HER-2 ujemny rak piersi z dodatnim receptorem dla hormonów
Wskazanie

HER-2 ujemny rak piersi z dodatnim receptorem dla hormonów to jeden z podtypów raka piersi, klasyfikowany na podstawie statusu receptorów. Charakteryzuje się brakiem nadekspresji białka HER-2 (human epidermal growth factor receptor 2) oraz obecnością receptorów estrogenowych (ER) i/lub progesteronowych (PR). Ten podtyp stanowi około 60-70% wszystkich przypadków raka piersi i generalnie wiąże się z lepszym rokowaniem w porównaniu do podtypów HER-2 dodatnich czy potrójnie ujemnych.

Leczenie tego typu raka piersi opiera się przede wszystkim na terapii hormonalnej (endokrynnej), która ma na celu zablokowanie działania estrogenów na komórki nowotworowe. W Polsce stosowane są różne leki hormonalne, w zależności od statusu menopauzalnego pacjentki. U kobiet przed menopauzą stosuje się tamoksyfen (Nolvadex, Tamoxifen-EGIS), natomiast u kobiet po menopauzie – inhibitory aromatazy, takie jak anastrozol (Anastrozol Bluefish, Arimidex, Anastrozol Teva), letrozol (Aromek, Letrozol Bluefish, Etruzil) oraz eksemestan (Aromatan, Glandex).

W przypadku zaawansowanego stadium choroby lub oporności na standardową terapię hormonalną, stosuje się nowsze leki, takie jak inhibitory CDK4/6 (palbocyklib – Ibrance, rybocyklib – Kisqali, abemacyklib – Verzenios) w połączeniu z terapią hormonalną. Inną opcją jest fulwestrant (Faslodex), czysty antagonista receptora estrogenowego, oraz inhibitory mTOR jak ewerolimus (Afinitor).

Największe trudności w leczeniu HER-2 ujemnego raka piersi z dodatnim receptorem dla hormonów obejmują rozwój oporności na terapię hormonalną, co często prowadzi do progresji choroby. Mechanizmy oporności są złożone i mogą obejmować mutacje w genie ESR1 kodującym receptor estrogenowy, aktywację alternatywnych szlaków sygnałowych czy zmiany w metabolizmie leków. Innym wyzwaniem jest optymalne sekwencjonowanie dostępnych terapii oraz identyfikacja pacjentek, które odniosą największą korzyść z terapii celowanych dodanych do leczenia hormonalnego.

Istotnym problemem klinicznym jest również właściwe postępowanie w przypadku wznowy choroby po wcześniejszej terapii adjuwantowej. W takich sytuacjach decyzje terapeutyczne muszą uwzględniać wcześniejsze leczenie, czas do nawrotu oraz lokalizację przerzutów. Dlatego też indywidualizacja leczenia i multidyscyplinarne podejście do pacjentki z HER-2 ujemnym, hormonalnie dodatnim rakiem piersi stanowi podstawę skutecznej terapii.