Dawkowanie i sposób podawania
Lamitrin 25 mg
Lamitrin (lamotrygina) jest lekiem przeciwpadaczkowym, którego dawkowanie musi być ściśle dostosowane do wieku pacjenta, rodzaju terapii (monoterapia lub leczenie skojarzone) oraz stosowanych jednocześnie leków wpływających na metabolizm lamotryginy, zwłaszcza walproinianu (inhibitor glukuronidacji) oraz induktorów glukuronidacji (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir). Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania. W leczeniu padaczki dawki początkowe i podtrzymujące różnią się w zależności od schematu: np. w monoterapii dawka podtrzymująca wynosi 100–200 mg/dobę, a w leczeniu skojarzonym z walproinianem 100–200 mg/dobę, z odpowiednim stopniowym zwiększaniem dawki co 1–2 tygodnie (maksymalnie 50–100 mg/dobę w monoterapii, 25–50 mg/dobę z walproinianem). U dzieci dawki są podawane wg masy ciała (np. monoterapia: dawka podtrzymująca 1–15 mg/kg/dobę, maksymalnie 200 mg/dobę). W przypadku przerwania leczenia i ponownego rozpoczęcia, szczególnie po dłuższej przerwie (>5-krotność okresu półtrwania), konieczne jest stopniowe zwiększanie dawki, aby zmniejszyć ryzyko ciężkiej wysypki. Lamotrygina nie jest zalecana u dzieci poniżej 2 lat ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.
- Dawkowanie i sposób podawania leku Lamitrin
- Ponowne rozpoczynanie leczenia
- Dawkowanie w padaczce
- Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 13 lat w leczeniu padaczki
- Dawkowanie u dzieci i młodzieży od 2 do 12 lat w leczeniu padaczki
- Dzieci poniżej 2 lat
- Dawkowanie w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych
- Zalecany schemat zwiększania dawki u dorosłych w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
- Dawkowanie po odstawieniu leków w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych
- Dostosowanie dawki lamotryginy po dołączeniu innych leków w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
- Przerwanie leczenia produktem Lamitrin u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi
- Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów
- Kobiety stosujące hormonalne produkty antykoncepcyjne
- Stosowanie z atazanawir/rytonawir lub lopinawir/rytonawir
- Pacjenci w podeszłym wieku
- Zaburzenia czynności nerek
- Zaburzenia czynności wątroby
- Sposób podawania
Dawkowanie i sposób podawania leku Lamitrin
Tabletki Lamitrin powinny być połykane w całości, nie należy ich rozgryzać ani rozkruszać. Właściwe dawkowanie leku jest kluczowe dla uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej przy jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.1
Ponowne rozpoczynanie leczenia
W przypadku ponownego rozpoczynania leczenia produktem Lamitrin u pacjentów, którzy przerwali jego stosowanie z jakiejkolwiek przyczyny, należy ocenić potrzebę stopniowego zwiększania dawki do dawki podtrzymującej. Jest to szczególnie istotne, ponieważ ryzyko wystąpienia ciężkiej wysypki związane jest ze stosowaniem dużych dawek początkowych oraz zbyt szybkim zwiększaniem dawek leku.2
Im dłuższa przerwa od ostatniej dawki, tym większą uwagę należy zwrócić na stopniowe zwiększanie dawki do dawki podtrzymującej. Jeśli czas od przerwania stosowania lamotryginy jest dłuższy niż pięciokrotny okres półtrwania leku, należy zastosować właściwy schemat zwiększania dawki produktu Lamitrin do dawki podtrzymującej.3
Nie zaleca się ponownego rozpoczynania leczenia produktem Lamitrin u pacjentów, którzy wcześniej przerwali leczenie z powodu wystąpienia wysypki, chyba że potencjalne korzyści wyraźnie przeważają nad ryzykiem związanym ze stosowaniem leku.4
Dawkowanie w padaczce
W leczeniu padaczki dawkowanie lamotryginy zależy od wieku pacjenta, zastosowania monoterapii lub terapii skojarzonej, a także od jednocześnie stosowanych leków przeciwpadaczkowych, które mogą wpływać na metabolizm lamotryginy.5
Z uwagi na ryzyko wysypki, nie należy przekraczać zalecanych dawek lamotryginy: początkowej i podczas zwiększania dawek.6
Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 13 lat w leczeniu padaczki
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1 + 2 | Tygodnie 3 + 4 | Dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100–200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 50-100 mg co jeden do dwóch tygodni. U niektórych pacjentów wymagane było zastosowanie dawki 500 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy) |
12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień) | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 100–200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 25-50 mg co jeden do dwóch tygodni. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir) |
50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200–400 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą, można zwiększać dawkę o maksymalnie 100 mg co jeden do dwóch tygodni. U niektórych pacjentów wymagane było zastosowanie dawki 700 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę) | 100−200 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą, można zwiększać dawkę o maksymalnie 50-100 mg co jeden do dwóch tygodni. |
U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą, należy zastosować schemat leczenia taki, jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem.7
Dawkowanie u dzieci i młodzieży od 2 do 12 lat w leczeniu padaczki
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1 + 2 | Tygodnie 3 + 4 | Dawka podtrzymująca |
|---|---|---|---|
| Monoterapia w leczeniu typowych napadów nieświadomości | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1–15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni. Maksymalna dawka podtrzymująca: 200 mg na dobę. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy) |
0,15 mg/kg/dobę (raz na dobę) | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę) | 1–5 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,3 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni. Maksymalna dawka podtrzymująca: 200 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir) |
0,6 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 1,2 mg/kg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 5–15 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą, można zwiększać dawkę o maksymalnie 1,2 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni. Maksymalna dawka podtrzymująca: 400 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy | 0,3 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 0,6 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 1–10 mg/kg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Aby osiągnąć dawkę podtrzymującą, można zwiększać dawkę o maksymalnie 0,6 mg/kg/dobę co jeden do dwóch tygodni. Maksymalna dawka podtrzymująca: 200 mg/dobę. |
U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą, należy zastosować schemat leczenia taki, jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem.8
Aby zapewnić podawanie właściwej dawki terapeutycznej, należy monitorować masę ciała dziecka, a w razie jej zmiany należy odpowiednio dostosować dawkę. U pacjentów w wieku od dwóch do sześciu lat prawdopodobnie wymagane będzie zastosowanie dawek podtrzymujących z górnego zakresu zalecanego przedziału dawkowania.9
W przypadku osiągnięcia kontroli objawów padaczki w leczeniu skojarzonym, można odstawić jednocześnie stosowane inne leki przeciwpadaczkowe i kontynuować leczenie produktem Lamitrin w monoterapii.10
Dzieci poniżej 2 lat
Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lamotryginy w terapii skojarzonej napadów częściowych u dzieci w wieku od 1 miesiąca do 2 lat są ograniczone. Brak danych dotyczących dzieci w wieku poniżej 1 miesiąca. Z tego względu Lamitrin nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat.11 Jeżeli, opierając się na potrzebie klinicznej, decyzja o leczeniu zostanie jednak podjęta, należy zapoznać się z dodatkowymi informacjami zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego.
Dawkowanie w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych
Leczenie zaburzeń afektywnych dwubiegunowych wymaga specyficznego schematu dawkowania, ze szczególnym uwzględnieniem etapu zwiększania dawek aż do uzyskania stabilizującej dawki podtrzymującej, a także dostosowania dawkowania w zależności od jednocześnie stosowanych leków.12
Zalecany schemat zwiększania dawki u dorosłych w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
| Schemat dawkowania | Tygodnie 1 + 2 | Tygodnie 3 + 4 | Tydzień 5 | Docelowa dawka stabilizująca (Tydzień 6)* |
|---|---|---|---|---|
| Monoterapia LUB leczenie skojarzone BEZ walproinianu i BEZ induktorów glukuronidacji lamotryginy | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę – zwykle stosowana dawka docelowa zapewniająca optymalną odpowiedź kliniczną (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) Dawki w zakresie 100–400 mg/dobę stosowano w badaniach klinicznych. |
| Leczenie skojarzone Z walproinianem (inhibitor glukuronidacji lamotryginy) |
12,5 mg/dobę (podawane jako 25 mg co drugi dzień) | 25 mg/dobę (raz na dobę) | 50 mg/dobę (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) | 100 mg/dobę – zwykle stosowana dawka docelowa zapewniająca optymalną odpowiedź kliniczną (raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych) W zależności od odpowiedzi klinicznej można zastosować maksymalną dawkę 200 mg/dobę. |
| Leczenie skojarzone BEZ walproinianu i Z induktorami glukuronidacji lamotryginy (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir) |
50 mg/dobę (raz na dobę) | 100 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 150 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) | 200 mg/dobę (w dwóch dawkach podzielonych) |
U pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o obecnie nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą, należy zastosować schemat leczenia taki, jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem.13
Dawkowanie po odstawieniu leków w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych
Po osiągnięciu docelowej dawki podtrzymującej stabilizację, można odstawić inne leki zgodnie z poniższym schematem:14
| Aktualna dawka stabilizująca lamotryginy | Tydzień 1 (rozpoczynanie odstawiania) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne |
|---|---|---|---|
| Odstawienie walproinianu (w zależności od początkowej dawki lamotryginy) | Podczas odstawiania walproinianu należy dawkę stabilizującą podwoić, lecz nie zwiększać o więcej niż 100 mg | ||
| 100 mg/dobę | 200 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (200 mg/dobę) (w dwóch dawkach podzielonych) na tydzień | Należy kontynuować leczenie dawką 200 mg/dobę |
| 200 mg/dobę | 300 mg/dobę | 400 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką 400 mg/dobę |
| Odstawienie induktorów glukuronidacji lamotryginy (w zależności od wyjściowej dawki lamotryginy) | Ten schemat dawkowania należy stosować w trakcie odstawiania: fenytoiny, karbamazepiny, fenobarbitalu, prymidonu, ryfampicyny, lopinawiru/rytonawirem | ||
| 400 mg/dobę | 400 mg/dobę | 300 mg/dobę | 200 mg/dobę |
| 300 mg/dobę | 300 mg/dobę | 225 mg/dobę | 150 mg/dobę |
| 200 mg/dobę | 200 mg/dobę | 150 mg/dobę | 100 mg/dobę |
| Odstawianie leków, które w znaczącym stopniu NIE hamują ani nie indukują glukuronidacji lamotryginy | Należy kontynuować leczenie dawką docelową uzyskaną w trakcie etapu zwiększania dawek (200 mg/dobę; w dwóch dawkach podzielonych) (zakres dawek 100–400 mg/dobę) | ||
Dostosowanie dawki lamotryginy po dołączeniu innych leków w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
W przypadku dołączania innych leków, należy dostosować dawkowanie lamotryginy zgodnie z poniższymi wytycznymi:15
| Aktualna dawka stabilizująca lamotryginy | Tydzień 1 (rozpoczynanie dołączania) | Tydzień 2 | Tydzień 3 i następne |
|---|---|---|---|
| Dołączenie walproinianu (w zależności od początkowej dawki lamotryginy) | Ten schemat dawkowania powinien być zachowany w przypadku dołączania walproinianu, bez względu na inne stosowane jednocześnie leki | ||
| 200 mg/dobę | 100 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (100 mg/dobę) | |
| 300 mg/dobę | 150 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (150 mg/dobę) | |
| 400 mg/dobę | 200 mg/dobę | Należy kontynuować leczenie dawką (200 mg/dobę) | |
| Dołączenie induktorów glukuronidacji lamotryginy u pacjentów NIE przyjmujących walproinianu (w zależności od początkowej dawki lamotryginy) | Ten schemat dawkowania należy stosować w trakcie dołączania do terapii bez walproinianu: fenytoiny, karbamazepiny, fenobarbitalu, prymidonu, ryfampicyny, lopinawiru/rytonawirem | ||
| 200 mg/dobę | 200 mg/dobę | 300 mg/dobę | 400 mg/dobę |
| 150 mg/dobę | 150 mg/dobę | 225 mg/dobę | 300 mg/dobę |
| 100 mg/dobę | 100 mg/dobę | 150 mg/dobę | 200 mg/dobę |
| Dołączenie leków, które w znaczącym stopniu NIE hamują ani NIE indukują glukuronidacji lamotryginy | Utrzymywać dawkę docelową uzyskaną w trakcie etapu zwiększania dawek (200 mg/dobę; zakres dawek 100–400 mg/dobę) | ||
Przerwanie leczenia produktem Lamitrin u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi
W badaniach klinicznych po nagłym przerwaniu leczenia lamotryginą nie zwiększała się częstość, nasilenie czy rodzaj działań niepożądanych w porównaniu z placebo. Dlatego u tych pacjentów można przerwać stosowanie lamotryginy bez stopniowej redukcji dawki.16
Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów
Kobiety stosujące hormonalne produkty antykoncepcyjne
Stosowanie połączenia etynyloestradiolu/lewonorgestrelu (30 µg/150 µg) powoduje około dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy i przez to zmniejszenie stężenia lamotryginy. Po etapie dostosowania dawki, konieczne może być stosowanie większych (nawet dwa razy) dawek podtrzymujących lamotryginy w celu osiągnięcia maksymalnej reakcji na leczenie.17
W ciągu tygodnia, w którym następuje przerwa w stosowaniu hormonalnych środków antykoncepcyjnych, obserwowano dwukrotne zwiększenie stężenia lamotryginy w osoczu. Nie można wykluczyć wystąpienia działań niepożądanych zależnych od dawki. Z uwagi na to, jako leczenie pierwszego rzutu należy rozważyć stosowanie antykoncepcji niewymagającej tygodniowej przerwy w stosowaniu (na przykład hormonalne środki antykoncepcyjne podawane w sposób ciągły lub zastosowanie innych niż hormonalne metod antykoncepcji).18
Rozpoczynanie stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych
U pacjentek już przyjmujących podtrzymujące dawki lamotryginy i niestosujących induktorów glukuronidacji lamotryginy, dawka podtrzymująca lamotryginy w większości przypadków będzie wymagać nawet dwukrotnego zwiększenia.19 Zalecane jest, aby po rozpoczęciu stosowania hormonalnego środka antykoncepcyjnego, dawka lamotryginy została zwiększona o 50 do 100 mg/dobę co tydzień, w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej. Zwiększanie dawek nie powinno wykraczać poza ten zakres, chyba że odpowiedź kliniczna wymaga zastosowania większych dawek.20
Przerywanie stosowania hormonalnych produktów antykoncepcyjnych
U pacjentek niestosujących induktorów glukuronidacji lamotryginy, dawka podtrzymująca lamotryginy w większości przypadków będzie wymagać zmniejszenia nawet o 50%.21 Zalecane jest stopniowe zmniejszanie dawek dobowych lamotryginy o 50-100 mg/dobę co tydzień (nie przekraczając 25% całkowitej dawki stosowanej w ciągu tygodnia) w ciągu 3 tygodni, chyba że odpowiedź kliniczna wskazuje inaczej.22
Stosowanie z atazanawir/rytonawir lub lopinawir/rytonawir
W przypadku dołączenia lamotryginy do aktualnie stosowanego leczenia atazanawirem/rytonawirem lub lopinawirem/rytonawirem, dostosowanie schematu dawkowania na etapie zwiększania dawki lamotryginy nie powinno być konieczne.23
U pacjentów przyjmujących już dawki podtrzymujące lamotryginy i niestosujących induktorów glukuronidacji, może zaistnieć potrzeba zwiększenia dawki lamotryginy w przypadku dołączenia leczenia atazanawirem/rytonawirem lub lopinawirem/rytonawirem, lub jej zmniejszenia w przypadku zakończenia takiego leczenia.24 W celu ustalenia, czy konieczne jest dostosowanie dawki lamotryginy, przed i w ciągu dwóch tygodni po rozpoczęciu lub zakończeniu leczenia atazanawirem/rytonawirem lub lopinawirem/rytonawirem należy sprawdzić stężenie lamotryginy w osoczu.25
Pacjenci w podeszłym wieku
Nie ma potrzeby dostosowywania zalecanego schematu dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat). Farmakokinetyka lamotryginy u pacjentów w podeszłym wieku nie różni się znacząco od farmakokinetyki lamotryginy u pacjentów młodszych.26
Zaburzenia czynności nerek
Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu Lamitrin u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek początkowe dawki lamotryginy powinny być uzależnione od rodzaju stosowanych jednocześnie produktów leczniczych. Zredukowana dawka podtrzymująca może być skuteczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.27
Zaburzenia czynności wątroby
Dawka początkowa, dawka w okresie zwiększania i dawka podtrzymująca u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B według klasyfikacji Child-Pugh) powinna być zmniejszona o około 50%, natomiast u osób z ciężką niewydolnością (stopień C według klasyfikacji Child-Pugh) o około 75%. Dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące należy dostosować do reakcji klinicznej.28
Sposób podawania
Produkt Lamitrin przeznaczony jest do podania doustnego. Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania czy rozkruszania.29
W przypadku gdy obliczona dawka lamotryginy (na przykład w leczeniu dzieci z padaczką lub pacjentów z niewydolnością wątroby) nie zawiera się w określonej liczbie całych tabletek, to w takim przypadku należy podawać dawkę odpowiadającą mniejszej liczbie całych tabletek.30
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania