Właściwości farmakokinetyczne
Floxitrat 400 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Floxitrat

Moksyfloksacyna, substancja czynna leku Floxitrat (tabletki powlekane 400 mg), charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, co przekłada się na jej skuteczność kliniczną. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego antybiotyku z grupy fluorochinolonów.¹

Wchłanianie i biodostępność

Moksyfloksacyna po podaniu doustnym wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego. Całkowita biodostępność leku jest bardzo wysoka i wynosi około 91%, co stanowi istotną zaletę terapeutyczną.²

Farmakokinetyka moksyfloksacyny charakteryzuje się liniowością w szerokim zakresie dawek – od 50 mg do 800 mg przy podaniu jednorazowym oraz podczas podawania dawek do 600 mg raz na dobę przez 10 dni. Po doustnym podaniu standardowej dawki terapeutycznej 400 mg, maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 3,1 mg/l osiągane jest stosunkowo szybko – w czasie od 0,5 do 4 godzin od momentu przyjęcia leku.³

W stanie stacjonarnym, przy standardowym dawkowaniu 400 mg raz na dobę, największe i najmniejsze stężenie moksyfloksacyny w osoczu wynosi odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. Warto podkreślić, że w stanie stacjonarnym całkowity wpływ leku na organizm (mierzony wartością AUC) w okresie między kolejnymi dawkami jest o około 30% większy niż po podaniu pierwszej dawki.⁴

Dystrybucja w organizmie

Moksyfloksacyna charakteryzuje się bardzo szybką dystrybucją do przestrzeni pozanaczyniowej. Po podaniu standardowej dawki 400 mg wartość AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) wynosi 35 mg·h/l. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 2 l/kg, co świadczy o dobrej penetracji leku do tkanek.⁵

Wiązanie moksyfloksacyny z białkami osocza, wykazane w badaniach in vitro i ex vivo, wynosi około 40-42% i co istotne – nie zależy od stężenia leku. Moksyfloksacyna wiąże się głównie z albuminami surowicy.⁶

Szczególnie istotną cechą moksyfloksacyny jest jej dobra penetracja do różnych tkanek i płynów ustrojowych. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 400 mg zaobserwowano następujące maksymalne stężenia leku (przedstawione jako średnie geometryczne):

* dane po podaniu dożylnym pojedynczej dawki 400 mg

Powyższe dane wskazują na wyjątkowo dobrą penetrację moksyfloksacyny do tkanek układu oddechowego, w tym do makrofagów pęcherzykowych, zatok oraz błony śluzowej oskrzeli, co uzasadnia jej skuteczność w leczeniu zakażeń dróg oddechowych.⁷

Metabolizm

Moksyfloksacyna podlega procesom metabolicznym II fazy metabolizmu wątrobowego. Jest wydalana przez nerki oraz z żółcią (kałem) zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci dwóch głównych metabolitów: siarczanu (M1) i glukuronidu (M2). Oba te metabolity są jedynymi znaczącymi produktami przemiany moksyfloksacyny u ludzi, lecz nie wykazują aktywności mikrobiologicznej.⁸

W badaniach klinicznych I fazy oraz w badaniach in vitro nie zaobserwowano istotnych interakcji farmakokinetycznych moksyfloksacyny z innymi lekami podlegającymi procesom metabolicznym I fazy, które przebiegają z udziałem enzymów cytochromu P450. Brak jest również danych potwierdzających udział moksyfloksacyny w szlaku oksydacyjnym.⁹

Wydalanie

Moksyfloksacyna jest eliminowana z osocza ze średnim końcowym okresem półtrwania wynoszącym około 12 godzin, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Średni pozorny całkowity klirens ustrojowy po podaniu dawki 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min.¹⁰

Klirens nerkowy moksyfloksacyny wynosi około 24-53 ml/min, co wskazuje na częściowe kanalikowe wchłanianie zwrotne leku w nerkach. Po podaniu dawki 400 mg lek jest wykrywany w następujących proporcjach:¹¹

• W moczu: około 19% w postaci niezmienionej, około 2,5% w postaci metabolitu M1 i około 14% w postaci metabolitu M2
• W kale: około 25% w postaci niezmienionej, około 36% jako metabolit M1; metabolitu M2 nie stwierdzono

Łącznie więc odzyskano około 96% podanej dawki, co świadczy o dobrym bilansie masy leku.¹²

Co istotne, jednoczesne podawanie moksyfloksacyny z ranitydyną lub probenecydem nie wpływa na klirens nerkowy leku w postaci niezmienionej.¹³

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku i pacjenci z małą masą ciała

U zdrowych ochotników z małą masą ciała (np. u kobiet) oraz u osób w podeszłym wieku obserwuje się wyższe stężenia moksyfloksacyny w osoczu. Zjawisko to należy uwzględnić podczas planowania terapii w tych grupach pacjentów.¹⁴

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Właściwości farmakokinetyczne moksyfloksacyny nie różnią się istotnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym u osób z klirensem kreatyniny większym niż 20 ml/min/1,73 m² powierzchni ciała. Jednakże, gdy czynność nerek ulega dalszemu obniżeniu (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m² pc.), stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) może zwiększać się nawet 2,5-krotnie.^{20 ml/min/1,73 m2 pc.). Gdy zmniejsza się czynność nerek (klirens kreatyniny 15}

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Na podstawie dotychczasowych badań farmakokinetycznych przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (stopień A lub B w klasyfikacji Childa-Pugha) nie można jednoznacznie określić, czy istnieją istotne różnice w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaobserwowano jednak, że zaburzenia czynności wątroby wiązały się z większym stężeniem metabolitu M1 w osoczu, podczas gdy stężenie samej moksyfloksacyny było porównywalne do stężenia u zdrowych ochotników.¹⁶

Należy podkreślić, że doświadczenie kliniczne w stosowaniu moksyfloksacyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby jest obecnie niewystarczające, co wymaga zachowania ostrożności przy podawaniu leku w tej grupie chorych.¹⁷