idiopatyczna hiperprolaktynemia
Wskazanie

Idiopatyczna hiperprolaktynemia to stan charakteryzujący się podwyższonym poziomem prolaktyny (hormonu wydzielanego przez przysadkę mózgową) w surowicy krwi, przy braku uchwytnej przyczyny tego stanu. Diagnoza stawiana jest po wykluczeniu innych powodów hiperprolaktynemii, takich jak gruczolaki przysadki (prolaktynoma), stosowanie niektórych leków, niedoczynność tarczycy, ciąża, karmienie piersią czy niewydolność nerek.

Objawy idiopatycznej hiperprolaktynemii u kobiet mogą obejmować zaburzenia miesiączkowania (oligomenorrhea lub amenorrhea), niepłodność, mlekotok (galactorrhea), obniżone libido oraz suchość pochwy. U mężczyzn hiperprolaktynemia może prowadzić do impotencji, zmniejszonego libido, ginekomastii, a w rzadkich przypadkach do galactorrhei. Długotrwale podwyższony poziom prolaktyny może również przyczyniać się do rozwoju osteoporozy z powodu hipogonadyzmu.

W leczeniu idiopatycznej hiperprolaktynemii stosuje się przede wszystkim agonistów dopaminy, które hamują wydzielanie prolaktyny. W Polsce dostępne są: bromokryptyna (Bromergon, Parlodel), kabergolina (Dostinex, Cabergolin) oraz chinagolid (Norprolac). Kabergolina jest najczęściej wybieranym lekiem ze względu na większą skuteczność i lepszą tolerancję w porównaniu do bromokryptyny. Leczenie zwykle prowadzi się do normalizacji poziomu prolaktyny i ustąpienia objawów.

Największe trudności w leczeniu idiopatycznej hiperprolaktynemii związane są z długotrwałością terapii i działaniami niepożądanymi leków. Agoniści dopaminy mogą powodować nudności, zawroty głowy, niedociśnienie ortostatyczne oraz zaburzenia psychiczne. U niektórych pacjentów występuje oporność na leczenie, co wymaga zwiększania dawek lub zmiany preparatu. Dodatkowym wyzwaniem jest ustalenie optymalnego czasu trwania terapii, gdyż po odstawieniu leków u wielu pacjentów dochodzi do nawrotu hiperprolaktynemii. Istotne jest również regularne monitorowanie poziomu prolaktyny oraz okresowa ocena ewentualnego rozwinięcia się mikrogruczolaka przysadki.