Właściwości farmakokinetyczne leku Primolut-Nor

Właściwości farmakokinetyczne leku Primolut-Nor obejmują proces wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnej – noretysteronu octanu. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące zachowania leku w organizmie pacjenta po podaniu doustnym.^{1}

Wchłanianie leku

Noretysteronu octan, substancja czynna leku Primolut-Nor, po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem w szerokim zakresie dawkowania. Podczas procesu wchłaniania oraz przy pierwszym przejściu przez wątrobę zachodzi hydroliza octanu noretysteronu do noretysteronu (właściwej substancji czynnej) oraz kwasu octowego. Maksymalne stężenie noretysteronu we krwi osiąga poziom około 18 ng/ml (po podaniu 5 mg noretysteronu octanu) oraz 25 ng/ml (po podaniu 10 mg noretysteronu octanu). Stężenia te obserwowano po 2 godzinach od momentu podania produktu Primolut-Nor. Badania względnej biodostępności potwierdziły całkowite uwalnianie substancji czynnej z tabletki.^{2}

Dystrybucja leku

Noretysteron w organizmie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami oraz z globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG). Analiza wiązania z białkami wykazała, że jedynie około 3-4% leku w surowicy występuje w postaci wolnego steroidu, natomiast około 35% wiąże się z SHBG, a 61% z albuminą. Pozorna objętość dystrybucji noretysteronu wynosi 4,4 ± 1,3 l/kg. Po podaniu doustnym stężenie leku w surowicy względem czasu wykazuje charakter dwufazowy. Fazy te charakteryzują się okresami półtrwania wynoszącymi odpowiednio 1-3 godziny oraz około 5-13 godzin.^{3}

Noretysteron przenika do mleka karmiącej matki, osiągając stężenie wynoszące około 10% stężenia w osoczu matki, niezależnie od sposobu podania. Na podstawie średniego maksymalnego stężenia leku w surowicy matki, które wynosi około 16 ng/ml, oraz przy założeniu dobowego spożycia mleka przez niemowlę karmione piersią w ilości około 600 ml, do organizmu niemowlęcia może przedostać się dawka leku w maksymalnej wielkości około 1 µg, co stanowi zaledwie 0,02% dawki otrzymywanej przez matkę.^{4}

Metabolizm leku

Metabolizm noretysteronu zachodzi głównie poprzez nasycenie podwójnego wiązania w pierścieniu A oraz redukcję grupy 3-keto do grupy hydroksylowej, po czym następuje sprzęganie z odpowiednimi siarczanami oraz glukuronianami. Niektóre z powstałych metabolitów charakteryzują się stosunkowo wolnym wydalaniem z osocza – ich okres półtrwania wynosi około 67 godzin. W związku z tym, podczas długotrwałego codziennego stosowania doustnych dawek noretysteronu, część tych metabolitów może kumulować się w osoczu.^{5}

Istotną informacją jest fakt, że noretysteron ulega częściowemu przekształceniu do etynyloestradiolu. Wykazano, że na 1 mg doustnie podanego noretysteronu lub octanu noretysteronu, powstały etynyloestradiol jest równoważny doustnej dawce wynoszącej około 4-6 µg u ludzi.^{6}

Wydalanie leku

Noretysteron jest wydalany z organizmu w znacznym stopniu w postaci zmienionej. Głównymi metabolitami są noretysteron zredukowany w pierścieniu A i hydroksylowany, jak również metabolity w formie sprzężonej (występujące jako glukuroniany lub siarczany). Wydalanie tych związków następuje z moczem i kałem w proporcji około 7:3. Większość metabolitów wydalanych przez nerki jest eliminowana w ciągu 24 godzin, a ich okres półtrwania wynosi około 19 godzin.^{7}

Stan stacjonarny

Podczas wielokrotnego podawania dobowych dawek noretysteronu, prawdopodobieństwo akumulacji leku jest niewielkie ze względu na stosunkowo krótki okres półtrwania. Należy jednak zwrócić uwagę, że jednoczesne podawanie leków indukujących SHBG, takich jak etynyloestradiol, może doprowadzić do zwiększenia stężenia noretysteronu w surowicy. Zjawisko to jest spowodowane wiązaniem noretysteronu z globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG).^{8}

Parametry farmakokinetyczne noretysteronu