Właściwości farmakokinetyczne leku Lutinus

Właściwości farmakokinetyczne progesteronu w postaci tabletek dopochwowych Lutinus 100 mg obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu. Dokładne poznanie tych procesów jest kluczowe dla zrozumienia działania leku oraz optymalizacji terapii u pacjentek.

Wchłanianie

Badania farmakokinetyczne progesteronu zawartego w tabletkach dopochwowych Lutinus wykazały efektywne wchłanianie substancji czynnej. W badaniu przeprowadzonym u 12 zdrowych kobiet przed menopauzą zaobserwowano znaczący wzrost stężenia progesteronu w surowicy po podaniu dopochwowym. W pierwszej dobie leczenia, po zastosowaniu preparatu Lutinus trzy razy na dobę w odstępach co 8 godzin, średnie maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągnęło wartość 19,8 ± 2,9 ng/ml, a czas potrzebny do osiągnięcia tego stężenia (Tmax) wynosił 17,3 ± 3,0 godziny.¹

Istotną cechą kinetyki leku jest osiąganie stanu stacjonarnego w stosunkowo krótkim czasie – już po około 1 dobie od rozpoczęcia terapii. W badaniach przy dawkowaniu wielokrotnym zaobserwowano, że najmniejsze stężenia w osoczu osiągały wartości 10,9 ± 2,7 ng/ml, natomiast pole pod krzywą stężenia leku w czasie 24 godzin (AUC0-24) wynosiło 436 ± 43 ng*godz/ml. Parametry te były mierzone w 5. dobie stosowania leku.²

Dystrybucja

Progesteron charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. Badania farmakokinetyczne wykazały, że od 96% do 99% progesteronu zawartego w preparacie Lutinus wiąże się z białkami surowicy. Głównymi białkami transportującymi są albuminy oraz globuliny wiążące kortykosteroidy. Tak wysoki stopień wiązania z białkami ma istotne znaczenie dla farmakokinetyki i dystrybucji leku w organizmie.³

Metabolizm

Metabolizm progesteronu zachodzi głównie w wątrobie. Podstawowymi produktami biotransformacji są pregnandiole i pregnanolony, które stanowią główne metabolity progesteronu. W kolejnym etapie metabolizmu w wątrobie dochodzi do sprzęgania tych związków do metabolitów glukuronidowych i siarczanowych.⁴

Warto podkreślić, że metabolizm progesteronu obejmuje również procesy zachodzące w przewodzie pokarmowym. Metabolity progesteronu wydzielane z żółcią mogą ulegać dalszym przemianom w jelicie. Do głównych przemian zachodzących w jelicie należą:

• Dekoniugacja – rozpad połączeń z kwasem glukuronowym lub siarkowym
• Redukcja – obniżenie stopnia utlenienia związku
• Dehydroksylacja – utrata grup hydroksylowych
• Epimeryzacja – zmiana konfiguracji przestrzennej cząsteczki

Te procesy mogą prowadzić do powstania dodatkowych metabolitów progesteronu.⁵

Eliminacja

Eliminacja progesteronu i jego metabolitów z organizmu zachodzi dwoma głównymi drogami: przez nerki oraz z żółcią. Badania z użyciem znakowanego progesteronu wykazały, że większość metabolitów (50-60%) jest wydalana przez nerki. Mniejsza część, około 10% metabolitów, jest wydalana z żółcią i ostatecznie z kałem.⁶

Istotną informacją jest fakt, że całkowity odzysk znakowanego materiału stanowi około 70% podanej dawki. Należy również podkreślić, że tylko niewielka ilość niezmienionego progesteronu jest wydalana z żółcią, co wskazuje na efektywny metabolizm leku w organizmie.⁷