Wskazania do stosowania leku LisiHEXAL

LisiHEXAL, zawierający substancję czynną lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg lub 20 mg w postaci lizynoprylu dwuwodnego, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanym w kilku istotnych klinicznie wskazaniach. Tabletki leku mają charakterystyczny wygląd – są jasnoczerwone, nakrapiane, okrągłe, obustronnie wypukłe z rowkiem dzielącym po jednej stronie. ¹

Nadciśnienie tętnicze

Lizynopryl jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego zarówno samoistnego, jak i naczyniowo-nerkowego, niezależnie od stopnia nasilenia choroby. Można go stosować w monoterapii jako lek pierwszego wyboru lub w schematach terapii skojarzonej z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze. Decyzja o włączeniu lizynoprylu do schematu terapeutycznego powinna uwzględniać przeciwwskazania, możliwe interakcje lekowe oraz charakterystykę farmakodynamiczną preparatu. ²

Zastoinowa niewydolność serca

Zastoinowa niewydolność serca stanowi kolejne istotne wskazanie do stosowania lizynoprylu. W tym przypadku lek może być stosowany jako monoterapia lub w kombinacji z innymi lekami, w szczególności z diuretykami nieoszczędzającymi potasu. W przypadkach wymagających dodatkowego wzmocnienia efektu terapeutycznego, lizynopryl można łączyć również z pochodnymi naparstnicy. Należy podkreślić, że włączenie lizynoprylu u pacjentów z niewydolnością serca wymaga szczególnej ostrożności i dokładnego monitorowania stanu klinicznego. W przypadkach ciężkiej niewydolności krążenia, inicjacja leczenia powinna odbywać się w warunkach szpitalnych pod ścisłą kontrolą lekarską. ³

Ostry zawał serca

Lizynopryl jest wskazany u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, którzy są stabilni hemodynamicznie, nie występuje u nich wstrząs kardiogenny, a ciśnienie tętnicze krwi utrzymuje się powyżej 100 mmHg. Terapia lizynoprylem powinna być wdrożona w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia objawów zawału. Głównym celem takiego postępowania jest zapobieganie późniejszej dysfunkcji lewej komory serca, rozwojowi niewydolności serca oraz poprawa ogólnej przeżywalności pacjentów. Należy zaznaczyć, że oprócz lizynoprylu pacjenci powinni otrzymywać, zgodnie z indywidualnymi wskazaniami, leki przeciwzakrzepowe, kwas acetylosalicylowy oraz beta-adrenolityki. ⁴

Mikroalbuminuria w przebiegu cukrzycy

Istotnym wskazaniem do stosowania lizynoprylu jest również mikroalbuminuria w przebiegu cukrzycy. Lek jest zalecany w dwóch głównych grupach pacjentów:

• U chorych z prawidłowym ciśnieniem tętniczym krwi i cukrzycą insulinozależną (typ 1)
• U chorych z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą insulinoniezależną (typ 2) oraz rozpoczynającą się nefropatią cukrzycową

W obu tych grupach pacjentów celem stosowania lizynoprylu jest zmniejszenie wydalania białka (albuminy) z moczem, co ma istotne znaczenie w zapobieganiu progresji nefropatii cukrzycowej. ⁵

Kiedy i w jakich warunkach zalecać terapię lizynoprylem

Nadciśnienie tętnicze – zalecenia praktyczne

W przypadku nadciśnienia tętniczego lizynopryl może być zalecony zarówno jako lek pierwszego rzutu, jak i w ramach terapii skojarzonej. Wybór dawki początkowej powinien być zindywidualizowany w zależności od stopnia nadciśnienia, współistniejących chorób oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. Pacjentom z nadciśnieniem samoistnym można zalecić stosowanie lizynoprylu raz na dobę, co zwiększa komfort terapii i poprawia przestrzeganie zaleceń. ⁶

Zastoinowa niewydolność serca – zasady kwalifikacji

Pacjentom z zastoinową niewydolnością serca można zalecić lizynopryl po dokładnej ocenie stanu klinicznego. Szczególną uwagę należy zwrócić na fakt, że rozpoczęcie leczenia lizynoprylem u tych pacjentów powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską. W przypadku ciężkiej niewydolności serca zaleca się inicjację terapii w warunkach szpitalnych, co umożliwia dokładne monitorowanie parametrów hemodynamicznych i biochemicznych pacjenta. Lizynopryl można włączyć do schematu terapeutycznego obejmującego diuretyki nieoszczędzające potasu oraz w razie potrzeby glikozydy nasercowe. ⁷

Ostry zawał serca – warunki stosowania

W przypadku ostrego zawału mięśnia sercowego lizynopryl należy włączyć do terapii w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia objawów, ale tylko u pacjentów stabilnych hemodynamicznie. Kwalifikując pacjenta do leczenia lizynoprylem, należy upewnić się, że:

1. Pacjent nie wykazuje objawów wstrząsu kardiogennego
2. Ciśnienie tętnicze krwi utrzymuje się powyżej 100 mmHg
3. Pacjent jest w stanie ogólnym pozwalającym na rozpoczęcie terapii doustnej

Wdrożenie lizynoprylu w tej grupie pacjentów ma na celu zapobieganie późniejszej dysfunkcji lewej komory, hamowanie rozwoju niewydolności serca oraz poprawę długoterminowej przeżywalności. Należy pamiętać o konieczności stosowania, zgodnie z wskazaniami, innych leków jak przeciwzakrzepowe, kwas acetylosalicylowy oraz beta-adrenolityki. ⁸

Mikroalbuminuria w przebiegu cukrzycy – wskazania szczegółowe

Lizynopryl należy zalecić pacjentom z mikroalbuminurią w przebiegu cukrzycy zarówno typu 1, jak i typu 2. Szczególnie korzystne efekty obserwuje się w dwóch grupach:

• U pacjentów z cukrzycą insulinozależną (typ 1) i prawidłowym ciśnieniem tętniczym – w tej grupie lizynopryl działa nefroprotekcyjnie, zapobiegając progresji mikroalbuminurii do jawnej nefropatii
• U pacjentów z cukrzycą insulinoniezależną (typ 2), nadciśnieniem tętniczym i wczesną fazą nefropatii cukrzycowej – tutaj lizynopryl wykazuje podwójne działanie: hipotensyjne oraz zmniejszające wydalanie albumin z moczem

Zalecając lizynopryl pacjentom z cukrzycą, należy regularnie monitorować funkcję nerek oraz poziom mikroalbuminurii w celu oceny skuteczności leczenia. ⁹