Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Elestar HCT, jako preparat złożony zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, może wchodzić w liczne interakcje z innymi substancjami leczniczymi. Interakcje te mogą wynikać z działania poszczególnych składników preparatu lub ich skojarzenia.¹

Interakcje dotyczące produktu złożonego Elestar HCT

Przy stosowaniu całego preparatu należy zwrócić szczególną uwagę na następujące interakcje ze względu na ich potencjalne znaczenie kliniczne.²

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit – Jednoczesne podawanie litu z antagonistami receptora angiotensyny II (składnik Elestar HCT) może prowadzić do odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy oraz objawów jego toksyczności. Dodatkowo, tiazydowe leki moczopędne (hydrochlorotiazyd) zmniejszają klirens nerkowy litu, co zwiększa ryzyko zatrucia litem. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i preparatu Elestar HCT. Jeśli takie leczenie skojarzone jest niezbędne, konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia litu w surowicy.³

Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności

Baklofen – Może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu Elestar HCT.⁴

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – Takie jak kwas acetylosalicylowy (w dawce >3 g/dobę), inhibitory COX-2 i niewybiórcze NLPZ mogą osłabiać przeciwnadciśnieniowe działanie tiazydowych leków moczopędnych i antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (szczególnie u odwodnionych pacjentów lub osób w podeszłym wieku) jednoczesne podawanie antagonistów receptora angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek z możliwością wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Dlatego takie skojarzenie należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób starszych. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek powinna być oceniana po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz okresowo w trakcie terapii.^{Jednoczesne stosowanie wymagające wzięcia pod uwagę}

Amifostyna – Może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu Elestar HCT.⁶

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – Działanie obniżające ciśnienie tętnicze produktu Elestar HCT może być nasilone podczas jednoczesnego stosowania innych leków przeciwnadciśnieniowych.⁷

Alkohol, barbiturany, opioidy lub leki przeciwdepresyjne – Mogą nasilać niedociśnienie ortostatyczne.⁸

Interakcje dotyczące poszczególnych składników

Interakcje dotyczące olmesartanu medoksomilu

Inhibitory konwertazy angiotensyny, antagoniści receptora angiotensyny II lub aliskiren – Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie tych leków wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane.⁹

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu – Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększać stężenie potasu w osoczu (np. heparyna, inhibitory ACE) może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. W przypadku stosowania leków wpływających na stężenie potasu w skojarzeniu z preparatem Elestar HCT, konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy.¹⁰

Kolesewelam – Jednoczesne podawanie kolesewelamu chlorowodorku jako substancji wiążącej kwasy żółciowe zmniejsza narażenie ogólnoustrojowe i maksymalne stężenie olmesartanu w osoczu krwi oraz skraca okres półtrwania. Zaleca się, aby olmesartan medoksomil był podawany co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu chlorowodorku.¹¹

Interakcje dotyczące amlodypiny

Inhibitory CYP3A4 – Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna, klarytromycyna; werapamil lub diltiazem) może powodować zwiększenie, nawet znaczne, stężenia amlodypiny. To może prowadzić do zwiększonego ryzyka niedociśnienia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zaleca się ścisłą obserwację pacjentów oraz dostosowanie dawki w razie potrzeby.¹²

Leki indukujące CYP3A4 – Stosowanie amlodypiny jednocześnie z induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) może zmieniać jej stężenie w osoczu. Należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć modyfikację dawki, zarówno podczas stosowania amlodypiny z induktorami, jak i po zakończeniu takiego leczenia.¹³

Grejpfrut i sok grejpfrutowy – Nie zaleca się stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności, co może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego.¹⁴

Dantrolen – U zwierząt obserwowano prowadzące do śmierci migotanie komór i zapaść krążeniową po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą.¹⁵

Symwastatyna – Jednoczesne wielokrotne podawanie dawek 10 mg amlodypiny z 80 mg symwastatyny powodowało zwiększenie narażenia na symwastatynę o 77% w porównaniu z symwastatyną podawaną w monoterapii. U pacjentów stosujących jednocześnie amlodypinę należy zmniejszyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę.¹⁶

Takrolimus – W przypadku jednoczesnego podawania amlodypiny istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. W celu uniknięcia toksyczności takrolimusu, należy kontrolować jego stężenie we krwi i w razie konieczności dostosować dawkę.¹⁷

Inhibitory kinazy mTOR – Inhibitory kinazy mTOR (np. syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus) są substratami CYP3A. Amlodypina jako słaby inhibitor CYP3A może zwiększać narażenie na te inhibitory.¹⁸

Cyklosporyna – W badaniach z udziałem pacjentów po przeszczepieniu nerki zaobserwowano zwiększenie stężenia cyklosporyny średnio o 40% przy jednoczesnym podawaniu amlodypiny. Konieczne może być kontrolowanie stężenia cyklosporyny oraz zmniejszenie jej dawki.¹⁹

Interakcje dotyczące hydrochlorotiazydu

Produkty lecznicze wpływające na stężenie potasu – Utrata potasu powodowana przez hydrochlorotiazyd może zostać nasilona przez jednoczesne podawanie innych produktów prowadzących do utraty potasu i hipokaliemii (np. inne leki moczopędne zwiększające wydalanie potasu, leki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G lub pochodne kwasu salicylowego). Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane.²⁰

Sole wapnia – Tiazydowe leki moczopędne mogą prowadzić do zwiększenia stężenia wapnia w surowicy ze względu na jego zmniejszone wydalanie. W przypadku konieczności stosowania suplementacji wapnia, należy kontrolować jego stężenie w surowicy i odpowiednio modyfikować dawkę.²¹

Żywice – kolestyramina i kolestypol – Obecność żywic jonowymiennych zaburza wchłanianie hydrochlorotiazydu.²²

Glikozydy naparstnicy – Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez hydrochlorotiazyd może sprzyjać wystąpieniu zaburzeń rytmu serca związanych z glikozydami naparstnicy.²³

Leki przeciwarytmiczne i inne mogące wywoływać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes – Ze względu na ryzyko hipokaliemii, która sprzyja wystąpieniu zaburzeń rytmu serca, zaleca się monitorowanie stężenia potasu i wykonywanie EKG podczas stosowania preparatu Elestar HCT z następującymi lekami:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
• inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna IV, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina IV)

²⁴

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe – Hydrochlorotiazyd może nasilać działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających, takich jak tubokuraryna.²⁵

Leki przeciwcukrzycowe – Leczenie tiazydem może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna modyfikacja dawki leków przeciwcukrzycowych, zarówno doustnych, jak i insuliny.²⁶

Metformina – Należy stosować ją ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez możliwą czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.²⁷

Beta-adrenolityki i diazoksyd – Tiazydy mogą nasilać hiperglikemizujące działanie beta-adrenolityków i diazoksydu.²⁸

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej – Może być konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego (probenecyd, sulfinpirazon), ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy. Jednoczesne podawanie tiazydu może również zwiększać częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol.²⁹

Interakcje z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas stosowania preparatu Elestar HCT może prowadzić do nasilenia niedociśnienia ortostatycznego. Alkohol potęguje działanie hipotensyjne tiazydowych leków moczopędnych (hydrochlorotiazyd) oraz antagonistów wapnia (amlodypina). Ponadto, alkohol może zwiększać ryzyko zawrotów głowy, osłabienia oraz omdleń, szczególnie na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki preparatu.³⁰

Z uwagi na zawartość hydrochlorotiazydu w preparacie Elestar HCT, alkohol może dodatkowo nasilać zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemię, co może zwiększać ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca. Zaleca się ostrożność i ograniczenie spożycia alkoholu podczas leczenia preparatem Elestar HCT.³¹

Tabela interakcji