Właściwości farmakokinetyczne
Septanest z adrenaliną 1:100 000 (40 mg + 0,01 mg)/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Septanest z adrenaliną

Septanest z adrenaliną zawiera artykainę chlorowodorek w stężeniu 40 mg/ml w połączeniu z adrenaliną w dawce 5 mikrogramów/ml (Septanest z adrenaliną 1:200 000) lub 10 mikrogramów/ml (Septanest z adrenaliną 1:100 000). Poniżej przedstawiono szczegółowe dane farmakokinetyczne tego leku anestetycznego.¹

Wchłanianie

W opublikowanych badaniach klinicznych oceniających profil farmakokinetyczny artykainy chlorowodorku 40 mg/ml w skojarzeniu z adrenaliną (5 lub 10 mikrogramów/ml) wykazano, że maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest po 10-12 minutach od podania (Tmax). Wartości Cmax wahały się w zakresie od 400 do 2100 ng/ml.²

Badania kliniczne przeprowadzone w populacji pediatrycznej wykazały, że po zastosowaniu znieczulenia nasiękowego w dawce 2 mg/kg masy ciała, maksymalne stężenie artykainy (Cmax) wynosiło 1382 ng/ml i było osiągane średnio po 7,78 minutach od podania.³

Dystrybucja

Artykaina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. Wiązanie z albuminami ludzkiej surowicy wynosi 68,5-80,8%, a z µ/β-globulinami 62,5-73,4%. Znacznie niższy stopień wiązania obserwuje się w przypadku γ-globulin (8,6-23,7%).⁴

Objętość dystrybucji artykainy w osoczu wynosi około 4 l/kg. Adrenalina zawarta w preparacie działa jako środek obkurczający naczynia krwionośne, co spowalnia wchłanianie artykainy do krążenia układowego. Dzięki temu mechanizmowi wydłuża się czas utrzymywania się aktywnego stężenia artykainy w tkankach, zwiększając efektywność działania znieczulającego.⁵

Metabolizm

Artykaina podlega dwóm głównym procesom metabolicznym:

• Hydroliza grupy karboksylowej przez nieswoiste esterazy w tkankach i we krwi – ten proces przebiega bardzo szybko i w jego wyniku około 90% artykainy ulega inaktywacji⁶
• Metabolizm w mikrosomach wątroby – głównym produktem metabolizmu artykainy indukowanego przez cytochrom P450 jest kwas artykainowy, który następnie ulega dalszej przemianie do glukuronidu kwasu artykainowego⁷

Eliminacja

Po miejscowym wstrzyknięciu artykainy w okolicę zęba, okres półtrwania leku w fazie eliminacji wynosi około 20-40 minut. Badania kliniczne wykazały, że po wstrzyknięciu podśluzówkowym stężenia artykainy i kwasu artykainowego w osoczu gwałtownie się zmniejszają. Po 12-24 godzinach od wstrzyknięcia w osoczu wykrywano jedynie śladowe ilości artykainy.⁸

Eliminacja artykainy odbywa się głównie przez nerki:

• Ponad 50% podanej dawki jest wydalane z moczem w ciągu 8 godzin od podania
• W ciągu 24 godzin z moczem eliminowane jest około 57% dawki 68 mg i 53% dawki 204 mg
• 95% wydalanej dawki stanowi kwas artykainowy
• Niezmieniona artykaina stanowi jedynie 2% całkowitej eliminacji nerkowej⁹