wczesny inwazyjny rak piersi z receptorami dla hormonów
Wskazanie

Wczesny inwazyjny rak piersi z receptorami dla hormonów (ER-dodatni i/lub PR-dodatni) to nowotwór złośliwy gruczołu piersiowego, który nie przekroczył jeszcze okolicznych węzłów chłonnych lub odległych narządów. Charakteryzuje się obecnością receptorów estrogenowych i/lub progesteronowych na powierzchni komórek nowotworowych, co czyni go wrażliwym na terapię hormonalną. Ten typ raka stanowi około 70-80% wszystkich diagnozowanych nowotworów piersi.

Leczenie wczesnego inwazyjnego raka piersi z receptorami hormonalnymi opiera się na podejściu wielodyscyplinarnym. Podstawową metodą jest zabieg chirurgiczny (lumpektomia lub mastektomia), często z biopsją węzła wartowniczego. W zależności od czynników ryzyka, może być zastosowana chemioterapia adjuwantowa. Kluczowym elementem jest hormonoterapia, stosowana przez 5-10 lat po zakończeniu leczenia podstawowego. W Polsce stosowane są takie leki jak: tamoksyfen (Nolvadex, Tamoxifen-EGIS), inhibitory aromatazy – anastrozol (Anastrozol Bluefish, Arimidex, Atrozol), letrozol (Aromek, Letrozol Bluefish, Lametta), eksemestan (Aromasin) oraz fulwestrant (Faslodex) w określonych przypadkach.

U pacjentek przed menopauzą z wysokim ryzykiem nawrotu można rozważyć dodanie supresji jajników (goserelina – Zoladex). W przypadkach HER2-dodatnich stosuje się terapię celowaną trastuzumabem (Herceptin, Herzuma, Kanjinti, Ogivri). Nowsze leki, takie jak inhibitory CDK4/6 (palbocyklib – Ibrance, rybocyklib – Kisqali, abemacyklib – Verzenios) są coraz częściej włączane do schematów leczenia, szczególnie w przypadkach wysokiego ryzyka nawrotu.

Największe trudności w leczeniu pacjentek z wczesnym inwazyjnym rakiem piersi z receptorami hormonalnymi obejmują: indywidualizację leczenia w oparciu o profil molekularny nowotworu, przewidywanie korzyści z chemioterapii adjuwantowej, długotrwałe działania niepożądane hormonoterapii (uderzenia gorąca, bóle stawowo-mięśniowe, osteoporoza, zaburzenia poznawcze), które często prowadzą do przedwczesnego przerywania leczenia przez pacjentki, oraz ryzyko późnych nawrotów, które mogą wystąpić nawet po 10-20 latach od zakończenia leczenia podstawowego. Istotnym wyzwaniem jest również identyfikacja pacjentek, które odniosą korzyść z przedłużonej hormonoterapii (powyżej 5 lat), przy jednoczesnej minimalizacji działań niepożądanych.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl