Właściwości farmakokinetyczne
Dobutamin hameln 5 mg/ml
Dobutamina, podawana dożylnie w formie roztworu do infuzji (5 mg/ml), charakteryzuje się szybkim początkiem działania (1-2 minuty) oraz osiągnięciem stanu stacjonarnego stężenia w osoczu po 10-12 minutach. Stężenie to wzrasta liniowo wraz ze zwiększeniem szybkości infuzji, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki. Kluczowe parametry farmakokinetyczne obejmują okres półtrwania 2-3 minuty, objętość dystrybucji 0,2 l/kg oraz klirens 2,4 l/min/m², niezależny od rzutu serca. Metabolizm zachodzi głównie w tkankach obwodowych i wątrobie, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów (glukuronidów i 3-O-metylodobutaminy), które są wydalane głównie przez nerki (około 66% dawki) oraz w mniejszym stopniu z żółcią.
Właściwości farmakokinetyczne dobutaminy
Dobutamina jest lekiem stosowanym w postaci dożylnego roztworu do infuzji, wykazującym swoiste właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego działanie kliniczne. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę parametrów farmakokinetycznych tego leku.
Podstawowe parametry farmakokinetyczne
Dobutamina charakteryzuje się szybkim początkiem działania, który następuje już po 1-2 minutach od rozpoczęcia infuzji dożylnej. Stałe stężenie w osoczu (stan stacjonarny) osiągane jest po 10-12 minutach ciągłego podawania. Istotne jest, że stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym zwiększa się liniowo wraz ze zwiększeniem szybkości infuzji, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta.1
Parametry dystrybucji i eliminacji
Dobutamina charakteryzuje się następującymi kluczowymi parametrami farmakokinetycznymi:
- Okres półtrwania – wynosi 2-3 minuty, co wskazuje na bardzo szybką eliminację leku z organizmu2
- Objętość dystrybucji – kształtuje się na poziomie 0,2 l/kg, co sugeruje dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej3
- Klirens – wynosi 2,4 l/min/m², co istotne, jest niezależny od rzutu serca4
Metabolizm i wydalanie
Metabolizm dobutaminy zachodzi głównie w tkankach obwodowych oraz w wątrobie. Główne szlaki biotransformacji obejmują:
- Sprzężenie z kwasem glukuronowym, prowadzące do powstania glukuronidów
- Metylację, w wyniku której powstaje farmakologicznie nieaktywna 3-O-metylodobutamina
Powstałe metabolity są wydalane przede wszystkim przez nerki (około 2/3 podanej dawki), a w mniejszym stopniu wraz z żółcią.5
Farmakokinetyka w populacji pediatrycznej
Właściwości farmakokinetyczne dobutaminy u dzieci i młodzieży wykazują pewne odrębności w porównaniu z populacją dorosłych:
- U większości dzieci występuje zależność logarytmiczno-liniowa między stężeniem dobutaminy w osoczu a odpowiedzią hemodynamiczną, co odpowiada modelowi progowemu6
- Klirens leku w populacji pediatrycznej przebiega zgodnie z kinetyką pierwszego rzędu w szerokim zakresie dawek (0,5-20 mikrogramów/kg mc./min)7
- Stężenie dobutaminy w osoczu przy tej samej szybkości infuzji może różnić się nawet dwukrotnie pomiędzy poszczególnymi pacjentami pediatrycznymi8
- Występuje znaczna zmienność międzyosobnicza dotycząca zarówno stężenia progowego wywołującego odpowiedź hemodynamiczną, jak i szybkości tej odpowiedzi przy zwiększaniu stężenia w osoczu9
Ze względu na opisaną zmienność międzyosobniczą, szybkość infuzji dobutaminy w populacji pediatrycznej powinna być ściśle indywidualizowana w zależności od konkretnego przypadku klinicznego i odpowiedzi hemodynamicznej pacjenta.10
Charakterystyka produktu leczniczego
Dobutamin hameln 5 mg/ml jest dostępny jako roztwór do infuzji. Produkt zawiera chlorowodorek dobutaminy w stężeniu odpowiadającym 5 mg dobutaminy w każdym ml roztworu. Jedna fiolka o pojemności 50 ml zawiera 280 mg chlorowodorku dobutaminy, co odpowiada 250 mg dobutaminy.11
Preparat jest przezroczystym, bezbarwnym lub żółtawym roztworem, bez widocznych cząstek, o pH w zakresie 3,0-4,5. Osmolalność roztworu wynosi 270-310 mOsmol/kg.12
Należy zwrócić uwagę na zawartość substancji pomocniczych o znanym działaniu:13
| Substancja pomocnicza | Zawartość w 1 ml | Zawartość w fiolce 50 ml |
|---|---|---|
| Sód | 0,13 mmol (3,06 mg) | 6,65 mmol (153 mg) |
| Sodu pirosiarczyn (E223) | 0,06 mg | 3 mg |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania