rak piersi z receptorami dla hormonów we wczesnym stadium zaawansowania
Wskazanie

Rak piersi z receptorami dla hormonów we wczesnym stadium zaawansowania charakteryzuje się obecnością receptorów estrogenowych (ER) i/lub progesteronowych (PR) na powierzchni komórek nowotworowych. Jest to najczęstszy podtyp raka piersi, stanowiący około 70% wszystkich przypadków. Wczesne stadium zaawansowania (I-II) oznacza, że guz jest ograniczony do piersi lub zajmuje węzły chłonne pachy, ale bez przerzutów odległych.

Leczenie tego typu nowotworu opiera się na wielodyscyplinarnym podejściu. Po leczeniu chirurgicznym (lumpektomia lub mastektomia z biopsją węzła wartowniczego lub limfadenektomią pachową), w zależności od czynników ryzyka, stosuje się terapię hormonalną. U pacjentek przed menopauzą najczęściej stosuje się tamoksyfen (Nolvadex, Tamoxifen-EGIS) przez 5-10 lat. U kobiet po menopauzie stosuje się inhibitory aromatazy: anastrozol (Atrozol, Anastrozol Bluefish, Egistrozol), letrozol (Aromek, Letrozol Bluefish, Etruzil) lub eksemestan (Aromix, Glandex).

W przypadkach wyższego ryzyka nawrotu choroby, przed terapią hormonalną może być zastosowana chemioterapia adjuwantowa, najczęściej w schematach zawierających antracykliny i taksany (np. AC-T, FAC, TAC). U pacjentek z nadekspresją HER2 dodatkowo stosuje się trastuzumab (Herceptin, Herzuma, Ogivri). W wybranych przypadkach stosuje się również radioterapię uzupełniającą.

Największe trudności w leczeniu wczesnego hormonozależnego raka piersi obejmują identyfikację pacjentek wysokiego ryzyka nawrotu wymagających intensywniejszego leczenia oraz tych, u których można bezpiecznie ograniczyć terapię. Problematyczna jest także oporność na leczenie hormonalne, która może wystąpić pierwotnie lub rozwinąć się w trakcie terapii. Działania niepożądane terapii hormonalnej (uderzenia gorąca, bóle stawów, osteoporoza, powikłania zakrzepowo-zatorowe w przypadku tamoksyfenu) mogą znacząco obniżać jakość życia i prowadzić do przedwczesnego przerywania leczenia, co zwiększa ryzyko nawrotu choroby.

Istotnym wyzwaniem jest również indywidualizacja czasu trwania terapii hormonalnej. Obecne badania wskazują, że przedłużenie standardowej 5-letniej terapii do 10 lat może przynieść korzyści wybranym pacjentkom, ale wiąże się z dłuższym narażeniem na działania niepożądane. Nowe kierunki leczenia obejmują skojarzenie terapii hormonalnej z inhibitorami CDK4/6 (np. palbocyklib – Ibrance, rybocyklib – Kisqali, abemacyklib – Verzenios) również w leczeniu adjuwantowym u pacjentek wysokiego ryzyka.