padaczka – napady uogólnione toniczno-kloniczne
Wskazanie
Napady uogólnione toniczno-kloniczne (dawniej zwane napadami grand mal) stanowią jedną z najczęstszych i najbardziej dramatycznych manifestacji padaczki. Charakteryzują się nagłą utratą przytomności, sztywnością ciała (faza toniczna), a następnie rytmicznymi drgawkami (faza kloniczna). W trakcie napadu może wystąpić przygryzienie języka, nietrzymanie moczu oraz ślinotok. Po napadzie pacjent często doświadcza senności, dezorientacji i bólu mięśni.
W leczeniu napadów uogólnionych toniczno-klonicznych stosuje się leki przeciwpadaczkowe pierwszego rzutu, takie jak: walproinian sodu (Depakine, Convulex), lewetiracetam (Keppra, Levetiracetam GSK), karbamazepina (Tegretol, Neurotop), lamotrygina (Lamitrin, Lamitrin S, Lamilept) oraz topiramat (Topamax, Epiramat). U dzieci i młodzieży często stosowany jest również etosuksymid (Petinimid). W przypadkach opornych na leczenie rozważa się terapię kombinowaną z użyciem leków drugiej linii, takich jak perampanel (Fycompa) czy brywaracetam (Briviact).
Trudności w leczeniu napadów toniczno-klonicznych obejmują przede wszystkim lekooporność, która występuje u około 30% pacjentów. Innym wyzwaniem jest stosowanie się pacjentów do zaleceń terapeutycznych – ze względu na długotrwałość leczenia i występowanie działań niepożądanych, wielu chorych samowolnie modyfikuje dawki lub przerywa terapię. Działania uboczne leków przeciwpadaczkowych mogą być znaczące i obejmować senność, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji, wzrost masy ciała, a także potencjalne uszkodzenia wątroby czy interakcje z innymi lekami.
Istotnym problemem jest również współwystępowanie zaburzeń psychicznych, w tym depresji i lęku, które mogą nasilać się w trakcie leczenia przeciwpadaczkowego. Kobiety w wieku rozrodczym wymagają szczególnej uwagi ze względu na teratogenne działanie niektórych leków przeciwpadaczkowych oraz możliwe interakcje z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi. W przypadkach szczególnie opornych na farmakoterapię rozważa się leczenie neurochirurgiczne, stymulację nerwu błędnego lub dietę ketogenną.