Przeciwwskazania stosowania leku Enoxaparin sodium Ledraxen

Enoxaparin sodium Ledraxen, dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce w różnych dawkach (2000 j.m., 4000 j.m., 6000 j.m., 8000 j.m., 10 000 j.m.), jest przeciwwskazany w określonych przypadkach klinicznych, które wymagają szczególnej uwagi przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych¹.

Bezwzględne przeciwwskazania

Stosowanie enoksaparyny sodowej jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z następującymi stanami:²

• Nadwrażliwość na enoksaparynę sodową, heparynę lub ich pochodne, w tym inne heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH, Low molecular weight heparins) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu³
• Immunologiczna małopłytkowość poheparynowa (HIT, heparin-induced thrombocytopenia) stwierdzona w wywiadzie w okresie ostatnich 100 dni lub obecność przeciwciał krążących – stan ten wymaga szczególnej ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowych⁴
• Aktywne, klinicznie istotne krwawienie oraz stany medyczne związane z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym:⁵
  • Niedawno przebyty udar krwotoczny
  • Owrzodzenie żołądka lub jelit
  • Obecność nowotworu złośliwego obarczonego wysokim ryzykiem krwawienia
  • Niedawno przebyta operacja mózgu, rdzenia kręgowego lub oka
  • Rozpoznanie lub podejrzenie żylaków przełyku
  • Nieprawidłowości anatomiczne w układzie tętniczo-żylnym
  • Tętniaki naczyniowe lub poważne nieprawidłowości naczyń krwionośnych w obrębie rdzenia kręgowego lub mózgu
• Znieczulenie podpajęczynówkowe lub zewnątrzoponowe bądź znieczulenie miejscowe, gdy enoksaparynę sodową stosowano w leczeniu w okresie ostatnich 24 godzin – ze względu na ryzyko krwawienia do przestrzeni zewnątrzoponowej i rozwoju krwiaka zewnątrzoponowego⁶

Specjalne grupy pacjentów wymagające ostrożności

Choć nie stanowią bezwzględnych przeciwwskazań, następujące stany wymagają szczególnej ostrożności przy stosowaniu enoksaparyny sodowej ze względu na zwiększone ryzyko powikłań:

• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – enoksaparyna jest wydalana głównie przez nerki, więc u pacjentów z niewydolnością nerek może dochodzić do kumulacji leku
• Osoby w podeszłym wieku (≥75 lat) – ze względu na zwiększone ryzyko krwawień
• Pacjenci z niską masą ciała (<50 kg) – z powodu zwiększonego ryzyka krwawień
• Osoby z zaburzeniami czynności wątroby – ze względu na potencjalne zaburzenia krzepnięcia

Postępowanie przy współwystępowaniu przeciwwskazań

W przypadku zidentyfikowania któregokolwiek z wymienionych przeciwwskazań, należy:⁷

1. Odstąpić od stosowania enoksaparyny sodowej
2. Rozważyć alternatywne metody profilaktyki przeciwzakrzepowej lub leczenia, w zależności od wskazań klinicznych
3. W przypadku nadwrażliwości na enoksaparynę, rozważyć zastosowanie alternatywnych leków przeciwzakrzepowych niebędących pochodnymi heparyny
4. Dla pacjentów z przebytą małopłytkowością poheparynową (HIT) skonsultować się ze specjalistą hematologiem w celu doboru odpowiedniej alternatywnej terapii przeciwzakrzepowej

Sytuacje wymagające oceny stosunku korzyści do ryzyka

W niektórych przypadkach klinicznych, mimo istniejących przeciwwskazań względnych, korzyści ze stosowania enoksaparyny mogą przewyższać potencjalne ryzyko. Każdorazowo wymaga to starannej, indywidualnej oceny lekarskiej i udokumentowania decyzji terapeutycznej:

• Pacjenci z wysokim ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, u których występują również przeciwwskazania do stosowania enoksaparyny
• Osoby wymagające pilnej procedury inwazyjnej, u których występują przeciwwskazania o charakterze względnym
• Pacjenci z niedawno przebytym zabiegiem chirurgicznym o wysokim ryzyku powikłań zakrzepowo-zatorowych

Enoksaparyna sodowa (Enoxaparin sodium Ledraxen) jest substancją biologiczną otrzymywaną w wyniku zasadowej depolimeryzacji estru benzylowego heparyny pochodzącej z błony śluzowej jelit świń. Dostępna jest w postaci przejrzystego, bezbarwnego lub żółtawego roztworu o wartości pH 5,5-7,5.⁸

W każdym przypadku występowania przeciwwskazań do stosowania enoksaparyny sodowej decyzję o jej stosowaniu bądź niestosowaniu należy podejmować w oparciu o aktualną wiedzę medyczną, stan kliniczny pacjenta oraz dostępne alternatywne metody terapeutyczne.