hormonozależny inwazyjny rak piersi
Wskazanie

Hormonozależny inwazyjny rak piersi to rodzaj nowotworu sutka, którego komórki posiadają receptory dla hormonów estrogenowych i/lub progesteronowych. Stanowi on około 70-80% wszystkich przypadków raka piersi. Komórki nowotworowe wykorzystują hormony jako czynnik stymulujący wzrost, co wpływa na charakter choroby i jej leczenie. Diagnostyka obejmuje badania immunohistochemiczne, określające status receptorów hormonalnych (ER i PR) w materiale pobranym podczas biopsji.

W leczeniu hormonozależnego inwazyjnego raka piersi stosuje się terapię hormonalną (endokrynną), która stanowi podstawę postępowania. Wśród polskich preparatów stosowanych w tym wskazaniu znajdują się: tamoksyfen (Tamoxifen, Nolvadex), inhibitory aromatazy, takie jak letrozol (Femara, Letrozol Bluefish), anastrozol (Anastrozol Teva, Atrozol) i eksemestan (Symex, Aromasin), a także fulwestrant (Faslodex). U pacjentek premenopauzalnych stosuje się również analogi LHRH, np. goserelina (Zoladex) czy leuprorelina (Lucrin Depot).

W przypadku bardziej zaawansowanych stadiów choroby lub w terapii nawrotów, stosuje się nowsze preparaty: inhibitory CDK4/6 (palbocyklib – Ibrance, rybocyklib – Kisqali, abemacyklib – Verzenios) w połączeniu z terapią hormonalną, oraz inhibitory PI3K/mTOR (ewerolimus – Afinitor, alpelisib – Piqray). W leczeniu uzupełniającym po operacji stosuje się także bisfosfoniany (Zometa, Bonviva) u kobiet po menopauzie.

Największe trudności w leczeniu hormonozależnego inwazyjnego raka piersi stanowi rozwój oporności na terapię hormonalną. U około 30-40% pacjentek z pierwotnie hormonowrażliwym nowotworem dochodzi do progresji choroby pomimo stosowania leczenia endokrynnego. Mechanizmy oporności są złożone i obejmują m.in. mutacje w genie ESR1 kodującym receptor estrogenowy, aktywację alternatywnych szlaków sygnałowych oraz zmiany epigenetyczne. Kolejnym wyzwaniem jest indywidualizacja terapii i wybór optymalnej sekwencji leków dla konkretnej pacjentki, uwzględniając profil molekularny nowotworu, stopień zaawansowania choroby oraz stan menopauzalny.

Istotnym problemem jest także toksyczność długotrwałej terapii hormonalnej, która może prowadzić do obniżenia jakości życia pacjentek. Objawy niepożądane obejmują uderzenia gorąca, bóle stawowo-mięśniowe, osteoporozę, zaburzenia poznawcze, a w przypadku inhibitorów CDK4/6 – neutropenię. Konieczne jest regularne monitorowanie skuteczności leczenia poprzez badania obrazowe oraz ocenę stanu klinicznego pacjentki, a także właściwe zarządzanie działaniami niepożądanymi, co może poprawić adherencję do leczenia.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl