Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Uldiulan 12,5 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne chlortalidonu, substancji czynnej w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, wykazały brak działania teratogennego w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, chomiki, króliki), co wskazuje na niskie ryzyko indukcji wad wrodzonych przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym. W zakresie genotoksyczności, badania in vitro ujawniły indukcję aberracji chromosomowych w komórkach ssaków, natomiast badania in vivo na myszach nie potwierdziły działania genotoksycznego na szpik kostny i hepatocyty, co sugeruje ograniczony potencjał mutagenny w warunkach fizjologicznych. Różnice te mogą wynikać z metabolizmu, mechanizmów naprawy DNA oraz farmakokinetyki chlortalidonu.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Uldiulan

W ramach oceny bezpieczeństwa przedklinicznego dla chlortalidonu, substancji czynnej zawartej w produktach leczniczych Uldiulan (12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg), przeprowadzono szereg badań mających na celu określenie profilu toksyczności reprodukcyjnej oraz potencjału rakotwórczego i mutagennego. Poniżej przedstawiono szczegółowe wyniki tych badań oraz ich znaczenie kliniczne.1

Toksyczność reprodukcyjna

Przeprowadzono kompleksowe badania teratogenności dla chlortalidonu obejmujące cztery gatunki zwierząt laboratoryjnych: myszy, szczury, chomiki oraz króliki. Wyniki tych badań nie wykazały potencjalnego działania teratogennego substancji czynnej na płód w żadnym z badanych gatunków zwierząt. Oznacza to, że w warunkach eksperymentalnych chlortalidon nie powodował rozwoju wad wrodzonych u potomstwa badanych zwierząt.2

Rakotwórczość i mutagenność

W zakresie oceny potencjału mutagennego chlortalidonu przeprowadzono badania zarówno in vitro, jak i in vivo:

  • Badania in vitro – stwierdzono, że chlortalidon indukuje aberracje chromosomowe w komórkach ssaków. Oznacza to, że w warunkach laboratoryjnych substancja wykazywała zdolność do wywoływania zmian strukturalnych w chromosomach komórek, co może wskazywać na potencjał genotoksyczny.3
  • Badania in vivo – eksperymenty prowadzone na myszach nie potwierdziły działania genotoksycznego chlortalidonu na szpik kostny ani na hepatocyty (komórki wątroby). Oznacza to, że w żywym organizmie nie zaobserwowano indukowania aberracji chromosomowych, które wykryto w badaniach in vitro.4

Należy podkreślić, że znaczenie kliniczne pozytywnych wyników uzyskanych w badaniach in vitro nie zostało jak dotąd wystarczająco wyjaśnione. Rozbieżność między wynikami badań in vitro i in vivo może wynikać z różnic w metabolizmie substancji, mechanizmach naprawy DNA, czy też z właściwości farmakokinetycznych leku w organizmie żywym.5

Badania rakotwórczości

Dla chlortalidonu nie przeprowadzono długoterminowych badań dotyczących potencjału rakotwórczego. Oznacza to, że brak jest danych na temat możliwości indukowania nowotworów przez tę substancję przy długotrwałej ekspozycji. Jest to istotna luka w profilu bezpieczeństwa przedklinicznego, którą należy uwzględnić przy długoterminowym stosowaniu leku.6

Implikacje kliniczne danych przedklinicznych

Na podstawie dostępnych danych przedklinicznych można stwierdzić, że chlortalidon nie wykazuje działania teratogennego, co jest istotną informacją dla potencjalnego stosowania u kobiet w wieku rozrodczym. Jednocześnie zaobserwowane rozbieżności w wynikach badań genotoksyczności między modelami in vitro i in vivo, a także brak długoterminowych badań rakotwórczości, wskazują na konieczność zachowania ostrożności przy przewlekłym stosowaniu leku oraz potrzebę dalszych badań w celu pełniejszej oceny profilu bezpieczeństwa.7

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl