Wskazania do stosowania
Immunate 250 IU FVIII/190 IU VWF 250 j.m/fiol. (50 j.m./ml)

Immunate 250 IU FVIII/190 IU VWF to preparat zawierający ludzki czynnik krzepnięcia VIII oraz czynnik von Willebranda, stosowany głównie w leczeniu i profilaktyce krwawień u pacjentów z wrodzonym niedoborem czynnika VIII (hemofilia A) oraz nabytym niedoborem czynnika VIII, spowodowanym obecnością autoprzeciwciał. Preparat jest również wskazany w terapii chorych z chorobą von Willebranda z jednoczesnym niedoborem czynnika VIII, pod warunkiem braku dostępności specyficznych leków oraz nieskuteczności lub przeciwwskazań do stosowania desmopresyny (DDAVP). Dawkowanie jest indywidualizowane, zależnie od nasilenia objawów i stanu klinicznego, a preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierającego nominalnie 250 j.m. FVIII i 190 j.m. VWF (VWF:RCo), co po rekonstytucji odpowiada stężeniom około 50 j.m./ml FVIII i 38 j.m./ml VWF. Aktywność FVIII mierzona jest metodą chromogenną, a VWF testem kofaktora ristocetyny, z aktywnością swoistą 70 ± 30 j.m. FVIII/mg białka.

Wskazania do stosowania leku Immunate

Immunate 250 IU FVIII/ 190 IU VWF jest produktem leczniczym zawierającym dwie kluczowe substancje czynne – ludzki czynnik krzepnięcia VIII oraz ludzki czynnik von Willebranda. Preparat jest przeznaczony do stosowania w ściśle określonych sytuacjach klinicznych, w których zaburzenia krzepnięcia krwi stanowią istotny problem terapeutyczny.1

Leczenie i profilaktyka krwawień u pacjentów z hemofilią A

Podstawowym wskazaniem do stosowania leku Immunate jest leczenie i profilaktyka krwawień u pacjentów cierpiących na wrodzoną postać niedoboru czynnika VIII, czyli hemofilię A. Pacjenci z tym schorzeniem wymagają systematycznego uzupełniania niedoboru czynnika krzepnięcia, aby zapobiec samoistnym krwawieniom lub zminimalizować ich skutki.2

Produkt może być stosowany zarówno interwencyjnie – w przypadku aktywnego krwawienia, jak i profilaktycznie – aby zapobiegać epizodom krwotocznym, szczególnie u pacjentów z ciężką postacią hemofilii. Dawkowanie jest ustalane indywidualnie, w zależności od nasilenia objawów oraz stanu klinicznego pacjenta.3

Leczenie pacjentów z nabytym niedoborem czynnika VIII

Immunate znajduje również zastosowanie w terapii pacjentów z nabytym niedoborem czynnika VIII. W przeciwieństwie do wrodzonej hemofilii A, nabyta postać niedoboru czynnika VIII rozwija się w ciągu życia pacjenta, najczęściej wskutek pojawienia się autoprzeciwciał skierowanych przeciwko własnemu czynnikowi VIII. Jest to rzadkie, ale poważne zaburzenie krzepnięcia wymagające specjalistycznego leczenia.4

Leczenie pacjentów z chorobą von Willebranda

Kolejnym istotnym wskazaniem do stosowania leku Immunate jest leczenie krwawień u pacjentów z chorobą von Willebranda, którzy wykazują jednocześnie niedobór czynnika VIII. Należy jednak podkreślić, że w tym przypadku produkt powinien być stosowany tylko, gdy spełnione są dwa warunki:5

  • Brak dostępności specyficznych produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia choroby von Willebranda – oznacza to, że Immunate powinien być stosowany tylko wtedy, gdy leki o większej swoistości wobec tej choroby nie są dostępne.6
  • Nieskuteczność lub przeciwwskazania do zastosowania desmopresyny (DDAVP) – desmopresyna jest lekiem pierwszego wyboru w wielu przypadkach choroby von Willebranda, szczególnie w łagodniejszych postaciach. Immunate powinien być stosowany dopiero gdy terapia desmopresyną okazuje się nieskuteczna lub istnieją przeciwwskazania do jej użycia.7

Skład i postać farmaceutyczna preparatu

Immunate 250 IU FVIII/ 190 IU VWF występuje w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Proszek ma barwę białą lub jasnożółtą i może występować w formie sypkiej lub kruchej, zestalonej masy.8

Każda fiolka preparatu zawiera nominalnie 250 j.m. ludzkiego czynnika krzepnięcia VIII oraz 190 j.m. ludzkiego czynnika von Willebranda (VWF:RCo). Po rekonstytucji zawartość czynników w roztworze wynosi około 50 j.m./ml ludzkiego czynnika VIII i 38 j.m./ml ludzkiego czynnika von Willebranda.9

Aktywność czynnika VIII określana jest metodą chromogenną zgodną z Farmakopeą Europejską, natomiast aktywność czynnika von Willebranda oceniana jest przy użyciu testu kofaktora ristocetyny (VWF:RCo). Aktywność swoista preparatu wynosi 70 ± 30 j.m. czynnika VIII/mg białka.10

Preparat zawiera również substancję pomocniczą o znanym działaniu – sód w ilości 9,8 mg na fiolkę, co należy uwzględnić u pacjentów stosujących dietę z kontrolowaną zawartością sodu.11

Warunki stosowania leku Immunate

Z uwagi na złożoność schorzeń, w których stosowany jest preparat Immunate, leczenie powinno być prowadzone wyłącznie przez lekarzy specjalistów doświadczonych w terapii zaburzeń krzepnięcia. Szczególnie istotne jest odpowiednie dobranie dawki, która powinna być ustalana indywidualnie, uwzględniając stan kliniczny pacjenta, ciężkość schorzenia oraz częstość występowania epizodów krwotocznych.12

Preparat wytwarzany jest z ludzkiego osocza pochodzącego od dawców, co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentów do terapii i monitorowaniu ich w trakcie leczenia, szczególnie pod kątem potencjalnych reakcji alergicznych.13

Zasady stosowania w różnych wskazaniach

W przypadku hemofilii A, zarówno wrodzonej jak i nabytej, lek może być stosowany zarówno doraźnie, w przypadku aktywnego krwawienia, jak i profilaktycznie – aby zapobiegać epizodom krwotocznym. Szczególnie istotna jest profilaktyka przed planowanymi zabiegami operacyjnymi czy w przypadku poważnych urazów.14

W chorobie von Willebranda Immunate stosuje się wyłącznie w sytuacjach, gdy pacjent wykazuje jednocześnie niedobór czynnika VIII, niedostępne są preparaty specyficzne dla tej choroby, a leczenie desmopresyną (DDAVP) jest nieskuteczne lub przeciwwskazane. Decyzja o zastosowaniu preparatu powinna być każdorazowo podejmowana po wnikliwej analizie stanu klinicznego pacjenta i dostępnych alternatyw terapeutycznych.15

W trakcie terapii preparatem Immunate zaleca się regularne monitorowanie poziomu czynnika VIII oraz czynnika von Willebranda we krwi pacjenta, co pozwala na optymalne dostosowanie dawkowania i schematu leczenia.

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl