wczesnoinwazyjny rak piersi
Wskazanie

Wczesnoinwazyjny rak piersi to nowotwór, w którym komórki nowotworowe przekroczyły już barierę błony podstawnej nabłonka i naciekają otaczające tkanki, jednak jest wykrywany we wczesnym stadium zaawansowania. Zazwyczaj obejmuje stopnie I-II według klasyfikacji TNM, gdzie guz ma wielkość do 5 cm i może występować z ograniczonym zajęciem węzłów chłonnych pachowych, ale bez przerzutów odległych.

Leczenie wczesnoinwazyjnego raka piersi jest wielokierunkowe i obejmuje zazwyczaj chirurgię (lumpektomia lub mastektomia z biopsją węzła wartowniczego lub limfadenektomią pachową), uzupełnioną o leczenie systemowe. W Polsce stosuje się leki takie jak: Tamoxifen (tamoksyfen), Arimidex, Anastrozol Bluefish, Atrozol (anastrozol), Aromek, Femara, Letrozol Bluefish (letrozol), Faslodex (fulwestrant) w przypadku guzów hormonozależnych. W przypadku nadekspresji HER2 stosuje się Herceptin, Ontruzant, Kanjinti, Herzuma (trastuzumab), Perjeta (pertuzumab) czy Kadcyla (trastuzumab emtanzyna).

W chemioterapii wykorzystuje się schematy zawierające antracykliny (Adriblastina, Epirubicin Accord) i taksany (Paclitaxel Kabi, Sindaxel, Docetaxel Accord), a także cyklofosfamid (Endoxan) i 5-fluorouracyl. U pacjentek z mutacją BRCA stosuje się inhibitory PARP jak Lynparza (olaparyb) czy Talzenna (talazoparib).

Największe trudności w leczeniu wczesnoinwazyjnego raka piersi obejmują właściwą stratyfikację ryzyka nawrotu choroby oraz indywidualizację terapii. Wyzwaniem pozostaje identyfikacja pacjentek, które odniosą korzyść z intensywnego leczenia, przy jednoczesnym unikaniu nadmiernego leczenia w przypadkach o dobrym rokowaniu. Istotnym problemem jest również równoważenie skuteczności terapii z jej toksycznością, szczególnie w kontekście długotrwałego leczenia hormonalnego, które może trwać 5-10 lat i wiązać się z istotnymi działaniami niepożądanymi wpływającymi na jakość życia.

Trudnością pozostaje również postępowanie w przypadku wznowy miejscowej lub regionalnej oraz odpowiednie monitorowanie pacjentek po zakończeniu aktywnego leczenia. Coraz większe znaczenie mają badania molekularne (jak Oncotype DX, MammaPrint), które pomagają w określeniu ryzyka nawrotu i potrzeby chemioterapii, jednak ich dostępność w Polsce w ramach refundacji jest nadal ograniczona.