Właściwości farmakodynamiczne
Conaret 10 mg

Właściwości farmakodynamiczne

Bisoprolol fumaran, substancja czynna preparatu Conaret, należy do grupy farmakoterapeutycznej wybiórczych beta-adrenolityków, którym przypisano kod ATC: C07AB07. Jest to związek o istotnym znaczeniu klinicznym, stosowany w leczeniu różnych schorzeń kardiologicznych, w tym przewlekłej niewydolności serca.¹

Mechanizm działania

Bisoprolol charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptorów beta1-adrenergicznych, nie wykazując przy tym wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani znaczącego klinicznie działania stabilizującego błony komórkowe. Cechuje go jedynie niewielkie powinowactwo do receptorów beta2-adrenergicznych zlokalizowanych w mięśniach gładkich oskrzeli i naczyń, a także do receptorów beta2 odpowiedzialnych za regulację procesów metabolicznych. Ta właściwość sprawia, że bisoprolol zazwyczaj nie wpływa na opór w drogach oddechowych ani na procesy metaboliczne zależne od receptorów beta2-adrenergicznych. Co istotne, wybiórczość działania na receptory beta1-adrenergiczne utrzymuje się również poza zakresem dawek terapeutycznych.²

Na uwagę zasługuje fakt, że bisoprolol nie wykazuje wyraźnego działania inotropowego ujemnego, co jest istotną cechą z perspektywy hemodynamicznej.³

Farmakokinetyka i działanie kliniczne

Maksimum działania farmakologicznego bisoprololu obserwuje się 3-4 godziny po podaniu doustnym. W przypadku terapii przeciwnadciśnieniowej pełny efekt terapeutyczny osiągany jest zwykle po 2 tygodniach systematycznego leczenia, co należy uwzględnić przy ocenie skuteczności terapii.⁴

Podczas podawania doraźnego pacjentom z chorobą wieńcową bez współistniejącej przewlekłej niewydolności serca, bisoprolol wywiera istotny wpływ na parametry hemodynamiczne. Zmniejsza częstość skurczów serca oraz objętość wyrzutową, co w konsekwencji prowadzi do redukcji pojemności minutowej serca i zużycia tlenu. Te właściwości mają kluczowe znaczenie w terapii choroby niedokrwiennej serca. W przypadku długotrwałego stosowania bisoprololu zaobserwowano, że początkowo podwyższony opór obwodowy ulega stopniowemu zmniejszeniu. Ten mechanizm, wraz z hamowaniem aktywności reninowej osocza, stanowi istotny element odpowiedzialny za działanie przeciwnadciśnieniowe beta-adrenolityków.⁵

Bisoprolol hamuje odpowiedź organizmu na stymulację układu współczulnego poprzez blokowanie receptorów beta-adrenergicznych. To działanie skutkuje zwolnieniem czynności serca oraz zmniejszeniem jego kurczliwości, co bezpośrednio prowadzi do redukcji zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Efekt ten jest szczególnie pożądany u pacjentów z dławicą piersiową w przebiegu choroby wieńcowej.⁶

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badanie CIBIS II

Znaczący wpływ bisoprololu na leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca został udokumentowany w badaniu klinicznym CIBIS II. Do tego badania włączono łącznie 2647 pacjentów, z których 83% (n=2202) klasyfikowano jako chorych z niewydolnością serca klasy III według NYHA, a 17% (n=445) z niewydolnością klasy IV według NYHA. Wszyscy uczestnicy badania cierpieli na stabilną objawową niewydolność serca z frakcją wyrzutową lewej komory poniżej 35%, określoną w badaniu echokardiograficznym.<sup data-drug="Conaret" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Leczenie stabilnej, przewlekłej niewydolności serca. Do badania CIBIS II włączono ogółem 2647 pacjentów. 83% pacjentów (n=2202) miało niewydolność serca klasy III wg NYHA, a 17% (n=445) klasy IV wg NYHA. Wszyscy pacjenci mieli stabilną objawową niewydolność serca (frakcja wyrzutowa określona w echokardiografii 7

Wyniki badania CIBIS II wykazały istotne korzyści kliniczne związane ze stosowaniem bisoprololu. Zaobserwowano znaczącą redukcję całkowitej śmiertelności z 17,3% do 11,8%, co odpowiada względnemu zmniejszeniu o 34%. Ponadto odnotowano zmniejszenie liczby nagłych zgonów (3,6% w porównaniu z 6,3%, względne zmniejszenie o 44%) oraz liczby epizodów niewydolności serca wymagających hospitalizacji (12% w porównaniu z 17,6%, względne zmniejszenie o 36%). Badanie wykazało również istotną poprawę stanu klinicznego pacjentów ocenianego według klasyfikacji NYHA.⁸

W okresie włączania bisoprololu i zwiększania dawki pacjenci byli hospitalizowani z powodu:

• bradykardii – 0,53% przypadków
• niedociśnienia – 0,23% przypadków
• ostrej dekompensacji niewydolności serca – 4,97% przypadków

Należy podkreślić, że częstość hospitalizacji w grupie pacjentów otrzymujących bisoprolol nie była większa niż w grupie placebo (odpowiednio 0%, 0,3% i 6,74%). W trakcie całego badania liczba udarów mózgu zakończonych zgonem i prowadzących do niepełnosprawności wynosiła 20 w grupie leczonej bisoprololem i 15 w grupie placebo.⁹

Badanie CIBIS III

W badaniu CIBIS III uczestniczyło 1010 pacjentów w wieku ≥ 65 lat z łagodną lub umiarkowaną przewlekłą niewydolnością serca (CHF, klasa II lub III wg NYHA) i frakcją wyrzutową lewej komory ≤ 35%. Żaden z pacjentów nie był wcześniej leczony inhibitorami ACE, lekami beta-adrenolitycznymi ani antagonistami receptora angiotensyny.¹⁰

Protokół badania zakładał, że pacjenci otrzymywali leczenie skojarzone bisoprololem i enalaprylem przez okres od 6 do 24 miesięcy, po wstępnym 6-miesięcznym leczeniu tylko jednym z tych leków (bisoprololem lub enalaprylem). W czasie wstępnego 6-miesięcznego okresu leczenia bisoprololem obserwowano tendencję do częstszego występowania zaostrzeń przewlekłej niewydolności serca. W analizie zgodnej z protokołem badania nie wykazano równorzędności podawania bisoprololu w leczeniu początkowym w porównaniu do początkowego leczenia enalaprylem.¹¹

Pomimo tych obserwacji, obie metody rozpoczynania leczenia CHF charakteryzowały się podobną częstością występowania pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego, obejmującego zgon i hospitalizację na zakończenie badania. W grupie wstępnego leczenia bisoprololem częstość ta wynosiła 32,4%, podczas gdy w grupie wstępnego leczenia enalaprylem 33,1% (w populacji według protokołu badania). Badanie CIBIS III udowodniło, że bisoprolol może być bezpiecznie stosowany także u osób w podeszłym wieku z łagodną lub umiarkowaną przewlekłą niewydolnością serca.¹²