niedokrwienna choroba serca
Wskazanie

Niedokrwienna choroba serca (ChNS) to schorzenie charakteryzujące się niedostatecznym dopływem krwi do mięśnia sercowego w wyniku zwężenia lub zamknięcia tętnic wieńcowych. Podstawowymi przyczynami są miażdżyca tętnic wieńcowych, skurcz naczyń, a rzadziej zatory, zapalenie naczyń czy anomalie anatomiczne. Choroba może mieć postać stabilną (dławica piersiowa stabilna) lub ostrych zespołów wieńcowych (niestabilna dławica piersiowa, zawał serca).

W leczeniu farmakologicznym niedokrwiennej choroby serca stosuje się kilka grup leków. Podstawowe to leki przeciwpłytkowe (Acard, Polocard, Acesan, Plavix, Clopidogrel Genoptim), beta-adrenolityki (Concor, Bisocard, Bisoprolol Accord, Betaloc ZOK, Metocard), statyny (Atoris, Roswera, Zaranta, Simvasterol), inhibitory konwertazy angiotensyny (Prestarium, Tritace, Enarenal) oraz azotany (Nitromint, Effox, Mono Mack).

W przypadku ostrego zespołu wieńcowego kluczowe jest szybkie przywrócenie przepływu wieńcowego poprzez leczenie inwazyjne (angioplastykę wieńcową z implantacją stentu) lub rzadziej leczenie fibrynolityczne. W stabilnej chorobie wieńcowej, poza farmakoterapią, może być konieczne przeprowadzenie planowej rewaskularyzacji (przezskórnej lub chirurgicznej).

Największe trudności w leczeniu niedokrwiennej choroby serca obejmują właściwą kontrolę czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, utrzymanie odpowiedniej adherencji pacjentów do zaleconej terapii oraz kwalifikację do optymalnej metody rewaskularyzacji. Wyzwaniem pozostaje również leczenie nawrotów niedokrwienia po wcześniejszych zabiegach rewaskularyzacyjnych oraz postępowanie w przypadku wielonaczyniowej choroby wieńcowej, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i przewlekłą chorobą nerek. Istotnym problemem jest także oporność na leki przeciwpłytkowe, co zwiększa ryzyko zakrzepicy w stencie oraz ponownych incydentów wieńcowych.