Vibrio cholerae
Vibrio cholerae to Gram-ujemna, ruchliwa bakteria o kształcie przecinka, która jest czynnikiem etiologicznym cholery – ostrej choroby biegunkowej. Najbardziej chorobotwórcze są serotypy O1 i O139, produkujące toksynę cholerową. Bakteria ta występuje naturalnie w środowisku wodnym, szczególnie w wodach słonawych i słonych, gdzie może przetrwać w formie wolnej lub związanej z planktonem.
Zakażenie Vibrio cholerae następuje głównie poprzez spożycie skażonej wody lub żywności. Po dostaniu się do przewodu pokarmowego, bakteria kolonizuje jelito cienkie i produkuje toksynę cholerową, która aktywuje cyklazę adenylową w enterocytach. Prowadzi to do masywnego wydzielania wody i elektrolitów do światła jelita, co objawia się charakterystyczną „biegunką ryżową” – wodnistą, bezbolesną biegunką bez obecności krwi.
Klinicznie cholera może przebiegać w różnym nasileniu – od łagodnej biegunki po ciężkie odwodnienie prowadzące do wstrząsu hipowolemicznego i śmierci w ciągu kilku godzin, jeśli nie zostanie wdrożone odpowiednie leczenie. Podstawą terapii jest intensywne nawadnianie doustne lub dożylne. Antybiotykoterapia (najczęściej stosuje się doksycyklinę, azytromycynę lub ciprofloksacynę) skraca okres wydalania bakterii i zmniejsza objętość biegunki.
Profilaktyka cholery obejmuje zapewnienie dostępu do czystej wody, właściwą sanitację, bezpieczne praktyki obróbki żywności oraz szczepienia ochronne. Szczepionka przeciwko cholerze jest zalecana dla osób podróżujących do obszarów endemicznych lub w sytuacjach epidemicznych. Choroba podlega obowiązkowi zgłaszania do Światowej Organizacji Zdrowia (WHO).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ciphin 500 500 mg
Dawkowanie cyprofloksacyny w postaci tabletek powlekanych CIPHIN 500 powinno być dostosowane do rodzaju i ciężkości zakażenia, lokalizacji infekcji, wrażliwości patogenu oraz czynności nerek pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, a czas terapii od 1 dnia (np. rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów). W przypadku dzieci i młodzieży dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała (10-20 mg/kg 2 razy na dobę, maksymalnie 750 mg na dawkę), z czasem leczenia od 10 do 60 dni w zależności od wskazania, np. mukowiscydoza czy profilaktyka wąglika. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka powinna być modyfikowana zgodnie z klirensem kreatyniny: przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² zaleca się podawanie 250-500 mg co 24 godziny, a u pacjentów dializowanych dawkę podaje się po dializie. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakteria Gram-ujemna, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie pęcherza moczowego, płucna postać wąglika, powikłane zapalenie pęcherza moczowego, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, Pseudomonas aeruginosa, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie szyjki macicy, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego