Właściwości farmakodynamiczne leku Findarts Duo

Findarts Duo, zawierający 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych (kod ATC: G04CA52). Jest to kompleksowy preparat łączący dwie substancje o komplementarnym mechanizmie działania, ukierunkowane na leczenie łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH).¹

Mechanizm działania substancji czynnych

Dutasteryd działa jako podwójny inhibitor 5-alfa reduktazy (5 ARI), hamując obydwa typy izoenzymów (1 i 2), które są odpowiedzialne za konwersję testosteronu do dihydrotestosteronu (DHT). DHT jest androgenem, który odgrywa kluczową rolę w procesie powiększania gruczołu krokowego i rozwoju łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.²

Tamsulosyny chlorowodorek funkcjonuje jako selektywny antagonista receptorów α₁ₐ i α₁d-adrenergicznych, które znajdują się w mięśniówce gładkiej podścieliska gruczołu krokowego oraz szyi pęcherza moczowego. Warto zaznaczyć, że około 75% receptorów α₁ obecnych w gruczole krokowym należy do podtypu α₁ₐ.³

Dzięki synergistycznemu działaniu obu substancji, Findarts Duo zapewnia szybkie złagodzenie objawów BPH, zwiększa przepływ cewkowy oraz zmniejsza ryzyko ostrego zatrzymania moczu i konieczności zastosowania leczenia chirurgicznego.⁴

Skuteczność kliniczna terapii skojarzonej

Efektywność skojarzonego stosowania dutasterydu i tamsulosyny została potwierdzona w wieloośrodkowym, międzynarodowym, randomizowanym badaniu klinicznym. Badanie trwało 4 lata, przeprowadzono je metodą podwójnie ślepej próby w równoległych grupach, obejmujących mężczyzn z umiarkowanym i ciężkim stopniem nasilenia objawów BPH.⁵

Kryteria włączenia do badania obejmowały:

• Wielkość gruczołu krokowego ≥30 ml
• Poziom PSA w zakresie 1,5-10 ng/ml
• Umiarkowany lub ciężki stopień nasilenia objawów BPH

Warto odnotować, że około 53% uczestników badania stosowało wcześniej inhibitory 5-alfa-reduktazy lub antagonistów receptora α₁-adrenergicznego.⁶

Punkty końcowe badania klinicznego

W badaniu oceniano szereg parametrów skuteczności terapii:

Główne punkty końcowe w pierwszych dwóch latach terapii obejmowały zmianę wartości wskaźnika IPSS (International Prostate Symptom Score) – kwestionariusza zawierającego 8 pytań opartego na AUA-SI z dodatkowym pytaniem dotyczącym jakości życia.⁷

Drugorzędowe punkty końcowe po dwóch latach terapii obejmowały zmiany maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax) oraz wielkości gruczołu krokowego.⁸

Natomiast głównym punktem końcowym w okresie 4 lat leczenia był czas do pierwszego przypadku ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH.⁹

Drugorzędowe punkty końcowe po 4 latach leczenia obejmowały:

• Czas do wystąpienia progresji klinicznej (zdefiniowanej jako zbiór: pogorszenia IPSS o ≥4 punkty, wystąpienia związanych z BPH przypadków ostrego zatrzymania moczu, nietrzymania moczu, zakażeń układu moczowego i niewydolności nerek)
• Zmianę w skali IPSS
• Zmiany maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax)
• Zmiany objętości gruczołu krokowego

¹⁰

Wyniki badania klinicznego

Wyniki po dwóch latach terapii

Terapia skojarzona wykazała znamienną skuteczność w skali IPSS już od 3. miesiąca w porównaniu do monoterapii dutasterydem i od 9. miesiąca w porównaniu do monoterapii tamsulosyną.¹¹

W zakresie maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax), terapia skojarzona osiągnęła znamienność od 6. miesiąca w porównaniu zarówno do monoterapii dutasterydem, jak i tamsulosyną.¹²

Po dwóch latach leczenia skojarzonego zaobserwowano statystycznie znamienną poprawę średniej skorygowanej wartości wskaźnika w skali oceny objawów o -6,2 jednostki w stosunku do wartości początkowej.¹³

Uzyskano następujące poprawy parametrów w porównaniu z wartościami początkowymi:

Poprawa wskaźnika przepływu oraz BII była statystycznie znamienna w przypadku leczenia skojarzonego w porównaniu ze stosowaniem każdego z produktów leczniczych w monoterapii.¹⁴

Redukcja całkowitej objętości gruczołu krokowego i objętości strefy przejściowej po 2 latach leczenia była statystycznie znamienna w przypadku leczenia skojarzonego w porównaniu z podawaniem tamsulosyny w monoterapii.¹⁵

Wyniki po czterech latach terapii

Po 4 latach leczenia, stosowanie terapii skojarzonej statystycznie istotnie zmniejszało ryzyko ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH o 65,8% (p <0,001; 95% CI 54,7% do 74,1%) w porównaniu do tamsulosyny stosowanej w monoterapii.¹⁶

Częstość występowania ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH do 4. roku wynosiła:

• 4,2% dla terapii skojarzonej
• 11,9% dla tamsulosyny stosowanej w monoterapii (p <0,001)
• 5,2% dla monoterapii dutasterydem

¹⁷

W porównaniu do monoterapii dutasterydem, leczenie skojarzone zmniejszało ryzyko ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego związanego z BPH o 19,6% (p = 0,18; 95% CI -10,9% do 41,7%), jednak wynik ten nie osiągnął istotności statystycznej.¹⁸

Podsumowanie skuteczności klinicznej

Analiza wyników badania klinicznego wyraźnie wskazuje, że skojarzone stosowanie dutasterydu i tamsulosyny zapewnia lepsze złagodzenie objawów choroby w porównaniu ze stosowaniem tych produktów leczniczych w monoterapii.¹⁹

Terapia skojarzona wykazuje przewagę w zakresie:

1. Szybszego łagodzenia objawów BPH mierzonych skalą IPSS
2. Znaczącej poprawy maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax)
3. Redukcji objętości gruczołu krokowego i strefy przejściowej
4. Zmniejszenia ryzyka ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego

Szczególnie istotne jest znaczące (65,8%) zmniejszenie ryzyka ostrego zatrzymania moczu lub konieczności leczenia zabiegowego w porównaniu do monoterapii tamsulosyną, co stanowi kluczową korzyść kliniczną dla pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego.²⁰