Specjalne ostrzeżenia
Abiraterone STADA

Nadciśnienie tętnicze, hipokaliemia, zastój płynów i niewydolność serca wynikające z nadmiaru mineralokortykosteroidów

Terapia produktem leczniczym Abiraterone STADA może skutkować wystąpieniem nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zastoju płynów, które są konsekwencją zwiększonego stężenia mineralokortykosteroidów wynikającego z hamowania enzymu CYP17. Jednoczesne podawanie kortykosteroidu zmniejsza wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), co prowadzi do redukcji częstości i nasilenia tych działań niepożądanych.¹

Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia pacjentów, u których występują schorzenia, które mogą ulec nasileniu w wyniku:

• podwyższonego ciśnienia tętniczego
• hipokaliemii (szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy nasercowe)
• zastoju płynów (zwłaszcza u osób z niewydolnością serca, ciężką lub niestabilną dławicą piersiową, niedawno przebytym zawałem serca lub arytmią komorową oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek)

²

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego

Abiraterone STADA należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi w wywiadzie. Warto zaznaczyć, że badania kliniczne fazy 3 nie obejmowały pacjentów z:

• niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym
• istotną klinicznie chorobą serca
• potwierdzonym zawałem mięśnia sercowego lub tętniczymi zdarzeniami zakrzepowymi w ciągu ostatnich 6 miesięcy
• ciężką lub niestabilną dusznicą bolesną
• niewydolnością serca klasy III lub IV według NYHA (badanie 301) lub niewydolnością serca klasy II do IV (badania 3011 i 302)
• frakcją wyrzutową serca poniżej 50%

<sup data-drug="Abiraterone STADA" data-section="Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania" title="Abirateron należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi w wywiadzie. Badania fazy 3 abirateronu nie obejmowały pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, istotną klinicznie chorobą serca, potwierdzonym zawałem mięśnia sercowego lub tętniczymi zdarzeniami zakrzepowymi w okresie ostatnich 6 miesięcy, z ciężką lub niestabilną dusznicą bolesną lub niewydolnością serca klasy III lub IV wg NYHA (ang. New York Heart Association) (badanie 301) lub niewydolnością serca klasy II do IV (badania 0311 i 302) lub pacjentów z frakcją wyrzutową serca 3

Z badań 3011 i 302 wykluczono pacjentów z migotaniem przedsionków lub innymi arytmiami komorowymi wymagającymi leczenia. Nie określono bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) poniżej 50% lub niewydolnością serca klasy III lub IV według NYHA (w badaniu 301) czy niewydolnością serca klasy II do IV (w badaniach 3011 i 302).<sup data-drug="Abiraterone STADA" data-section="Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania" title="Z badań 3011 i 302 wykluczono pacjentów z migotaniem przedsionków lub innymi arytmiami komorowymi, wymagającymi leczenia. Nie określono bezpieczeństwa u pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory (ang. Left Ventricular Ejection Fraction, LVEF) 4

Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z istotnym ryzykiem zastoinowej niewydolności serca (np. niewydolność serca w wywiadzie, nieopanowane nadciśnienie tętnicze lub zdarzenia sercowe, takie jak choroba niedokrwienna serca) należy rozważyć wykonanie badań oceniających czynność serca, takich jak echokardiografia. Przed wdrożeniem terapii abirateronem konieczne jest leczenie niewydolności serca i optymalizacja czynności serca.⁵

Podczas terapii konieczne jest ścisłe monitorowanie następujących parametrów:

• ciśnienie krwi
• stężenie potasu w osoczu
• zastój płynów (przyrost masy ciała, obrzęki obwodowe)
• inne objawy przedmiotowe i podmiotowe zastoinowej niewydolności serca

Kontrolę należy przeprowadzać co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące leczenia, a następnie co miesiąc. Wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie wymagają odpowiedniej korekty.⁶

U pacjentów z hipokaliemią podczas terapii abirateronem obserwowano wydłużenie odstępu QT. W przypadku znacznego pogorszenia czynności serca należy ocenić czynność serca zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, ustalić właściwe postępowanie i rozważyć przerwanie leczenia.⁷

Hepatotoksyczność i zaburzenia czynności wątroby

W kontrolowanych badaniach klinicznych zaobserwowano znaczne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, co w niektórych przypadkach prowadziło do przerwania leczenia lub konieczności modyfikacji dawki.⁸

Konieczne jest monitorowanie aktywności aminotransferaz w surowicy według następującego schematu:

1. przed rozpoczęciem leczenia
2. co dwa tygodnie przez pierwsze trzy miesiące terapii
3. następnie co miesiąc

⁹

W przypadku wystąpienia klinicznych objawów podmiotowych i przedmiotowych sugerujących hepatotoksyczność, należy natychmiast dokonać pomiaru aktywności aminotransferaz w surowicy. Jeśli kiedykolwiek aktywność AlAT lub AspAT zwiększy się ponad 5-krotnie powyżej górnej granicy normy (GGN), należy natychmiast przerwać leczenie i dokładnie monitorować czynność wątroby. Wznowienie terapii w zmniejszonej dawce jest możliwe tylko po powrocie testów czynnościowych wątroby do wartości wyjściowych.¹⁰

W przypadku wystąpienia ciężkiej hepatotoksyczności (aktywność AlAT lub AspAT zwiększona 20 razy powyżej GGN) podczas terapii, należy definitywnie przerwać leczenie i nie rozpoczynać ponownie stosowania leku.¹¹

Należy zwrócić uwagę, że pacjenci z czynnym lub objawowym wirusowym zapaleniem wątroby nie byli włączani do badań klinicznych, dlatego nie ma danych potwierdzających zasadność stosowania abirateronu w tej populacji.¹²

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności wielokrotnych dawek octanu abirateronu u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B lub C wg Child-Pugh). Zastosowanie abirateronu należy rozważyć u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby tylko w przypadkach, gdy korzyści wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko. Abiraterone STADA jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹³

Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu raportowano rzadkie przypadki ostrej niewydolności wątroby i nadostrego zapalenia wątroby, z których niektóre zakończyły się zgonem.¹⁴

Odstawianie kortykosteroidów i zabezpieczenie sytuacji stresogennych

Podczas odstawiania prednizonu lub prednizolonu u pacjentów zaleca się szczególną ostrożność i obserwację pod kątem objawów niewydolności nadnerczy. Jeśli leczenie abirateronem jest kontynuowane po odstawieniu kortykosteroidów, pacjentów należy monitorować pod kątem objawów nadmiaru mineralokortykosteroidów.¹⁵

W sytuacjach, gdy pacjenci stosujący prednizon lub prednizolon mogą być narażeni na wyjątkowy stres, wskazane może być zwiększenie dawki kortykosteroidów przed, w trakcie i po sytuacji stresogennej.¹⁶

Gęstość kości

U mężczyzn z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami może wystąpić zmniejszenie gęstości kości. Stosowanie abirateronu w skojarzeniu z glikokortykosteroidami może nasilać to działanie.¹⁷

Wcześniejsze stosowanie ketokonazolu

U pacjentów, którzy byli wcześniej leczeni ketokonazolem z powodu raka gruczołu krokowego, można spodziewać się słabszej odpowiedzi na terapię abirateronem.¹⁸

Zaburzenia gospodarki węglowodanowej

Hiperglikemia

Stosowanie glikokortykosteroidów może nasilać hiperglikemię, dlatego u pacjentów z cukrzycą należy często kontrolować stężenie glukozy we krwi.¹⁹

Hipoglikemia

Zgłaszano przypadki hipoglikemii po podaniu abirateronu z prednizonem/prednizolonem u pacjentów z istniejącą wcześniej cukrzycą, którzy otrzymywali jednocześnie pioglitazon lub repaglinid. Z tego powodu u pacjentów z cukrzycą konieczne jest dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.²⁰

Stosowanie podczas chemioterapii

Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności jednoczesnego stosowania abirateronu z cytotoksyczną chemioterapią.²¹

Nietolerancja substancji pomocniczych

Abiraterone STADA zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Każda tabletka powlekana 250 mg zawiera 32,3 mg laktozy (34 mg w postaci laktozy jednowodnej), a każda tabletka powlekana 500 mg zawiera 64,6 mg laktozy (68 mg w postaci laktozy jednowodnej).²²²³

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, dlatego uznaje się go za „wolny od sodu”.²⁴

Ryzyko związane ze stosowaniem

U mężczyzn z rakiem gruczołu krokowego z przerzutami, w tym u pacjentów przyjmujących abirateron, mogą wystąpić niedokrwistość i zaburzenia czynności seksualnych.²⁵

Wpływ na mięśnie szkieletowe

U pacjentów leczonych abirateronem odnotowano przypadki miopatii i rabdomiolizy. Większość tych przypadków wystąpiła w ciągu pierwszych 6 miesięcy terapii, a po odstawieniu leku rabdomioliza ustępowała. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów leczonych jednocześnie produktami leczniczymi, które mogą wywoływać miopatię/rabdomiolizę.²⁶

Interakcje z innymi produktami leczniczymi

Ze względu na ryzyko zmniejszenia ekspozycji na abirateron należy unikać jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4, chyba że nie istnieje alternatywne leczenie.²⁷

Skojarzenie abirateronu i prednizonu/prednizolonu z Ra-223

Leczenie abirateronem i prednizonem/prednizolonem w skojarzeniu z Ra-223 jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko złamań i tendencję do zwiększonej śmiertelności u pacjentów bezobjawowych lub z niewielkimi objawami raka gruczołu krokowego, co wykazano w badaniach klinicznych. Zaleca się, aby kolejna terapia izotopem Ra-223 nie była rozpoczynana przez co najmniej 5 dni po ostatnim podaniu abirateronu w skojarzeniu z prednizonem/prednizolonem.²⁸