Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Prestozek Combi 8 mg + 5 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Prestozek Combi

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Prestozek Combi opierają się na badaniach przeprowadzonych dla poszczególnych substancji czynnych: peryndoprylu i amlodypiny. Poniżej przedstawiono szczegółowe wyniki badań przedklinicznych dla obu składników, które mają istotne znaczenie dla oceny bezpieczeństwa preparatu złożonego.^{1}

Badania toksykologiczne peryndoprylu

W badaniach toksyczności przewlekłej przeprowadzonych dla peryndoprylu po podaniu doustnym na szczurach i małpach, głównym narządem narażonym na działanie toksyczne były nerki. Co istotne, zaobserwowane uszkodzenia miały charakter odwracalny, co sugeruje dobry profil bezpieczeństwa przy stosowaniu długotrwałym.^{2}

Potencjał mutagenny peryndoprylu

Przeprowadzone badania mutagenności zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo, nie wykazały działania mutagennego peryndoprylu. Jest to ważny aspekt profilu bezpieczeństwa leku, wykluczający potencjalne ryzyko uszkodzeń genetycznych.^{3}

Wpływ peryndoprylu na rozrodczość

Badania toksycznego wpływu peryndoprylu na rozrodczość przeprowadzono na szerokim spektrum gatunków zwierząt laboratoryjnych, w tym na szczurach, myszach, królikach i małpach. W badaniach tych nie wykryto cech typowego działania embriotoksycznego ani teratogennego specyficznego dla peryndoprylu.^{4}

Należy jednak podkreślić, że inhibitory ACE jako grupa farmakologiczna mogą wywoływać działania niepożądane poprzez opóźnianie rozwoju płodu. W badaniach na gryzoniach i królikach obserwowano następujące efekty grupowe: uszkodzenia nerek płodu, zwiększoną śmiertelność okołoporodową oraz poporodową. Efekty te mogą w skrajnych przypadkach prowadzić do śmierci płodu i powstawania wad wrodzonych.^{5}

Potencjał rakotwórczy peryndoprylu

W długookresowych badaniach przeprowadzonych na szczurach i myszach nie zaobserwowano działania rakotwórczego peryndoprylu, co eliminuje obawy dotyczące potencjalnego ryzyka onkogennego przy długotrwałym stosowaniu leku.^{6}

Wpływ amlodypiny na rozrodczość

Badania wpływu amlodypiny na rozród przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały następujące efekty:

• Opóźnienie daty porodu
• Wydłużenie czasu trwania porodu
• Zmniejszoną przeżywalność potomstwa

Efekty te obserwowano przy zastosowaniu dawek około 50-krotnie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała).^{7}

Wpływ amlodypiny na płodność

W badaniach nie stwierdzono wpływu amlodypiny na płodność u szczurów przy dawkach do 10 mg/kg mc./dobę, co w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała jest dawką ośmiokrotnie większą od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg. Badania te prowadzono przez 64 dni u samców i przez 14 dni u samic przed parzeniem.^{8}

W innym badaniu na szczurach, samcom podawano amlodypiny bezylan przez 30 dni w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała). W tym przypadku zaobserwowano:

• Zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego w osoczu
• Redukcję poziomu testosteronu w osoczu
• Zmniejszenie gęstości nasienia
• Spadek liczby dojrzałych spermatyd
• Redukcję liczby komórek Sertoliego

Wyniki te wskazują na potencjalny wpływ amlodypiny na męski układ rozrodczy przy dawkach terapeutycznych.^{9}

Potencjał rakotwórczy amlodypiny

W badaniach oceniających potencjał rakotwórczy amlodypiny, szczurom i myszom podawano substancję w karmie przez dwa lata w dawkach dobowych wynoszących 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg mc./dobę. W żadnej z badanych grup nie stwierdzono cech działania rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania amlodypiny.^{10}

Warto zaznaczyć, że największa stosowana dawka (2,5 mg/kg mc./dobę) była:

• W przypadku myszy – zbliżona do maksymalnej dawki zalecanej dla ludzi (10 mg, w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała)
• U szczurów – dwukrotnie większa od maksymalnej dawki zalecanej dla ludzi

Dawka ta była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, jednak nie dla szczurów.^{11}

Potencjał mutagenny amlodypiny

W badaniach mutagenności amlodypiny nie stwierdzono zmian związanych z podawanym lekiem zarówno na poziomie genów, jak i chromosomów. Wyniki te wykluczają potencjalne ryzyko genotoksyczności przy stosowaniu amlodypiny.^{12}

Uwaga: Przedstawione dane o bezpieczeństwie dla amlodypiny zostały opracowane w oparciu o pacjenta o masie ciała wynoszącej 50 kg.^{13}