóre przypadki reaktywacji zakażenia wirusowego zakończyły się zgonem⁵².

Reaktywacja zakażenia wirusem półpaśca może prowadzić do rozsianego półpaśca, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wywołanego przez wirusa półpaśca lub ocznej postaci półpaśca, co może wymagać tymczasowego wstrzymania lub przerwania leczenia lenalidomidem oraz zastosowania odpowiedniego leczenia przeciwwirusowego⁵³.

U pacjentów przyjmujących lenalidomid, którzy byli wcześniej zakażeni HBV, rzadko zgłaszano reaktywację zapalenia wątroby typu B. W niektórych przypadkach prowadziło to do ostrej niewydolności wątroby, co wymagało zakończenia leczenia lenalidomidem i wprowadzenia odpowiedniego leczenia przeciwwirusowego⁵⁴.

Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem należy wykonać badanie w kierunku nosicielstwa wirusa zapalenia wątroby typu B. W przypadku pacjentów z dodatnim wynikiem zakażenia HBV zaleca się konsultację z lekarzem doświadczonym w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B⁵⁵.

Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów, którzy w przeszłości byli zakażeni HBV, w tym u pacjentów HBc dodatnich, ale HBsAg negatywnych. Pacjentów tych należy dokładnie obserwować pod kątem objawów aktywnego zakażenia HBV przez cały okres leczenia⁵⁶.

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia

Podczas stosowania lenalidomidu odnotowano przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), w tym przypadki śmiertelne. PML notowano w okresie od kilku miesięcy do kilku lat po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem. Przypadki te zgłaszano najczęściej u pacjentów jednocześnie przyjmujących deksametazon lub wcześniej leczonych inną chemioterapią immunosupresyjną⁵⁷.

Lekarze powinni regularnie kontrolować pacjentów i uwzględniać PML w diagnostyce różnicowej u pacjentów z nowymi lub nasilającymi się objawami neurologicznymi, kognitywnymi lub behawioralnymi. Pacjenci powinni poinformować swojego partnera lub opiekuna o odbywanym leczeniu, ponieważ mogą oni zauważyć objawy, których pacjent nie jest świadomy⁵⁸.

Diagnostyka PML powinna obejmować⁵⁹:

• Badanie neurologiczne
• Diagnostykę metodą rezonansu magnetycznego mózgu
• Analizę płynu mózgowo-rdzeniowego dla DNA JC (JCV) za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) lub biopsję mózgu z testowaniem na JCV

Negatywny wynik PCR JCV nie wyklucza PML. W przypadku braku alternatywnej diagnozy, wskazane mogą być dalsze obserwacje i badania⁶⁰.

Jeśli podejrzewa się PML, należy wstrzymać podawanie lenalidomidu do czasu wykluczenia PML. Jeśli badania potwierdzą PML, konieczne jest natychmiastowe przerwanie stosowania lenalidomidu⁶¹.

Nietolerancja laktozy

Kapsułki produktu Linorion zawierają laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy⁶².

Pacjenci z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim

Częstość występowania nietolerancji (działania niepożądane 3. lub 4. stopnia, ciężkie działania niepożądane, przerwanie leczenia) jest wyższa u pacjentów⁶³:

• W wieku > 75 lat
• Ze szpiczakiem III stopnia (według międzynarodowego systemu stopniowania)
• Ze sprawnością w skali ECOG ≥ 2
• Z klirensem kreatyniny < 60 ml/min

Pacjenci ci powinni być poddani szczególnej obserwacji pod kątem tolerancji lenalidomidu w terapii skojarzonej⁶⁴.

Zaćma

U pacjentów otrzymujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem zgłaszano większą częstość występowania zaćmy, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Zaleca się regularne kontrolowanie wzroku⁶⁵.