Interakcje leku
Roxiper 20 mg + 8 mg + 2,5 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Roxiper, zawierający trzy aktywne składniki (rozuwastatynę, peryndopryl i indapamid), charakteryzuje się złożonym profilem interakcji wynikającym zarówno z właściwości poszczególnych substancji czynnych, jak i ich wzajemnego oddziaływania. Znajomość tych interakcji ma kluczowe znaczenie dla bezpiecznego stosowania leku i unikania potencjalnie niebezpiecznych powikłań, szczególnie u pacjentów stosujących politerapię¹.

Interakcje dotyczące peryndoprylu i indapamidu

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit: Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE, takimi jak peryndopryl, obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy oraz jego toksyczności. Skojarzenie peryndoprylu i indapamidu z litem nie jest zalecane. Jeżeli takie połączenie okaże się konieczne, należy ściśle monitorować stężenie litu w surowicy, aby zapobiec działaniom toksycznym².

Skojarzenia wymagające szczególnej ostrożności

Baklofen: Przy jednoczesnym stosowaniu baklofenu z inhibitorami ACE może dochodzić do nasilenia działania hipotensyjnego. Konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego i czynności nerek oraz ewentualne dostosowanie dawkowania leków przeciwnadciśnieniowych³.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z NLPZ (w tym kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych >3 g/dobę, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ) może prowadzić do:

• Osłabienia działania hipotensyjnego
• Zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek
• Możliwości wystąpienia ciężkiej niewydolności nerek
• Podwyższenia stężenia potasu w surowicy

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz z wyjściowo zaburzoną czynnością nerek. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek wymaga monitorowania zarówno po rozpoczęciu leczenia skojarzonego, jak i okresowo w późniejszym czasie⁴.

Leki przeciwdepresyjne z grupy imipraminy (trójpierścieniowe) i neuroleptyki: Mogą nasilać działanie hipotensyjne oraz zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne)⁵.

Interakcje dotyczące peryndoprylu

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) może prowadzić do zwiększonej częstości występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek, w porównaniu z monoterapią⁶.

Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie następujących leków z inhibitorami ACE zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego:

• Sakubitryl/walsartan: Przeciwwskazane do stosowania z peryndoprylem. Nie można rozpoczynać stosowania sakubitrylu/walsartanu przed upływem 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki peryndoprylu. Leczenia peryndoprylem nie można rozpoczynać przed upływem 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu⁷.
• Racekadotryl, inhibitory mTOR i gliptyny: Podczas jednoczesnego stosowania tych leków z inhibitorami ACE wzrasta ryzyko obrzęku naczynioruchowego⁸.

Leki powodujące hiperkaliemię

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać ryzyko hiperkaliemii podczas stosowania z produktem Roxiper:

• Aliskiren i sole potasu
• Leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd)
• Inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne i heparyny
• Leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus)
• Trimetoprim i kotrimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol)

Leczenie skojarzone z tymi lekami zwiększa ryzyko hiperkaliemii i wymaga zachowania szczególnej ostrożności oraz częstego monitorowania stężenia potasu w surowicy⁹.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwwskazane

• Aliskiren: U pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych¹⁰.
• Pozaustrojowe metody leczenia: Metody powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, np. dializa lub hemofiltracja z użyciem niektórych błon o dużej przepuszczalności oraz afereza lipoprotein o małej gęstości – ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych¹¹.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

• Aliskiren: U pacjentów bez cukrzycy lub zaburzeń czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz powikłań sercowo-naczyniowych¹².
• Jednoczesne leczenie inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II: U pacjentów z jawną chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub cukrzycą z powikłaniami narządowymi takie leczenie wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek¹³.
• Estramustyna: Zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy¹⁴.
• Leki moczopędne oszczędzające potas i suplementy potasu: Ryzyko hiperkaliemii potencjalnie zagrażającej życiu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek¹⁵.

Skojarzenia wymagające szczególnej ostrożności

• Leki przeciwcukrzycowe (insulina, doustne leki hipoglikemizujące): Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, co zwiększa ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Ryzyko to jest szczególnie wysokie w pierwszych tygodniach leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek¹⁶.
• Leki moczopędne nieoszczędzające potasu: U pacjentów stosujących leki moczopędne, zwłaszcza z hipowolemią i/lub niedoborem soli, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE. Zaleca się:
  • Przerwanie leczenia lekami moczopędnymi przed włączeniem inhibitora ACE
  • Zwiększenie objętości płynów lub podaży soli
  • Rozpoczęcie leczenia inhibitorem ACE od małych, stopniowo zwiększanych dawek

  W przypadku zastoinowej niewydolności serca, leczenie inhibitorem ACE należy rozpoczynać od bardzo małej dawki, najlepiej po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego potasu¹⁷.

• Leki moczopędne oszczędzające potas (eplerenon, spironolakton): U pacjentów z niewydolnością serca klasy II-IV (wg NYHA), z frakcją wyrzutową <40%, leczonych inhibitorami ACE i diuretykami pętlowymi, stosowanie eplerenonu lub spironolaktonu (w dawkach 12,5-50 mg/dobę) wiąże się z ryzykiem hiperkaliemii. Przed rozpoczęciem leczenia skojarzonego należy wykluczyć hiperkaliemię i zaburzenia czynności nerek. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny co tydzień w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc<sup data-drug="Roxiper" data-section="Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji" title="eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę z małymi dawkami inhibitorów ACE: w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA), z frakcją wyrzutową lewej komory 18.

Skojarzenia wymagające ostrożności

• Leki przeciwnadciśnieniowe i rozszerzające naczynia: Mogą nasilać działanie hipotensyjne peryndoprylu. Równoczesne stosowanie z nitrogliceryną, innymi azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może powodować dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego¹⁹.
• Allopurynol, leki cytostatyczne, immunosupresyjne, kortykosteroidy i prokainamid: Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może zwiększać ryzyko leukopenii²⁰.
• Leki znieczulające: Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych leków znieczulających²¹.
• Złoto (parenteralne): U pacjentów otrzymujących jednocześnie iniekcje soli złota (aurotiojabłczan sodu) i inhibitory ACE rzadko opisywano reakcje podobne do występujących po podaniu azotanów (uderzenia gorąca, nudności, wymioty i niedociśnienie)²².
• Leki działające sympatykomimetycznie: Mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE²³.

Interakcje dotyczące indapamidu

Skojarzenia wymagające szczególnej ostrożności

• Leki wywołujące częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes: Indapamid, ze względu na ryzyko hipokaliemii, należy stosować ostrożnie z lekami mogącymi wywoływać torsades de pointes, takimi jak:
  • Leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
  • Leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, dofetylid, ibutylid, bretylium, sotalol)
  • Niektóre neuroleptyki z grupy fenotiazyn, benzamidów, butyrofenonów i inne
  • Inne leki: beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i.v., halofantryna, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, sparfloksacyna, winkamina i.v., metadon, astemizol, terfenadyna

  Konieczne jest zapobieganie hipokaliemii oraz w razie potrzeby wyrównanie stężenia potasu, a także monitorowanie odstępu QT²⁴.

• Leki zmniejszające stężenie potasu: Amfoterycyna B (i.v.), glikokortykoidy i mineralokortykoidy (podawane ogólnoustrojowo), tetrakozaktyd, leki przeczyszczające pobudzające motorykę jelit – zwiększają ryzyko hipokaliemii. Należy monitorować stężenie potasu, a w razie potrzeby wyrównywać jego niedobory. Podczas leczenia glikozydami naparstnicy zaleca się stosowanie leków przeczyszczających, które nie pobudzają motoryki jelit²⁵.
• Preparaty naparstnicy: Hipokaliemia i/lub hipomagnezemia sprzyjają toksycznemu działaniu glikozydów naparstnicy. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu i magnezu w osoczu oraz zapis EKG, a w razie konieczności dostosowanie leczenia²⁶.
• Allopurinol: Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększać częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol²⁷.

Skojarzenia wymagające ostrożności

• Leki moczopędne oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton, triamteren): Połączenie takie może być korzystne u niektórych pacjentów, ale nadal istnieje ryzyko hipokaliemii lub hiperkaliemii, szczególnie u osób z niewydolnością nerek lub cukrzycą. Należy monitorować stężenie potasu w osoczu i zapis EKG oraz w razie potrzeby zweryfikować leczenie²⁸.
• Metformina: U pacjentów przyjmujących leki moczopędne, zwłaszcza diuretyki pętlowe, może wystąpić kwasica mleczanowa wywołana przez metforminę na skutek czynnościowej niewydolności nerek. Nie należy stosować metforminy, gdy stężenie kreatyniny w osoczu przekracza 15 mg/l (135 µmol/l) u mężczyzn lub 12 mg/l (110 µmol/l) u kobiet²⁹.
• Środki kontrastujące zawierające jod: W przypadku odwodnienia spowodowanego przez leki moczopędne istnieje zwiększone ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek środków kontrastujących. Pacjent powinien zostać odpowiednio nawodniony przed podaniem takich związków³⁰.
• Sole wapnia: Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia wapnia w surowicy na skutek zmniejszonego wydalania wapnia z moczem³¹.
• Cyklosporyna, takrolimus: Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia kreatyniny bez zmiany stężenia krążącej cyklosporyny, nawet przy prawidłowym bilansie wodno-elektrolitowym³².
• Kortykosteroidy, tetrakozaktyd (podanie ogólne): Osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego (zatrzymanie soli i wody przez kortykosteroidy)³³.

Interakcje związane z rozuwastatyną

Wpływ inhibitorów białek transportowych

Rozuwastatyna jest substratem dla białek transportowych OATP1B1 i BCRP. Jednoczesne stosowanie leków będących inhibitorami tych białek może zwiększać stężenie rozuwastatyny w osoczu i ryzyko miopatii³⁴.

Ważne interakcje rozuwastatyny z innymi lekami:

• Cyklosporyna: Jednoczesne stosowanie zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie. Skojarzenie to jest przeciwwskazane³⁵.
• Inhibitory proteazy: Mogą znacznie zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę. Przykładowo, skojarzone stosowanie 10 mg rozuwastatyny z atazanawirem/rytonawirem (300 mg/100 mg) powodowało około 3-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne zwiększenie Cmax rozuwastatyny. Konieczne może być dostosowanie dawki rozuwastatyny³⁶.
• Gemfibrozyl i inne leki zmniejszające stężenie lipidów: Gemfibrozyl powoduje 2-krotne zwiększenie Cmax i AUC rozuwastatyny. Równoczesne stosowanie fibratów (gemfibrozyl, fenofibrat) i niacyny w dawkach hipolipemizujących (≥1 g/dobę) z inhibitorami HMG-CoA zwiększa ryzyko miopatii. Dawki rozuwastatyny 30 mg i 40 mg są przeciwwskazane przy jednoczesnym stosowaniu z fibratami³⁷.
• Ezetymib: Jednoczesne stosowanie 10 mg rozuwastatyny i 10 mg ezetymibu powoduje 1,2-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny. Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej w postaci działań niepożądanych³⁸.
• Leki zobojętniające: Jednoczesne stosowanie zawiesiny zobojętniającej zawierającej wodorotlenek glinu i magnezu zmniejsza stężenie rozuwastatyny w osoczu o około 50%. Działanie to jest mniejsze, gdy lek zobojętniający jest podawany 2 godziny po rozuwastatynie³⁹.
• Erytromycyna: Zmniejsza AUC rozuwastatyny o 20% i Cmax o 30%, prawdopodobnie przez zwiększenie motoryki jelit⁴⁰.
• Tikagrelor: Może wpływać na nerkowe wydalanie rozuwastatyny, zwiększając ryzyko jej akumulacji. W niektórych przypadkach równoczesne stosowanie prowadziło do pogorszenia czynności nerek, wzrostu aktywności CPK i rabdomiolizy⁴¹.
• Kwas fusydowy: Jednoczesne przyjmowanie kwasu fusydowego podawanego ogólnoustrojowo może zwiększać ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy. U pacjentów, u których podanie ogólnoustrojowe kwasu fusydowego jest konieczne, leczenie rozuwastatyną należy przerwać na czas terapii kwasem fusydowym⁴².

Wpływ rozuwastatyny na jednocześnie stosowane produkty lecznicze

• Antagoniści witaminy K (np. warfaryna): Rozpoczęcie leczenia lub zwiększenie dawki rozuwastatyny może powodować zwiększenie wartości INR. Odstawienie lub zmniejszenie dawki rozuwastatyny może powodować zmniejszenie INR. W takich sytuacjach należy kontrolować wartość INR⁴³.
• Doustne środki antykoncepcyjne i hormonalna terapia zastępcza (HTZ): Rozuwastatyna zwiększa AUC etynyloestradiolu o 26%, a norgestrelu o 34%. Te zwiększone stężenia należy uwzględnić przy wyborze dawki środka antykoncepcyjnego. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących jednoczesnego stosowania rozuwastatyny i HTZ, dlatego nie można wykluczyć podobnej interakcji⁴⁴.
• Digoksyna: Na podstawie danych z badań dotyczących swoistych interakcji, nie oczekuje się klinicznie istotnych interakcji z digoksyną⁴⁵.

Interakcje Roxiper z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas terapii produktem Roxiper może prowadzić do poważnych interakcji ze wszystkimi trzema składnikami leku. Najważniejsze interakcje obejmują:

• Wzmocnione działanie hipotensyjne: Alkohol może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe peryndoprylu i indapamidu, prowadząc do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Może to skutkować zawrotami głowy, omdleniami i zwiększonym ryzykiem upadków, szczególnie przy zmianie pozycji ciała (niedociśnienie ortostatyczne).
• Zaburzenia elektrolitowe: Alkohol, podobnie jak indapamid, może przyczyniać się do odwodnienia i nasilać zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemię. W połączeniu z efektem diuretycznym indapamidu, alkohol może zwiększać ryzyko arytmii, szczególnie u pacjentów przyjmujących jednocześnie glikozydy nasercowe.
• Obciążenie wątroby: Zarówno rozuwastatyna, jak i alkohol są metabolizowane w wątrobie. Jednoczesne przyjmowanie może zwiększać obciążenie wątroby i ryzyko hepatotoksyczności. Pacjenci z wcześniejszymi zaburzeniami czynności wątroby są szczególnie narażeni na to powikłanie.
• Zwiększone ryzyko miopatii: Alkohol może potencjalnie nasilać działania niepożądane rozuwastatyny dotyczące mięśni, zwiększając ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
• Zaburzenia gospodarki węglowodanowej: Alkohol może wpływać na metabolizm glukozy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z cukrzycą przyjmujących Roxiper.

Z powyższych względów zaleca się ograniczenie lub unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia produktem Roxiper. Pacjenci powinni być poinformowani o potencjalnych zagrożeniach i objawach, które powinny skłonić ich do niezwłocznego kontaktu z lekarzem.

Tabela najważniejszych interakcji produktu Roxiper

Powyższa tabela przedstawia najważniejsze interakcje produktu Roxiper, jednakże nie wyczerpuje wszystkich możliwych interakcji. Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek dodatkowej terapii u pacjenta przyjmującego Roxiper należy dokładnie przeanalizować potencjalne interakcje i w razie konieczności dostosować dawkowanie lub rozważyć alternatywne metody leczenia⁴⁶.