Dawkowanie i sposób podawania leku Beriplex P/N

Beriplex P/N jest dostępny jako proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierający zespół protrombiny ludzkiej, w trzech dawkach: 250, 500 oraz 1000 j.m. Preparat zawiera ludzkie czynniki krzepnięcia II, VII, IX, X oraz białka C i S. ¹

Ogólne zasady dawkowania

Leczenie z użyciem Beriplexu powinno być rozpoczęte pod nadzorem lekarza specjalizującego się w leczeniu zaburzeń krzepnięcia. Dawkowanie i czas leczenia substytucyjnego zależą od kilku kluczowych czynników:

• wskazania do leczenia
• stopnia zaawansowania choroby
• umiejscowienia i intensywności krwawienia
• stanu klinicznego pacjenta

Należy indywidualnie ustalać dawkę oraz częstość jej podawania, uwzględniając wartości okresu półtrwania poszczególnych czynników krzepnięcia wchodzących w skład zespołu protrombiny. ²

Dawka indywidualna powinna być określana na podstawie:

• regularnych oznaczeń aktywności poszczególnych czynników krzepnięcia w osoczu, lub
• wyników badań laboratoryjnych ogólnie określających działanie zespołu protrombiny (INR, wskaźnik Quicka)
• ciągłego monitorowania stanu klinicznego pacjenta

W przypadku większych interwencji chirurgicznych konieczne jest dokładne monitorowanie leczenia substytucyjnego poprzez wykonywanie badań układu krzepnięcia. ³

Dawkowanie w krwawieniach i profilaktyce okołooperacyjnej podczas leczenia antagonistami witaminy K

Dawka preparatu Beriplex zależy od wyjściowej wartości wskaźnika INR przed rozpoczęciem leczenia oraz od docelowej wartości tego wskaźnika. Pomiar INR przed leczeniem powinien być wykonany jak najkrócej przed podaniem leku, co umożliwi prawidłowe obliczenie odpowiedniej dawki. ⁴

Należy zwrócić uwagę na ograniczenia dawkowania u pacjentów z dużą masą ciała. U pacjentów o masie ciała przekraczającej 100 kg, maksymalna pojedyncza dawka (j.m. czynnika IX) nie powinna być większa niż: ⁶

Powtarzane dawkowanie Beriplexu u pacjentów wymagających pilnego odwrócenia działania antagonistów witaminy K nie jest zalecane, ponieważ nie jest poparte odpowiednimi badaniami klinicznymi. ⁷

Wskazane jest monitorowanie wartości wskaźnika INR podczas leczenia, ponieważ skuteczność i czas działania mogą być różne u poszczególnych pacjentów. ⁸

Dawkowanie w krwawieniach i profilaktyce okołooperacyjnej u pacjentów z wrodzonymi niedoborami

W przypadku wrodzonych niedoborów któregokolwiek czynnika krzepnięcia zależnego od witaminy K, gdy zastosowanie swoistego preparatu czynnika krzepnięcia nie jest możliwe, obliczenie wymaganej dawki koncentratu czynników zespołu protrombiny opiera się na następujących wartościach: ⁹

• 1 j.m. czynnika IX na kg masy ciała → wzrost aktywności czynnika IX w osoczu o 1,3% (0,013 j.m./ml) w stosunku do normy
• 1 j.m. czynnika VII na kg masy ciała → wzrost aktywności czynnika VII w osoczu o 1,7% (0,017 j.m./ml) w stosunku do normy
• 1 j.m. czynnika II na kg masy ciała → wzrost aktywności czynnika II w osoczu o 1,9% (0,019 j.m./ml) w stosunku do normy
• 1 j.m. czynnika X na kg masy ciała → wzrost aktywności czynnika X w osoczu o 1,9% (0,019 j.m./ml) w stosunku do normy

Dawka poszczególnych czynników krzepnięcia jest wyrażana w jednostkach międzynarodowych (j.m.), zgodnych z obowiązującym standardem WHO dla każdego czynnika. Aktywność czynnika krzepnięcia w osoczu wyraża się procentowo (w stosunku do prawidłowego osocza ludzkiego) lub w jednostkach międzynarodowych. ¹⁰

Jedna jednostka międzynarodowa (j.m.) aktywności czynnika krzepnięcia odpowiada aktywności tego czynnika zawartego w 1 ml prawidłowego osocza ludzkiego. ¹¹

Do obliczenia wymaganej dawki używa się następującego wzoru (przykład dla czynnika X): ¹²

Wymagana liczba jednostek = masa ciała [kg] × pożądany wzrost aktywności czynnika X [j.m./ml] × 53

gdzie 53 (ml/kg) jest odwrotnością szacowanej wartości odzysku.

Należy pamiętać, że powyższe obliczenia opierają się na danych dotyczących pacjentów leczonych antagonistami witaminy K. Obliczenia oparte na danych dotyczących zdrowych osób dostarczyłyby niższej wartości wymaganej dawki. Jeśli znana jest indywidualna wartość odzysku, powinna być ona użyta do obliczeń. ¹³

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo i skuteczność produktu leczniczego Beriplex u dzieci i młodzieży nie została dotychczas ustalona w kontrolowanych badaniach klinicznych. ¹⁴

Osoby starsze

Dawkowanie i sposób podawania u osób starszych (powyżej 65 roku życia) są zgodne z ogólnymi zaleceniami. ^{Sposób podawania}

Beriplex podaje się dożylnie po rekonstytucji proszku w dołączonym rozpuszczalniku. Zalecana prędkość podawania nie powinna przekraczać 8 ml/min. ¹⁶

Przygotowany roztwór powinien być przezroczysty lub lekko opalizujący. ¹⁷

U pacjentów o masie ciała poniżej 70 kg należy dostosować maksymalną szybkość infuzji do 0,12 ml/kg/min (co nie przekracza 8 ml/min). ¹⁸