lek przeciwhistaminowy
Lek przeciwhistaminowy to substancja blokująca działanie histaminy – mediatora stanu zapalnego i reakcji alergicznych. Leki przeciwhistaminowe łączą się z receptorami histaminowymi (głównie H1), zapobiegając wiązaniu się z nimi histaminy i hamując jej działanie biologiczne.
W praktyce klinicznej leki przeciwhistaminowe dzielą się na dwie generacje. Leki I generacji (np. hydroksyzyna, klemastyna) przenikają barierę krew-mózg, wywołując działania niepożądane w postaci senności i zaburzeń koncentracji. Leki II generacji (np. cetyryzyna, loratadyna, desloratadyna) mają ograniczoną zdolność przenikania do ośrodkowego układu nerwowego, przez co wywołują mniej działań niepożądanych.
Leki przeciwhistaminowe znajdują zastosowanie głównie w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak alergiczny nieżyt nosa, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne. Wykorzystywane są również w łagodzeniu objawów choroby lokomocyjnej, jako leki przeciwwymiotne oraz w leczeniu świądu skóry o różnej etiologii.
Oprócz blokowania receptorów H1, niektóre leki przeciwhistaminowe posiadają dodatkowe właściwości, takie jak działanie przeciwzapalne, przeciwświądowe czy przeciwwymiotne, co rozszerza ich zastosowanie terapeutyczne w różnych jednostkach chorobowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Synoptis 600 mg
Darunawir jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze składniki preparatu, takie jak laktoza jednowodna (113,90 mg w tabletce 600 mg), glikol propylenowy (83,33 mg) oraz żółcień pomarańczowa FCF (2,88 mg). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby klasy C wg skali Child-Pugh ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych, wynikające z metabolizmu darunawiru głównie w wątrobie. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena stanu pacjenta pod kątem tych przeciwwskazań.
alfuzosyna, alkaloidy sporyszu, amiodaron, astemizol, awanafil, benzodiazepina, chinidyna, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450 3A4, cyzapryd, dabigatran, dapoksetyna, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, domperidon, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, elbaswir/grazoprewir, enzym CYP3A, ergotamina, glikol propylenowy, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor trombiny, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwetiapina, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza jednowodna, lek antyarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lopinawir z rytonawirem, lowastatyna, lurazydon, midazolam, migrena, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, niewydolność wątrobowa, pimozyd, przedwczesny wytrysk, przewlekła niewydolność serca, ranolazyna, ryfampicyna, sertindol, skala Child-Pugh, syldenafil, symwastatyna, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, triazolam, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia erekcji, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaparcie wywołane opioidami, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Interakcje leku – Natussic 7,5 mg/5 ml
Butamiratu cytrynian, substancja czynna leku Natussic, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wykrztuśnymi (np. ambroksol, bromheksyna, gwajafenezyna), których jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zatrzymania wydzieliny w drogach oddechowych wynikające z hamowania odruchu kaszlu przez butamirat. Ponadto, potencjalne nasilenie działania sedatywnego może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu etylowego oraz leków o działaniu hamującym ośrodkowy układ nerwowy, takich jak inne leki przeciwkaszlowe (kodeina, dekstrometorfan), przeciwhistaminowe o działaniu sedatywnym (hydroksyzyna, difenhydramina) oraz leki uspokajające i nasenne (benzodiazepiny). Produkt zawiera do 11 mg etanolu 96% (v/v) w 5 ml syropu, co nie powinno mieć klinicznego znaczenia przy prawidłowym dawkowaniu, jednak zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii.
alkohol etylowy, ambroksol, benzodiazepina, bromheksyna, butamiratu cytrynian, dekstrometorfan, difenhydramina, działanie przeciwkaszlowe, działanie sedatywne, gwajafenezyna, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, hydroksyzyna, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakokinetyczna, kodeina, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, lek wykrztuśny, odruch kaszlu - Leksykon substancji czynnych
Kłosówka wełnista – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Kłosówka wełnista (Holcus lanatus) jest składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii swoistej u pacjentów z alergią na pyłki traw, obecnych m.in. w preparatach Catalet T, Pollinex+Rye (zawiesiny do wstrzykiwań) oraz Perosall T13 (roztwór podjęzykowy). Preparaty iniekcyjne mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Catalet T może wywoływać zmęczenie, dlatego zaleca się unikanie tych czynności przez 12 godzin po podaniu dawki. Pollinex+Rye może sporadycznie powodować łagodną senność, co również wymaga zachowania ostrożności. Natomiast preparat podjęzykowy Perosall T13 nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego.
alergia na pyłki traw, alergoidy pyłku, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, iniekcja podskórna, kłosówka wełnista, lek przeciwhistaminowy, mieszanka alergenowa, podanie parenteralne, podanie podjęzykowe, postać farmaceutyczna, reakcja na immunoterapię, roztwór do stosowania podjęzykowego, senność, zaburzenia koncentracji, zawiesina do wstrzykiwań, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zyx 5 mg
Lewocetyryzyna, będąca (R)-enantiomerem cetyryzyny i substancją czynną leku Zyx, wykazuje silny i wybiórczy antagonizm wobec obwodowych receptorów histaminowych H1, z wartością Ki wynoszącą 3,2 nmol/l, co jest dwukrotnie wyższym powinowactwem niż cetyryzyna (Ki = 6,3 nmol/l). Okres półtrwania dysocjacji leku z receptorami H1 wynosi 115 ± 38 minut, a blokada receptorów utrzymuje się na poziomie 90% po 4 godzinach i 57% po 24 godzinach od podania dawki 5 mg. Działanie terapeutyczne lewocetyryzyny jest szybkie (początek po 1 godzinie) i długotrwałe (do 24 godzin), co potwierdzają badania kliniczne u pacjentów z sezonowym i całorocznym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną. W badaniu z udziałem 551 dorosłych z przewlekłym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, dawka 5 mg lewocetyryzyny wykazała istotną klinicznie poprawę objawów ocenianych skalą TSS oraz jakości życia, bez wystąpienia tachyfilaksji.
całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, choroba atopowa, cząsteczka adhezji komórkowej naczyń, enantiomer cetyryzyny, eotaksyna, eozynofil, histamina, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, migracja eozynofilów, okres półtrwania dysocjacji, pochodna piperazyny, pohistaminowy bąbel i rumień, przepuszczalność naczyń, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skala TSS, tachyfilaksja, VCAM-1