Wskazania do stosowania bendamustyny

Bendamustine Glenmark (2,5 mg/ml, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) jest lekiem stosowanym w leczeniu onkologicznym, dostępnym w postaci białego lub białawego liofilizowanego proszku. Preparat zawiera bendamustyny chlorowodorek (w postaci bendamustyny chlorowodorku jednowodnego) w ilości 25 mg lub 100 mg na fiolkę. Po rekonstytucji zgodnie z zaleceniami, 1 ml koncentratu zawiera 2,5 mg bendamustyny chlorowodorku.¹

Zastosowanie w przewlekłej białaczce limfocytowej

Bendamustyna jest wskazana w leczeniu pierwszego rzutu u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (PBL) w stadium choroby B lub C według klasyfikacji Bineta. Należy podkreślić, że lek jest odpowiedni dla pacjentów, u których chemioterapia skojarzona z fludarabiną nie jest zalecana. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów w podeszłym wieku lub z chorobami współistniejącymi, które mogą zwiększać ryzyko powikłań po terapii fludarabiną.²

Zastosowanie w chłoniakach nieziarniczych

Lek można zastosować w monoterapii u pacjentów z chłoniakami nieziarniczymi o powolnym przebiegu (indolentne chłoniaki nieziarnicze). Bendamustyna jest zalecana w przypadkach, gdy progresja choroby nastąpiła w trakcie leczenia lub przed upływem 6 miesięcy od zakończenia terapii rytuksymabem bądź schematem zawierającym rytuksymab. Jest to więc opcja dla pacjentów opornych na wcześniejszą immunoterapię lub u których doszło do szybkiej progresji po jej zakończeniu.³

Zastosowanie w szpiczaku mnogim

Bendamustyna jest wskazana w leczeniu pierwszego rzutu szpiczaka mnogiego (stadium II z progresją choroby lub stadium III według klasyfikacji Durie-Salmona). W tym wskazaniu stosuje się ją w skojarzeniu z prednizonem. Terapia skierowana jest do specyficznej grupy pacjentów:

• Pacjenci w wieku powyżej 65 lat
• Pacjenci niekwalifikujący się do zabiegu autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych
• Pacjenci, którzy w momencie rozpoznania mają objawy istotnej klinicznie neuropatii, uniemożliwiającej zastosowanie leczenia talidomidem lub bortezomibem

Występowanie neuropatii jest szczególnie ważnym czynnikiem przy wyborze bendamustyny, ponieważ zarówno talidomid, jak i bortezomib mogą nasilać lub powodować neuropatię obwodową, co uniemożliwia ich zastosowanie u pacjentów już dotkniętych tym powikłaniem.⁴

Warunki stosowania preparatu

Bendamustyna jest cytostatykiem stosowanym w leczeniu nowotworów hematologicznych. Z uwagi na profil działania i potencjalne działania niepożądane, leczenie powinno być prowadzone wyłącznie przez lekarzy specjalistów hematologii lub onkologii z doświadczeniem w stosowaniu chemioterapii. Podawanie leku wymaga odpowiedniego monitorowania parametrów morfologicznych i biochemicznych krwi przed rozpoczęciem każdego cyklu terapii oraz w jej trakcie.

Przy kwalifikacji pacjentów do leczenia bendamustyną należy każdorazowo dokonać indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając stan ogólny pacjenta, choroby współistniejące oraz potencjalne interakcje z innymi lekami. Należy pamiętać, że w przypadku szpiczaka mnogiego bendamustyna jest opcją dla pacjentów z neuropatią, u których leczenie pierwszego wyboru (talidomid, bortezomib) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia objawów neurologicznych.⁵