Właściwości farmakokinetyczne
Alerdes 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny

Desloratadyna, substancja czynna zawarta w leku Alerdes (5 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się określonymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jej zachowanie w organizmie pacjenta. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z podziałem na poszczególne procesy farmakokinetyczne.

Wchłanianie

Desloratadyna wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego – jej stężenie w osoczu można oznaczyć już po 30 minutach od podania. Substancja wchłania się dobrze, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) po około 3 godzinach od przyjęcia leku. ¹

Biodostępność desloratadyny wykazuje proporcjonalność do dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg, co oznacza, że zwiększenie dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w organizmie. ²

Istotną obserwacją kliniczną jest fakt, że u około 4% pacjentów uczestniczących w badaniach farmakokinetycznych (populacja porównywalna demograficznie do ogólnej populacji pacjentów z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa) uzyskano znacząco większe stężenie desloratadyny. Maksymalne stężenie u tych osób było około 3-krotnie wyższe i występowało po około 7 godzinach od podania. Odsetek takich pacjentów może się różnić w zależności od pochodzenia etnicznego. Pomimo wyższego stężenia, profil bezpieczeństwa u tych pacjentów nie różnił się od profilu w populacji ogólnej. ³

Warto podkreślić, że pokarm nie wpływa na dystrybucję desloratadyny, co potwierdzono w badaniu z jednorazowym podaniem dawki 7,5 mg po wysokotłuszczowym, wysokokalorycznym śniadaniu. Podobnie, sok grejpfrutowy nie wpływa na dystrybucję tej substancji. ⁴

Dystrybucja

Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (83% – 87%), co wpływa na jej biodostępność i dystrybucję w organizmie. Przy codziennym podawaniu leku w dawkach od 5 mg do 20 mg przez 14 dni nie zaobserwowano klinicznie istotnej kumulacji substancji. ⁵

Metabolizm

Proces metabolizmu desloratadyny nie został w pełni poznany. Enzym odpowiedzialny za metabolizm tej substancji nie został dotychczas zidentyfikowany, co może implikować potencjalne interakcje z innymi lekami. Wiadomo jednak, że desloratadyna nie hamuje cytochromu P450 3A4 in vivo, a badania in vitro wykazały, że nie hamuje ona również CYP 2D6. Dodatkowo, substancja ta nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P, co ma znaczenie dla procesów transportu leków w organizmie. ⁶

Eliminacja

Okres półtrwania desloratadyny w fazie eliminacji wynosi około 27 godzin, co umożliwia dawkowanie leku raz na dobę. Stopień kumulacji substancji jest proporcjonalny do jej okresu półtrwania oraz częstości podawania. ⁷

U osób z określonymi stanami fizjologicznymi okres półtrwania może się znacząco różnić. Na przykład, u pacjentów z wolniejszym metabolizmem desloratadyny, okres półtrwania w fazie eliminacji może wynosić nawet około 89 godzin. ⁸

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Pacjenci z niewydolnością nerek

Farmakokinetyka desloratadyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency) różni się istotnie od osób z prawidłową funkcją nerek. Przeprowadzono dwa rodzaje badań porównawczych: z zastosowaniem dawki jednorazowej oraz z zastosowaniem dawek wielokrotnych. ⁹

W badaniu z zastosowaniem dawek wielokrotnych, stan stacjonarny osiągnięto po 11 dniach terapii. Pomimo zwiększonej ekspozycji na desloratadynę i jej główny metabolit (3-hydroksydesloratadynę) u pacjentów z niewydolnością nerek, zmiany w parametrach farmakokinetycznych (AUC i Cmax) były nieistotne klinicznie. ¹⁰