Właściwości farmakokinetyczne
Flectorgo 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne diklofenaku

Diklofenak w postaci soli epolaminy, zawarty w produkcie leczniczym Flectorgo, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, obejmującym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę tych procesów, istotną dla prawidłowego stosowania leku przez lekarzy.¹

Wchłanianie

Diklofenak w formie soli epolaminy charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Szczytowe stężenia w osoczu osiągają wartość średnią 1129,01 ±433,60 ng/ml i są notowane już po około 30 minutach (mediana) od momentu przyjęcia leku.²

Istotną cechą diklofenaku jest jego niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Co ważne, profil farmakokinetyczny pozostaje niezmieniony przy wielokrotnym podawaniu, a przy zachowaniu zalecanych odstępów między dawkami nie obserwuje się kumulacji leku w organizmie.³

Dystrybucja

Po wchłonięciu diklofenak wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza przekraczający 99%, podczas gdy składnik epolaminy wiąże się słabo (poniżej 6%).⁴

Ważną z klinicznego punktu widzenia cechą diklofenaku jest jego przenikanie do płynu maziowego, gdzie maksymalne stężenie występuje z opóźnieniem 2-4 godzin w stosunku do osiągnięcia szczytowego stężenia w osoczu. Okres półtrwania w fazie eliminacji z płynu maziowego jest dłuższy niż z osocza i wynosi od 3 do 6 godzin, co ma istotne znaczenie w leczeniu stanów zapalnych stawów.⁵

Należy zwrócić uwagę, że diklofenak w niewielkich ilościach przedostaje się do mleka kobiet karmiących piersią. Brak jednak danych dotyczących przenikania epolaminy do mleka kobiecego.⁶

Metabolizm

Diklofenak podlega intensywnemu metabolizmowi, głównie w wątrobie. Proces ten zachodzi szybko i niemal całkowicie, obejmując przede wszystkim wydłużoną hydroksylację, po której następuje koniugacja.⁷

Komponent epolaminy podlega również intensywnemu metabolizmowi, głównie do N-tlenku epolaminy.⁸

Eliminacja

Eliminacja diklofenaku zachodzi dwoma drogami – poprzez nerki (z moczem) oraz przewód pokarmowy (z kałem). Istotne jest, że mniej niż 1% substancji czynnej wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem. Około 60% podanej dawki ulega eliminacji w moczu w postaci metabolitów, a pozostała część jest wydalana z kałem.⁹

Okres półtrwania niezmienionego diklofenaku w fazie eliminacji z osocza jest stosunkowo krótki i wynosi od 1 do 2 godzin. Całkowity klirens osoczowy diklofenaku kształtuje się na poziomie około 263 ml/min.¹⁰

Epolamina jest eliminowana głównie w formie metabolitów (93%) z moczem. Okres półtrwania w fazie eliminacji N-tlenku epolaminy jest znacznie dłuższy niż diklofenaku i wynosi od 6 do 8 godzin.¹¹

Liniowość farmakokinetyki

Właściwości farmakokinetyczne diklofenaku wykazują charakter liniowy w szerokim zakresie dawek od 12,5 mg do 150 mg, co ma istotne znaczenie kliniczne przy doborze dawkowania.¹²

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Wpływ wieku

Nie wykazano istotnych zależnych od wieku różnic w zakresie wchłaniania, metabolizowania ani wydalania diklofenaku. Parametry farmakokinetyczne pozostają niezmienione niezależnie od wieku pacjenta, co jest ważną informacją w kontekście stosowania leku u osób starszych.¹³

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, na podstawie farmakokinetyki pojedynczej dawki podawanej w typowym schemacie dawkowania, nie stwierdza się kumulacji niezmienionej substancji czynnej. Jednakże, w przypadku znacznego upośledzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min), obliczone stężenia hydroksymetabolitów w stanie stacjonarnym w osoczu są około 4-krotnie wyższe niż u osób z prawidłową funkcją nerek. Co istotne, metabolity te są ostatecznie usuwane z żółcią.¹⁴

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby lub wyrównaną marskością wątroby (inna niż niewyrównana marskość wątroby) kinetyka i metabolizm diklofenaku nie ulegają zmianie w porównaniu do pacjentów bez choroby wątroby. Jest to istotna informacja dla lekarza oceniającego możliwość stosowania leku u pacjentów z chorobami wątroby.¹⁵