ból urazowy tkanek miękkich
Wskazanie

Ból urazowy tkanek miękkich jest powszechnym problemem klinicznym wynikającym z uszkodzenia mięśni, więzadeł, ścięgien lub innych tkanek łącznych. Występuje najczęściej w następstwie kontuzji sportowych, wypadków komunikacyjnych, upadków czy przeciążeń. Charakteryzuje się miejscowym bólem, obrzękiem, ograniczeniem ruchomości oraz niekiedy zasinieniem (krwiakiem) w miejscu urazu. Ocena kliniczna powinna wykluczyć poważniejsze obrażenia, takie jak złamania kości czy uszkodzenia naczyniowo-nerwowe.

W farmakoterapii bólu urazowego tkanek miękkich stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają zarówno ból jak i stan zapalny. W Polsce często wykorzystywane preparaty to: Ibuprom, Nurofen, Metafen (ibuprofen), Apap, Paracetamol (paracetamol), Voltaren, Diclac, Dicloberl (diklofenak), Naproxen, Anapran (naproksen) czy Nimesil, Aulin (nimesulid). W przypadkach silniejszego bólu można rozważyć tramadol (Tramal, Poltram) lub połączenia paracetamolu z kodeiną (Efferalgan Codeine).

Leczenie miejscowe odgrywa również istotną rolę, obejmując stosowanie preparatów w postaci żeli, maści czy plastrów zawierających NLPZ (Voltaren Emulgel, Dicloreum, Fastum), substancje rozgrzewające (Thermolka, Capsagamma) lub chłodzące (Ben-Gay, Deep Relief). Dodatkowo w pierwszej fazie po urazie zaleca się postępowanie według protokołu PRICE (ochrona, odpoczynek, lód, ucisk, uniesienie).

Największymi trudnościami w leczeniu bólu urazowego tkanek miękkich są: ryzyko przewlekłego bólu przy niewłaściwym leczeniu ostrej fazy, działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego przy długotrwałym stosowaniu NLPZ, niewłaściwa kwalifikacja pacjentów do poszczególnych metod leczenia oraz zbyt wczesny powrót do pełnej aktywności, prowadzący do ponownych urazów. Istotne jest również różnicowanie bólu urazowego od innych patologii mogących dawać podobne objawy, takich jak zapalenia stawów czy neuropatie. Wyzwaniem pozostaje również leczenie pacjentów ze współistniejącymi schorzeniami, szczególnie gastrycznymi czy kardiologicznymi, u których stosowanie NLPZ jest ograniczone.